ΕΡΩΤΗΣΗ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΜΗΝΙΑΙΑΣ ΕΙΣΦΟΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥΣ ΠΑΙΔΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ

(Κατεβάστε το έγγραφο της ερώτησης)

Τις τελευταίες μέρες πλήθος δημοσιευμάτων αναφέρουν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέσω του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου, σχεδιάζει να επιβάλλει μηνιαία εισφορά εύρους 20 – 40 ευρώ στο πλαίσιο της δράσης «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού» του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας για να καλυφθεί από τον Σεπτέμβριο το πρόγραμμα φιλοξενίας βρεφών και νηπίων σε παιδικούς σταθμούς, το οποίο μέχρι και σήμερα είναι δωρεάν.

Στα ίδια δημοσιεύματα αναφέρεται ότι το συνολικό ποσό που διεκδικεί η ΚΕΔΕ για να συνεχιστεί το πρόγραμμα απρόσκοπτα, ανέρχεται στα 250 εκατ. ευρώ, ενώ από το υπουργείο Εργασίας έχει γίνει γνωστό ότι μόλις και μετά βίας θα διατεθούν μέσω ΕΣΠΑ 140 εκατ. ευρώ.

Η σημερινή κατάσταση όμως δεν έπεσε σαν «κεραυνός εν αιθρία». Αντίστοιχα δείγματα γραφής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είχαμε για την περίοδο 2012-2013 αλλά και τη χρονιά 2013-2014, καθώς για να ενταχθούν στο πρόγραμμα του ΕΣΠΑ όσα παιδιά αναγράφονταν στις αιτήσεις (οι οποίες ήταν περισσότερες από το όριο που είχε τεθεί), η μνημονιακή συγκυβέρνηση επέβαλε τη «μείωση του κόστους ανά παιδί», το οποίο επέφερε σημαντικές περικοπές στις παροχές προς τα βρέφη και τα νήπια.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι οι πόροι που λήφθηκαν και λαμβάνονται από το τρέχον πρόγραμμα του ΕΣΠΑ, αλλά και όσοι προβλέπονται από τη Νέα Προγραμματική Περίοδο 2014-2020, δεν επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών των οικογενειών. Αυτή η αναντιστοιχία όφειλε να οδηγήσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο σε αύξηση των προς χορήγηση πόρων στη χώρα μας η οποία βιώνει ανθρωπιστική κρίση από τις πολιτικές της Τρόϊκα και της συγκυβέρνησης. Αύξηση των απαιτούμενων πόρων και για την άρση παράλογων κριτηρίων αποκλεισμού παιδιών και για την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού που να καλύπτει τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες των παιδικών σταθμών. Συγκεκριμένα αποκλείονται παιδιά των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων. Με το νέο απαράδεκτο για αναπτυγμένη χώρα όριο της φτώχειας που έχει διαμορφωθεί στην πατρίδα μας αποκλείονται παιδιά που η οικογένειά τους έχει εισόδημα από 30.000 και πάνω.

 

Δυστυχώς όμως, αντί να επιλυθούν τα ως άνω, προωθείται το αντίθετο που αφορά την επιβολή μηνιαίας εισφοράς.  Σε συνδυασμό με τις περικοπές στους δημοτικούς προϋπολογισμούς για δημόσια Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία στη βάση των μνημονιακών επιταγών, η ελληνική κοινωνία οδηγείται σε αδιέξοδο.

Επειδή οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί, παρά τις σημαντικές ελλείψεις που έχουν, αποτελούν αναντικατάστατη κοινωνική υπηρεσία για κάθε οικογένεια.

Επειδή η δωρεάν και σύγχρονη λειτουργία των παιδικών σταθμών πρέπει να αποτελεί πρωτεύουσα κρατική μέριμνα.

Επειδή η προσχολική αγωγή είναι σημαντικότατη για την ισόρροπη ψυχοσωματική εξέλιξη του ανθρώπου.

Επειδή αν τη φετινή χρονιά δεν λειτουργήσει επαρκώς το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ, θα καταγράφει το απαράδεκτο για μία σύγχρονη δημοκρατική χώρα γεγονός του να μην ενταχθούν πολλά παιδιά στους παιδικούς σταθμούς.

Επειδή ο σχεδιασμός της Νέας Προγραμματικής Περιόδου περνάει πολλές αρμοδιότητες από τα αρμόδια Υπουργεία στις Περιφέρειες.

Με βάση τα παραπάνω,

ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

• Σε ποιες άμεσες ενέργειες θα προβούν προκειμένου να ενταχθούν στο πρόγραμμα παιδικών σταθμών του ΕΣΠΑ και οι μητέρες εργαζόμενες του Δημοσίου, των Ν.Π.Δ.Δ, καθώς και οι υπάλληλοι των Ο.Τ.Α. αλλά και να επανέλθει το εισοδηματικό κριτήριο στις 40.000 €;
• Ισχύουν τα όσα αναφέρονται σε δημοσιεύματα για σχεδιασμούς περί επιβολής μηνιαίας εισφοράς; Και εάν ναι, σε ποιες άμεσες ενέργειες θα προβούν προκειμένου να μην επιβληθεί η μηνιαία εισφορά;
• Έχει υλοποιηθεί η μεταφορά και η συνέχιση της χρηματοδότησης της δράσης «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής» στη νέα προγραμματική περίοδο 2014-2020;
• Σε ποιες ενέργειες θα προβούν προκείμενου να ενταχθούν στην ως άνω δράση όλα τα βρέφη, τα νήπια και τα παιδιά που θα το αιτηθούν και το δικαιούνται βάση των τεράστιων κοινωνικών αναγκών που έχουν δημιουργηθεί από το καθεστώς των μνημονίων στην πατρίδα μας;
• Ποιο είναι το συνολικό ποσό που χορηγείται για την περίοδο 2014-2015 για τη δράση «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής»;
• Προτίθενται να εκχωρήσουν την αρμοδιότητα σχεδιασμού και υλοποίησης του προγράμματος από το Υπουργείο Εργασίας στις Περιφέρειες;

         Αθήνα, 19 Ιουνίου 2014

Οι ερωτώντες βουλευτές

Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη

Δημήτρης Στρατούλης

Νάσος Αθανασίου

Απόστολος Αλεξόπουλος

Γιάννης Αμανατίδης

Ευαγγελία Αμμανατίδου

Ελένη Αυλωνίτου

Νάντια Βαλαβάνη

Γιώργος Βαρεμένος

Δημήτρης Γάκης

Όλγα Γεροβασίλη

Κωστής Δερμιτζάκης

Μαρία Διακάκη

Βαγγέλης Διαμαντόπουλος

Ηρώ Διώτη

Παναγιώτα Δριτσέλη

Γιάννης Ζερδελής

Κατερίνα Ιγγλέζη

Μαρία Κανελλοπούλου

Αϊχάν Καρά Γιουσούφ

Χαρά Καφαντάρη

Δημήτρης Κοδέλας

Σταύρος Κοντονής

Φωτεινή Κούβελα

Τάσος Κουράκης

Παναγιώτης Κουρουμπλής

Μιχάλης Κριτσωτάκης

Βασίλης Κυριακάκης

Αλέξης Μητρόπουλος

Νίκος Μιχαλάκης

Κώστας Μπάρκας

Μαρία Μπόλαρη

Ευγενία Ουζουνίδου

Γιώργος Πάντζας

Μάνια Παπαδημητρίου

Θανάσης Πετράκος

Ιωάννης Σταθάς

Αφροδίτη Σταμπουλή

 Μαρία Τριανταφύλλου

Δημήτρης Τσουκαλάς

Δέσποινα Χαραλαμπίδου

Άννα Χατζησοφιά

 

 

Αλέξης Τσίπρας: Απευθυνόμαστε σε όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις που στρέφονται προς την αριστερά

Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη συνεδρίαση της ΚΕ (21-22/6/2014)

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Βρισκόμαστε  στην επόμενη μέρα μιας δύσκολης εκλογικής μάχης, στην οποία το κόμμα μας σημείωσε μια ιστορική νίκη.
Η κάλπη έδωσε καθαρή νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ με τέσσερις μονάδες.
Για πρώτη φορά στη πολιτική ιστορία του τόπου η αριστερά κερδίζει μια εκλογική μάχη σε εθνικό επίπεδο.
Η κάλπη έστειλε το πιο ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας στα κυβερνητικά κόμματα, τους δανειστές-δεκανίκια τους και την πολιτική που εφαρμόζουν.
Και δεν ήταν μια κάλπη χαλαρή, όπως κάποιοι θέλουν να λένε προκριμένου να υποβαθμίσουν το αποτέλεσμά της.
Έκαναν τα πάντα για να αποφύγουν ή έστω να περιορίσουν την ήττα.
Άλλαξαν ημερομηνίες, μηχανευτήκαν τα πάντα για να μην πάει ο κόσμος να ψηφίσει, ακόμα και την εκλογική επιχορήγηση την μοίρασαν κατά πως τους βολεύει. Με τα αποτελέσματα του 2009, πέντε χρόνια πριν.
Και ακόμα και τη προηγούμενη των εκλογών, παρά τη νομοθεσία, τηλεοπτικοί σταθμοί της διαπλοκής τρομοκρατούσαν τους πολίτες με ψέματα και χυδαιότητες να μη ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ.
Έκαναν τα πάντα, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Ο λαός μας έδωσε μια πολύ σημαντική, μια ιστορική νίκη, παρά τις αντιξοότητες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι
Η ιστορική επιτυχία μας στις ευρωεκλογές, δεν ήρθε ως επιτυχία της προεκλογικής περιόδου.
Αλλά ως δικαίωση μιας μακράς και δύσκολής πορείας επίπονων επιλογών.
Δικαιώθηκε η επιλογή να είμαστε δύναμη με στρατηγική συμμαχιών και συνεργασιών.
Δικαιώθηκε η αντίληψή μας για τις δυνατότητες που έχει ο συντονισμένος αγώνας της αριστεράς και των εργαζομένων στην Ευρώπη για να αλλάξει το πλαίσιο συζήτησης και οι συσχετισμοί στην Ευρώπη.
Δικαιώθηκε η επιλογή της συμμετοχής στα κινήματα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Αυτή η δικαίωση, αυτή η ιστορική νίκη, μας δίνει τώρα τη δυνατότητα να σχεδιάσουμε και να διεκδικήσουμε τη μεγάλη πολιτική αλλαγή.
Να διεκδικήσουμε τη πλειοψηφία στην επόμενη Βουλή για να κάνουμε το λαό μας αυτοδύναμο, στη προσπάθειά του να ξανακερδίσει την αξιοπρέπειά του.
 Μας δίνει, όμως, και τη δυνατότητα να βελτιώσουμε αδυναμίες.
Και στο κόμμα και τη λειτουργία του, και στο πρόγραμμα και τη σαφήνειά του.
Αλλά κυρίως και στο σχέδιο δράσης για την ανατροπή της ακροδεξιάς κυβέρνησης Σαμαρά.
Και πάνω απ' όλα για τη συγκρότηση μιας πλατιάς προοδευτικής, δημοκρατικής συμμαχίας.
Του νέου συνασπισμού εξουσίας, για να θυμηθούμε και τις επεξεργασίες μας εδώ και τρία χρόνια, από το καλοκαίρι του 2011, όταν πρωτομιλήσαμε για αυτό και βλέπαμε μπροστά, όπως αποδείχτηκε, παρά το γεγονός ότι τότε οι συσχετισμοί δυνάμεων ήταν αρνητικοί.

Συντρόφισσες και σύντροφοι
Επιτρέψτε μου στο σημείο εκ μέρους της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ να πω το εξής, στα μέλη του κόμματος, στους πολίτες που μας ψήφισαν αλλά κυρίως σε αυτούς που δεν μας ψήφισαν.
Κάθε ένας και κάθε μια από εμάς, αλλά και όλοι μαζί, είμαστε αποφασισμένοι.
Να πάρουμε μέτρα, να ξεπεράσουμε αδυναμίες, να κινηθούμε για να πετύχουμε.
Και κάτι ακόμα πιο σοβαρό:
Θα τα καταφέρουμε να κάνουμε πράξη αυτά που θέλουμε κι αυτά που υποσχόμαστε.
Να βγάλουμε την Ελλάδα από τη σημερινή παγίδα θανάτου, τους εργαζόμενους από το καθεστώς ζούγκλας, τις ζωντανές δυνάμεις της οικονομίας από την αδράνεια και την παρακμή.
Γιατί όπως στο πρόσφατο παρελθόν βρεθήκαμε μπροστά στις ιστορικές μας ευθύνες και σε αμείλικτα ερωτήματα, απαντήσαμε.
 Ξεπεράσαμε τον εαυτό μας.
Ανοιχτήκαμε χωρίς φόβο αλλά με ασίγαστο πάθος στο λαό με την ενωτική ρεαλιστική μας πρόταση.
Και ο λαός αγκάλιασε την πρότασή μας.
Έτσι και τώρα. Ξέρουμε τι θα κάνουμε.
Θα ανταποκριθούμε στο κάλεσμα της ιστορίας. Βλέποντας την προσωπική μας πορεία ως μέρος της προσπάθειας ενός ολόκληρου λαού να ξανακερδίσει την αξιοπρέπεια και το μέλλον του.
Αλλά ακόμα πιο ειλικρινά. Θα κοιτάξουμε κατάματα τις αδυναμίες μας. Τώρα που ζούμε μια ιστορική δικαίωση.
Για να βελτιωθούμε, για να πληθύνουμε, για να επικρατήσουμε. Για να νικήσει ο λαός.
Ξέρουμε επίσης όλοι καλά τι δεν θα κάνουμε.
Και ας μη γελιώνται διάφορα κέντρα.
Δεν θα υποχωρήσουμε.
Δεν θα αφήσουμε τις ιδέες, την πολιτική, το πρόγραμμα, τη στρατηγική της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Γιατί γνωρίζουμε ότι έτσι δε θα φτάσουμε ποτέ στη νίκη.
Γιατί η σταθερότητά μας είναι η εγγύηση για να προχωρήσει η ελληνική κοινωνία σε δρόμους κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας.
Αυτό πρέπει να είναι για όλους καθαρό.
Και για όσους ανησυχούν, αλλά και για όσους αντιπάλους ελπίζουν, θέλω να επαναλάβω μια κατηγορηματική δήλωση εκ μέρους όλων μας:
Ο ΣΥΡΙΖΑ δε θα γίνει κεντρώος στις θέσεις και αριστεριστής στις συμμαχίες.
Θα είναι αριστερός στις θέσεις, αριστερός και στις συμμαχίες.
Ριζοσπαστικός στις θέσεις ηγεμονικός και πλειοψηφικός στις συμμαχίες.
Ας το πάρουν όλοι απόφαση.
Συμβιβασμούς που διατηρούν το σημερινό φθαρμένο statusquo, συμβιβασμούς που διαιωνίζουν την τραγωδία των πολλών εν ονόματι της εξουσίας και τους πλούτου των λίγων, ας μην περιμένουν από μας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι
Ζούμε μια από κείνες τις στιγμές στις οποίες πρέπει όλα να τα ζυγίζουμε, ας μου επιτραπεί η έκφραση, με τη ζυγαριά της Ιστορίας.
Μπορεί αυτό να ηχεί κάπως μεγαλόστομο ή υπερβολικό, αλλά είναι αλήθεια.
Ποτέ ως τώρα οι αποφάσεις μας, η στάση μας, η τακτική μας, δεν είχαν τόσο μεγάλη σημασία για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.
Όπως γκρεμίσαμε το δικομματισμό θα γκρεμίσουμε και τα μνημόνια.
Γι' αυτό είναι κρίσιμη και η σημερινή μας συνεδρίαση.
Οι καθημερινές μας μάχες τα  τελευταία χρόνια με επιστέγασμα την εκλογική αναμέτρηση και τα αποτελέσματά της, επιτρέπουν μια ουσιαστική διαπίστωση:
Συγκεντρώσαμε την κρίσιμη εκείνη μάζα δυνάμεων, λαϊκής στήριξης και πολιτικής εμπειρίας, που καθιστά δυνατό ένα ποιοτικό άλμα.
Ένα αριστερό άλμα.
Ένα άλμα που θα αλλάξει το πολιτικό σκηνικό, θα ανατρέψει τα κοινωνικά δεδομένα, και θα οδηγήσει το κόμμα μας σε νέο επίπεδο μαζικότητας, λειτουργίας και αποτελεσματικότητας.

Στο επίπεδο της πολιτικής ο σχεδιασμός των αντιπάλων μας είναι πλέον προφανής.
Θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα για να ανακόψουν την επερχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
Ξέρουν, όμως και οι ίδιοι ότι αυτό είναι αδύνατο.
Γιατί η κοινωνική πραγματικότητα, και η πολιτική μας παρέμβαση δημιούργησε μια ισχυρότατη, επίμονη κοινωνική και πολιτική δυναμική.
Τι τους μένει λοιπόν;
Να επιχειρήσουν με κάθε μέσο να ακυρώσουν την προοπτική μιας ισχυρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Να μας καταστήσουν ομήρους. Να μας θέσουν υπό έλεγχο.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει να το επιτρέψουμε να συμβεί, συντρόφισσες  και σύντροφοι.
Και δεν πρόκειται να συμβεί.
Η ανατροπή όλων όσα αυτοί επιβάλλουν και εκπροσωπούν είναι το άλφα και το ωμέγα της πολιτικής μας.

Η στρατηγική του κ. Σαμαρά έχει δύο πτυχές. Δύο αλληλοσυμπληρούμενες πτυχές.
Πρώτον, όσο κι αν φαίνεται αστείο, να παραστήσει τον αντιμνημονιακό που σκίζει τα μνημόνια κάθε μέρα.
Και πως προσπαθεί να πείσει το λαό για αυτό;
Λέγοντας ότι μνημόνιο δεν είναι η κομμένη σύνταξη, το κλειστό νοσοκομείο, οι ομαδικές απολύσεις, η κατάργηση των τριετιών, το ξεπούλημα της ΔΕΗ.
Ότι μνημόνιο είναι το νέο δάνειο για να κλείσουν οι τρύπες που το ίδιο το μνημόνιο δημιουργεί.
Ένα δάνειο που μπορεί να μας αναγκάσουν να πάρουμε, ενδεχομένως, όμως, μπορεί και να αποφύγουμε.
Τα μέτρα όμως των μνημονίων που έχουν γίνει καθεστώς, δε θα τα αποφύγουμε, παρά μονάχα αν τα καταργήσουμε.
Και αυτό προϋποθέτει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μα ρητή λαική εντολή.

Το δεύτερο που κάνει άγαρμπα και άτσαλα το νέο επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης που θα διευρύνει απ' ότι φαίνεται τα όρια της χυδαιότητας των προκατόχων του, είναι να καλεί το ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχει λέει στην εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης για το χρέος.
Υπογραμμίζουμε για άλλη μια φορά, ότι η κουβέντα περί κουρέματος είναι η απόδειξη της κυβερνητικής αποτυχίας.
Διότι το χρέος δεν έχει καταστεί βιώσιμο δια του μνημονίου της καταστροφής.
Και αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα που θέλει να λύσει το μνημόνιο, δεν είναι παρά ο μοχλός πίεσης για να επιβάλλονται τα μνημόνια.

Καθαρές κουβέντες λοιπόν.
Πρώτον.
Ο κ. Σαμαράς, έχασε τις  εκλογές.
Η κυβέρνησή του είναι κυβέρνηση λαϊκής μειοψηφίας των κομμάτων που έχασαν έντεκα ποσοστιαίες μονάδες.
Είναι η κυβέρνηση του δεύτερου και του τέταρτου κόμματος.
Δεν δικαιούται μια κυβέρνηση μειοψηφίας να διαπραγματευτεί τη νέα συμφωνία.
Είναι κακό, επιζήμιο για τη χώρα να διαπραγματευθεί μια αδύναμη κυβέρνηση.
Καλό σίγουρα για τους δανειστές, αλλά κακό κάκιστο για τη χώρα.
Αυτό, άλλωστε ήταν το επιχείρημα που έλεγαν υπουργοί της κυβέρνησης προεκλογικά, για να διεκδικήσουν ψήφο.
Το ξέρει ο κόσμος. Το υπογραμμίζουμε και εμείς.
Δεύτερον
Διαπραγματευτήκατε με την κυβέρνηση Παπαδήμου το εγκληματικό PSI. Που κατέστρεψε ασφαλιστικά ταμεία, αποθεματικά νοσοκομείων κα πανεπιστημίων, μικρομολογιούχους. Άρα έχετε πολύ κακές περγαμηνές στη διαπραγμάτευση για το χρέος.
Τρίτον,
Κ. Σαμαρά.
Ο κος Σαμαράς και ο κος Βενιζέλος έχουν υπογράψει και έχουν δεσμευτεί σε όλα τα προαπαιτούμενα.
Είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει δημοσιονομικό κενό. Έχουν υπογράψει.
Για αυτό και ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να προσφέρουν κάτι καλό για τη χώρα.
Τι θα διαπραγματευτούν λοιπόν;
Εγκαταλείψαν το δόγμα «forget it Giannis», ή μήπως ο κ. Βενιζέλος έλεγε ψέματα ‘όταν διατείνονταν  ότι το χρέος είναι βιώσιμο;
Δράττομαι λοιπόν τις ευκαιρίας να τους διαμηνύσω :
Η μόνη υπηρεσία που μπορείτε, κε Σαμαρά και κε Βενιζέλο, να προσφέρεται στο τόπο, είναι να αφήσετε τα λαό να αποφασίσει ποιος μπορεί και ποιος πρέπει να διαπραγματευτεί.
Να σταματήσετε να παίζετε με το θεσμό της Προεδρείας της Δημοκρατίας.
Να σταματήσετε να σχεδιάζετε νέα Ιουλιανά και νέες εκτροπές.
Και να οδηγήσετε τη χώρα με συντεταγμένο και ομαλό τρόπο σε εκλογές, πριν τη διαπραγμάτευση, για να αποφασίσει ο λαός ποιος είναι αυτός και με ποιο σχέδιο, που θα φέρει τα καλύτερα αποτελέσματα για το τόπο.
Κάθε άλλη προσπάθεια, θα είναι προσπάθεια χειραγώγησης της λαϊκής βούλησης.
Προσπάθεια συνειδητή, διευκόλυνσης των πιστωτών και ζημίωσης της χώρας.
Καθαρές κουβέντες
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Το εκλογικό αποτέλεσμα, καθιστά φανερό ότι χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει αλλαγή.
Και σε αυτό το καθαρό μήνυμα οφείλουν όλοι όσοι ευαγγελίζονται την ανατροπή του μνημονίου, να τοποθετηθούν.
Ήρθε ο καιρός κι εμείς να αναρωτηθούμε.
Χωρίς εμάς δε γίνεται.
Με εμάς μόνο, όμως, γίνεται;
Μπορούμε μόνοι μας;
Μπορούμε μόνοι μας, να ξεθεμελιώσουμε ένα πανίσχυρο καθεστώς, να στείλουμε στον αγύριστο τα μνημόνια, και να αρχίσουμε να οικοδομούμε ένα καθεστώς δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης;

Ας το θέσω αλλιώς, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις: Αν είχαμε μια πολιτική εναλλαγής και διαχείρισης του παλιού, μια χαρά μπορούσαμε να τα καταφέρουμε.
Πολύ καλύτερα, μάλιστα από αυτούς.
Αλλά για μια πολιτική ριζοσπαστικών αλλαγών, μια πολιτική ανατροπής, μια πολιτική που θέλει να φέρει τους εργαζόμενους στο προσκήνιο, μια πραγματικά αριστερή πολιτική, είναι αναγκαία η στράτευση και συστράτευση ευρύτατων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.
Όσο πιο συνεκτικά, αποφασιστικά, και ανυποχώρητα ριζοσπαστική είναι η πολιτική μας, τόσο πιο αναγκαία είναι η ευρύτερη δυνατή κοινωνική και πολιτική συμπαράταξη που θα επιτρέπει την εφαρμογή της σε συνθήκες σκληρής πολιτικής και κοινωνικής ταξικής σύγκρουσης.
Αυτή είναι η πείρα της Αριστεράς.
Αυτός είναι και σήμερα ο μόνος δρόμος.
Κι αυτή είναι η ουσία της πολιτικής μας. Χωρίς ταλαντεύσεις, δισταγμούς και φοβίες.
Όπως θα έλεγε και η κορυφαία επαναστατική προσωπικότητα του περασμένου αιώνα :
Χτες ίσως να ήταν νωρίς. Αύριο όμως σίγουρα θα είναι αργά.
Τώρα χρειάζεται από εμάς ένα μεγάλο ποιοτικό βήμα.
Και το βήμα αυτό είναι η πρόταση για τη συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας.
Με ξεκάθαρο προσανατολισμό, ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, σαφείς δεσμεύσεις και ρεαλιστικό εναλλακτικό σχέδιο.
Και ακριβώς γι' αυτό η συζήτηση για την αναγκαία πολιτική συμμαχιών, πρέπει να γίνει ΣΗΜΕΡΑ με ξεκάθαρους πολιτικούς όρους και όλα τα χαρτιά ανοιχτά.
Να μην επιτρέψουμε σε δικαιολογημένες ή αδικαιολόγητες  φοβίες, σε εσωκομματικούς υπολογισμούς, σε ιστορικά άγχη και σε προκατασκευασμένα σχήματα επαναστατικής καθαρότητας, να θολώσουν την ιστορική προοπτική.
Και δε θα το κάνουμε.
 Έχουμε αρχές, ιστορία δυναμική και πρόγραμμα. Για αυτό και τολμήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν.
Για αυτό και τολμάμε και τώρα.
Από ακόμα καλύτερες θέσεις. Χωρίς πια το φόβο της ενσωμάτωσης.
Με την ιδεολογική και θεωρητική αυτοπεποίθηση που έχει η πρώτη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα.

Ίσως αυτή η συζήτηση είχε νόημα όταν είχαμε 3%.
Γιατί τότε το βασικό μας πρόβλημα ήταν ο κατακερματισμός της πολιτικής μας ταυτότητας, η συνύπαρξη εσωκομματικών ομάδων με διαφορετικά πολιτικά σχέδια, η απουσία συνεκτικής πολιτικής γραμμής.
Όταν ήμασταν μικροί ξεπεράσαμε ανασφάλειες και τολμήσαμε.
Τώρα δεν έχουμε δικαιολογία.
Είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε ιδεολογική, ηθική και πολιτική αυτοπεποίθηση.
Ας μου επιτραπεί η έκφραση: Είμαστε καταδικασμένοι να διεκδικούμε την ηγεμονία.
Είμαστε καταδικασμένοι να γίνουμε πλειοψηφικοί.
Αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να σπαταλάμε τις δυνάμεις μας σε ένα άχαρο πόλεμο αμφιβολιών.
 Σε κυνήγι μαγισσών, σε δίκες προθέσεων, σε διάφορα σενάρια πολιτικής φαντασίας, που κάνουν ευτυχισμένους τους αντιπάλους μας, εμποδίζουν τις τακτικές μας κινήσεις, και μας κρατούν δεμένους σε μια ακινησία δήθεν επαναστατική.
 Τη στιγμή που η αντίδραση κινείται στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο, εξαγοράζει, εκβιάζει, τρομοκρατεί, στρατολογεί.
Δεν θα γίνουμε βέβαια σαν κι αυτούς. Και να θέλαμε δεν θα μπορούσαμε.
Αλλά και δεν θα φθείρουμε τον εαυτό μας, τη συντροφική μας σχέση, και την προοπτική μας, με ανούσιες αντιπαραθέσεις γύρω από τον κάθε πιθανό σύμμαχο που δεν είναι "δικός μας".
Λέω, με δυο λόγια, συντρόφισσες και σύντροφοι πως ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με όλα αυτά.
Μια και καλή.
Να βαθύνουμε τα ριζοσπαστικά μας χαρακτηριστικά.
Να βαθύνουμε τις προγραμματικές μας θέσεις.
Να βαθύνουμε τη σχέση μας με τα κινήματα και την κοινωνία.
Και καλά ριζωμένοι σε όλα αυτά να ανοιχτούμε στο δρόμο της συμπαράταξης με όλους όσοι μπορούν και θέλουν να συμβάλουν για τους δικούς τους λόγους, με τους δικούς τους υπολογισμούς, στη δύσκολη προσπάθεια για την ανατροπή του καθεστώτος των μνημονίων.
Για να κάνει η κοινωνία και η δημοκρατία έστω και ένα βήμα μπρος.

Η πρόταση μιας δημοκρατικής, πατριωτικής, προοδευτικής, ριζοσπαστικής  συμμαχίας για την ανατροπή της σημερινής τάξης πραγμάτων, απευθύνεται πρώτα από όλα στην ίδια την κοινωνία.
Η πρόταση για το νέο συνασπισμό εξουσίας αφορά το λαό.
Σον κόσμο της εργασίας, στους άνεργους, στη νεολαία,  στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που συνθλίβεται σήμερα από την πολιτική της κρίσης.
Είναι κατάκτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τη διατυπώσαμε πριν τρία χρόνια. Με μικρά μεγέθη αλλά με μεγάλη πίστη στη δυνατότητα ανατροπής του πάλαι ποτέ δικομματισμού.
Απευθύνεται και σε πολιτικές δυνάμεις.
Χωρίς μισόλογα και παράλογα προαπαιτούμενα.
Με ειλικρίνεια και πολιτική αποφασιστικότητα από την πλευρά μας.
Απευθυνόμαστε στο ΚΚΕ.
Γνωρίζουμε τις διαφορές μας. Δεν ζητάμε από κανέναν να απαρνηθεί τις θέσεις και τις αρχές του.
Πιστεύουμε όμως ότι οι συνθήκες επιβάλλουν να αφήσουμε οριστικά πίσω μας την νοοτροπία που συντηρεί και αναπαράγει εμφύλιες αντιπαραθέσεις.
Καλούμε το ΚΚΕ με τις δικές του αρχές και τις δικές του θέσεις να συμβάλλει στην συνδιαμόρφωση ενός προγράμματος αριστερής διεξόδου.
Απευθυνόμαστε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτά που μας συνδέουν στα κινήματα, στην υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, στην ανάγκη να σταματήσουμε την κοινωνική κατεδάφιση, είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.
Απευθυνόμαστε στους Οικολόγους Πράσινους. Αυτά μας συνδέουν τόσο στα περιβαλλοντικά, όσο και στα κοινωνικά θέματα, είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Ο δρόμος της ενότητας δεν αθροίζει δυνάμεις, τις πολλαπλασιάζει.
Απευθυνόμαστε στις δυνάμεις και τις προσωπικότητες που ανοιχτή καρδιά στήριξαν την ευρωπαϊκή καμπάνια της αριστεράς και ενίσχυσαν την υποψηφιότητά της ευρωπαϊκής αριστεράς για τη προεδρεία της Κομισιόν.
Απευθυνόμαστε σε όλες τις δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από τον μνημονιακό χώρο, και στρέφονται προς την αριστερά. Τους ανεξάρτητους βουλευτές, τα ρεύματα και τις ομάδες που αμφισβητούν πλέον ανοιχτά την πολιτική του Μνημονίου.
Δεν ζητάμε πιστοποιητικό ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας από κανέναν.
Δεν κρατάμε πολιτικό μητρώο για το παρελθόν. Δεν θα τους αφήσουμε όμως, και δεν πρέπει να τους αφήσουμε, βορά στους εκβιασμούς των μνημονιακών μηχανισμών.
Ζητάμε και επιδιώκουμε μαζί τους ξεκάθαρη συνεννόηση, στην βάση των θέσεων και της πολιτικής αξιοπιστίας.
Παρακολουθούμε, τέλος, τις εξελίξεις και τον προβληματισμό που αναπτύσσεται από σημαντικό μέρος παλιών μας συντρόφων, μετά την εκλογική αποτυχία της ΔΗΜΑΡ.
Δεν είμαστε χαιρέκακοι. Είχαμε, όμως, προειδοποιήσει για τη λάθος πορεία.
Επιδιώκουμε έναν ανοιχτό, ειλικρινή και έντιμο πολιτικό διάλογο σεβόμενοι όμως απόλυτα το δικαίωμά τους να αποφασίσουν συλλογικά αν απαγκιστρώνονται οριστικά από τη μνημονιακή αυλή του κου Σαμαρά και εντάσσουν τον εαυτό τους σε ένα ευρύ αντιμνημονιακό μέτωπο ή όχι.  

Η πλατιά ενότητα των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων μπορεί σήμερα να διαμορφώσουν ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα ανατροπής των Μνημονίων.
Να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για μια πλατιά και αναγκαία λαϊκή ενότητα, ικανή να φέρει την αναγκαία αυτοδυναμία και ένα νέο συνασπισμό εξουσίας.
Γιατί για να χτίσουμε τη νέα Ελλάδα χρειάζεται μια μεγάλη συμπαράταξη δυνάμεων.
Αυτή είναι η πολιτική μας πρόταση.
Δεν είναι καινούρια.
Τη διατυπώσαμε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2011.
Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμα μικρός και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις κατακερματισμένες.
Ο αγωνιζόμενος λαός στις πλατείες, έστελνε μήνυμα ότι τα πράγματα πρέπει και μπορούν να αλλάξουν.
Και σε αυτή τη λαϊκή προσδοκία ανταποκριθήκαμε καταθέτοντας τότε την πρότασή μας.
Τότε δεν την αγκάλιασαν ηγεσίες.
Την αγκάλιασε ο κόσμος.
Αριστεροί και οι αριστερές, προοδευτικοί , ριζοσπάστες, οικολόγοι, σοσιαλιστές, ακόμα και πολίτες που αυτοχαρακτηρίζονται κεντρώοι ή ακόμα και συντηρητικοί συναντήθηκαν κρατώντας σφιχτά στο χέρι το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Πίστεψαν ότι η αριστερά έχει δίκιο. Για τη φύση και το σκοπό των μνημονίων.  Για την πορεία της Ευρώπης.
Κατάλαβαν ότι οι αγορές δεν είναι κατάλληλες για όλες τις δουλειές.
Κατάλαβαν ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα των μνημονίων δεν μπορεί να περιλαμβάνει τις προσδοκίες τους για δουλειά, προκοπή και κοινωνική ασφάλεια.
Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή που έχει συντελεστεί στην ελληνική κοινωνία.
Για αυτή την αλλαγή αγωνιζόμασταν χρόνια.
Αυτή την αλλαγή θα την ολοκληρώσουμε μαζί με το λαό.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε καχύποπτοι απέναντι στη διαφορετικότητα.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια για σύνδρομα ανωτερότητας και ηγεμονικές  αγκυλώσεις.
Δεν φοβόμαστε, γιατί είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας και τις ιδέες μας.
Να μιλήσουμε, να διαφωνήσουμε, και να συμπορευτούμε, αναζητώντας με υπομονή κοινό πολιτικό τόπο.
Η βάση αυτής της συνεννόησης πρέπει να είναι ένα κοινό πρόγραμμα αριστερής διεξόδου.
Ένα πρόγραμμα που θα συσπειρώσει την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία γύρω από συγκεκριμένους στόχους, όπως:
Η άμεση απεμπλοκή από το Μνημόνιο και την πολιτική που αναπαράγει την ύφεση και την κοινωνική δυστυχία.
Το ξήλωμα των νόμων που κάνουν το μνημόνιο καθεστώς.
Η επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους, με στόχο την διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του.
Η επαναφορά ενός θεσμικού πλαισίου που θα κατοχυρώνει τα εργασιακά δικαιώματα.
Η ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους.
Η στήριξη της παιδείας και της υγείας και η αποτροπή της διάλυσης του ασφαλιστικού συστήματος.
Ο δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα. Έτσι ώστε οι τράπεζες να συμβάλλουν στην στήριξη των κοινωνικών αναγκών και την ανάπτυξη, και όχι η κοινωνία στην στήριξη των τραπεζιτών.
Η αναδιανομή του εισοδήματος. Με δίκαιη φορολόγηση του πλούτου, και στήριξη των ασθενέστερων και όσων έχουν πραγματικά ανάγκη.
Η ενίσχυση της δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα.
Η καθιέρωση της απλής αναλογικής.
Και τέλος η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Με στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών και όχι τις κερδοσκοπικές επιδιώξεις της οικονομικής ολιγαρχίας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι.
Πρώτος και άμεσος στόχος μιας τέτοιας πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας, πρέπει να είναι η πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά και όχι η επιβίωσή της μέσα από εκλογή προέδρου της δημοκρατίας.
Είναι μια αποφασιστική καμπή, που θα ανοίξει τον δρόμο για προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία.
Θα είναι το πρώτο βήμα για τη μεγάλη δημοκρατική ανατροπή της πολιτικής των Μνημονίων.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι
Όπως είπα στην αρχή, τώρα είναι η ώρα της περισυλλογής πριν τη μεγάλη μάχη.
Το χειρότερο που θα είχαμε να κάνουμε θα ήταν να επαναπαυθούμε στις δάφνες της εκλογικής μας επιτυχίας.
Τώρα είναι η ώρα να δούμε τις αδυναμίες, να διορθώσουμε τα λάθη.
Πρέπει, λοιπόν, σήμερα και αύριο, με γενναιότητα να μιλήσουμε για το κόμμα μας. Για αδυναμίες, ατέλειες, αστοχίες.
Η εμπειρία ενός χρόνου από την συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα, αλλά και η εμπειρία από τις εκλογικές μάχες που δώσαμε, πέρα από τις μεγάλες δυνατότητες, ανέδειξε και τα σοβαρά οργανωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.
Ας είμαστε ειλικρινείς: Τα αποκαλούμε οργανωτικά προβλήματα, αλλά ο καθένας καταλαβαίνει ότι συγκροτούν ένα μεγάλο και κρίσιμο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Όταν η οργανωτική μας υπόσταση υπολείπεται κατά πολύ της πολιτικής μας επιρροής και η αποτελεσματικότητα των κομματικών μας δυνάμεων υπολείπεται κατά πολύ των δυνατοτήτων τους, τότε ναι, έχουμε ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε.
 Όπως πρόβλημα έχουμε όταν  υποτάσσουμε το μείζον κομματικό στο έλασσον εσωκομματικό.
Όταν εμφανιζόμαστε δημόσια με πολλά πρόσωπα και συχνά αντικρουόμενες θέσεις.
Όταν δίνουμε την εντύπωση ότι δεν υπάρχει ενιαία κομματική λειτουργία, όπως συναποφασίσαμε στο συνέδριο.
Όταν αφήνουμε έδαφος σε προσωπικές στρατηγικές και παραγοντισμούς.
Αυτή είναι η αλήθεια που παραμένει αλήθεια, όσο κι αν δεν αρέσει σε κανέναν.
Και κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών -με πρώτο αν θέλετε εμένα, ως πρόεδρο του κόμματος.
Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να κρύψουμε αυτό το πρόβλημα κάτω από το χαλί.
Πρέπει να το επισημάνουμε στις πραγματικές του διαστάσεις, χωρίς γκρίνιες και αλληλοκατηγορίες που αντί για λύσεις οδηγούν στην αναπαραγωγή του.
Πρέπει να το δούμε, να το  συζητήσουμε, να το αντιμετωπίσουμε, να το λύσουμε.
Όχι μόνο για το καλό του κόμματος, αλλά γιατί οι κοινωνικές δυνάμεις που εκφράζουμε και θέλουμε να εκφράζουμε περιμένουν από μας να τελειώνουμε με τις παιδικές μας ασθένειες.
Και όχι αν θέλετε εις βάρος της εσωκομματικής δημοκρατίας, αλλά προς όφελός της.
Γιατί η εσωκομματική δημοκρατία είναι το πρώτο θύμα των πολλαπλών εκφωνήσεων, των παράλληλων κέντρων συνεννόησης που υποβαθμίζουν την ενιαία συλλογική λειτουργία του κόμματος ή των προσωπικών στρατηγικών.
Των προβλημάτων που γεννά η λειψή απαιτητικότητα από τα μέλη και κυρίως τα στελέχη του κόμματος.
Πρέπει να παραδεχθούμε, επίσης, ότι δεν έχουμε αξιοποιήσει το σύνολο των οργανωτικών μας δυνατοτήτων.
Το κόμμα διαθέτει ένα εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό, πολιτικοποιημένο, με κοινωνικά αντανακλαστικά και ικανό να παράγει πολιτικά αποτελέσματα.
Όμως η λειτουργία των οργανώσεων υπολείπεται και από τις δυνατότητες και από την επιρροή του κόμματος.
Παρά το γεγονός ότι έχουν σχετικά μαζικοποιηθεί, το επίπεδο της πολιτικής τους αποτελεσματικότητας δεν αντιστοιχεί στις τεράστιες σημερινές απαιτήσεις, και είναι εξαιρετικά ευάλωτες στον κίνδυνο της παραλυτικής εσωστρέφειας.
Ενώ φαινόμενα  παραγοντισμού  άνθισαν τον τελευταίο καιρό για ευνόητους λόγους και πρέπει να βρούμε όλοι μαζί τρόπους για να τα κόψουμε από τη ρίζα τους πριν μας κόψουν αυτά από τις δικές μας ρίζες.
Υπάρχει επίσης πολύ μεγάλη ανάγκη να βελτιωθεί η πολιτική και οργανωτική αποτελεσματικότητα στα ενδιάμεσα όργανα.
Δεν γίνεται να συμβιβαστούμε με την αδράνεια.
Πρέπει να ανασυγκροτήσουμε τον κομματικό ιστό, με κριτήριο όχι τις εσωτερικές ισορροπίες και τις εσωκομματικές αναμετρήσεις, αλλά τη σύνδεση με την κοινωνία και την πολιτική αποτελεσματικότητα.
Με κριτήριο αν θέλετε την πολιτική αποτελεσματικότητα, τη δουλειά κάθε οργάνωσης και κάθε στελέχους και μέλους.
Με κριτήριο, τέλος, τη σχέση του καθενός μας με την ανιδιοτέλεια που αποτελεί το άλφα και το ωμέγα της αριστερής στράτευσης και του αριστερού ήθους.
Ειδικά στην επαρχία υπάρχουν τεράστιες οργανωτικές δυνατότητες που δεν τις αξιοποιούμε.
Σήμερα υπάρχει η δυνατότητα να στήσουμε οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε χωριό.
Αρκεί να της δώσουμε περιεχόμενο λειτουργίας και στόχους.
Οφείλουμε επίσης να αναβαθμίσουμε τα περιφερειακά όργανα. Να τους δώσουμε πολιτικό χαρακτήρα, και ρόλο.
Να συγκροτηθούν εκλεγμένα περιφερειακά συμβούλια, που θα δρουν στο πλάι των περιφερειακών μας παρατάξεων.
Να συνταχθούν αντίστοιχα περιφερειακά προγράμματα.
Ο κομματικός ιστός να συνδεθεί με τις τοπικές κοινωνίες.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να έρθουμε σε πραγματική επαφή με τα στρώματα που μας ενδιαφέρουν: τους αγρότες, την νεολαία, τους επισφαλώς εργαζόμενους, τους άνεργους.
Και για να ολοκληρωθεί ένα τέτοιο σχέδιο πρέπει να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό κα αποτελεσματικό οργανωτικό γραφείο.  Να δώσουμε το βάρος στην οργανωτική ανασυγκρότηση του Κόμματος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Στα προβλήματα του κόμματος κυρίαρχος είναι ο τρόπος λειτουργίας της ΚΠΕ και της Πολιτικής Γραμματείας. Από μας ξεκινούν και σε μας καταλήγουν όλα.
Πάει πίσω η λειτουργία του κόμματος όταν δεν εξαντλούμε όλα τα περιθώρια σύνθεσης στην ΠΓ.
Όταν καταθέτουμε τροπολογίες τη τελευταία στιγμή, αποδεικνύοντας ότι δε μας ενδιαφέρει η σύνθεση αλλά η αναπαραγωγή της αντίθεσης.
Είναι θετικό που σήμερα υπάρχει εισήγηση προς την ΚΕ εγκεκριμένη από τη ΠΓ.
Είναι απαραίτητο να υπάρχει πάντα.
Και δεν αναφέρομαι εδώ μόνο στις τάσεις που η νόμιμη λειτουργία τους μέσα στο κόμμα είναι θεμελιακή πολιτική μας αρχή, δεν μπορεί όμως και δεν πρέπει να λειτουργεί σε βάρος της πολιτικής μας αποτελεσματικότητας.
Αναφέρομαι σε προβλήματα διαθεσιμότητας.
Σε προβλήματα σοβαρότητας  και πολιτικής υπευθυνότητας στην υπεράσπιση δημοκρατικά ειλημμένων αποφάσεων.
Σε προβλήματα ανάδειξης στελεχών με κριτήρια κομματικά και πολιτικά και όχι εσωκομματικά και παραπολιτικά.
Σε προβλήματα εκφώνησης και επικοινωνίας βασικών μας θέσεων προς τα έξω, προς την κοινωνία.
Υπάρχουν όλα αυτά συντρόφισσες και σύντροφοι;
Τροφοδοτούν καθημερινά σχεδόν μια εικόνα αρνητική και κερματισμένη για το κόμμα μας;
Είναι αλήθεια ότι ένα από τα βασικά ζητήματα που μας βάζουν οι απλοί άνθρωποι, εκείνοι που προσδοκούν από μας, είναι ακριβώς αυτή η εικόνα που δίνουμε προς τα έξω;
Αν υπάρχουν πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε. Αυτή είναι η γνώμη μου. 

Πιστεύω, για να μην μακρηγορώ, ότι πρέπει άμεσα να προχωρήσουμε σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο οργανωτικής και πολιτικής ανασυγκρότησης, και να το επικυρώσουμε μέσα από ένα νέο άνοιγμα στον κόσμο με σκοπό την εγγραφή νέων μελών.
Και σε ότι με αφορά, θα δώσω το παρόν στις οργανώσεις μας για να καλωσορίσω νέα μέλη.
Για να εγκαινιάσουμε νέα γραφεία και νέες οργανώσεις στη περιφέρεια.
Για να κάνουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο προωθητικό βήμα.
Στην ίδια λογική, με όρους θετικής προωθητικής τομής, πρέπει να γίνει μια δουλειά για την ανασυγκρότηση της νεολαίας μας.
Επίσης πρέπει να υπάρξει ένας συνολικός ενιαίος ανασχεδιασμός για την πολιτική μας στα ΜΜΕ του κόμματος και όχι μόνο.

Άφησα τελευταίο το πιο σημαντικό: το πρόγραμμα μας.
Οι απαιτήσεις των καιρών επιβάλλουν τη μέγιστη προγραμματική μας εμβάθυνση.
Η συσπείρωση της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει μόνο στην βάση της κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Η πρόκληση για την αριστερά είναι να σχεδιάσει και να οργανώσει την εναλλακτική στρατηγική διεξόδου.
Να δρομολογήσει το αριστερό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Και για να διαμορφώσει τους όρους, και τις κοινωνικές συμμαχίες που απαιτούνται για κάτι τέτοιο, πρέπει να έχει την μέγιστη απαιτούμενη προγραμματική αξιοπιστία.
Για να αποτελέσει το πρόγραμμα αποτελεσματικό πολιτικό εργαλείο, θα πρέπει να δίνει ολοκληρωμένες, ριζοσπαστικές και ταυτόχρονα ρεαλιστικές απαντήσεις σε όλα τα κρίσιμα ερωτήματα.
Να μην αφήνει κενά, να μην μασάει τα λόγια του, να μην κάνει συμβιβασμούς και παραχωρήσεις, εκεί που χρειάζονται αποφασιστικές τομές.
Η δουλειά της επιτροπής προγράμματος πρέπει να ολοκληρωθεί άμεσα και να μπει σε συζήτηση.
 Όχι μόνο μέσα στο κόμμα, αλλά σε ανοιχτό διάλογο με τις κοινωνικές δυνάμεις.
Η παρουσίαση του προγράμματός μας πρέπει να μετατραπεί σε μεγάλο πολιτικό γεγονός.
Η συζήτηση γύρω από τους προγραμματικούς μας στόχους, πρέπει να συνδυαστεί με ένα μεγάλο άνοιγμα στην κοινωνία.
Το κόμμα, η πολιτική του στις σημερινές κρίσιμες και ελπιδοφόρες συνθήκες, το πρόγραμμά του.
Αυτά θα θεμελιώσουν συντρόφισσες και σύντροφοι την πολιτική μας κυριαρχία και θα μας οδηγήσουν στη νίκη.
Και συνεπώς αυτά είναι και πρέπει να είναι το αντικείμενο όλης μας της προσοχής στο ερχόμενο κρίσιμο διάστημα.

Σας ευχαριστώ.

Η Υγεία ως μοχλός πίεσης και εξαθλίωσης στην πορεία προς μια Φάρμα των Ζώων

Πηγή : Περιπλανώμενος Νομάς

Ο τομέας της δημόσιας και δωρεάν υγείας ήταν ο πρώτος από τους πυλώνες κοινωνικής συνοχής που μπήκε στο στόχαστρο των μνημονιακών δεσμεύσεων. Η δημόσια υγεία συνίσταται σε δύο διαφορετικές εξασφαλίσεις, από τη μια αυτή της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (νοσηλεία, φάρμακα, πρωτογενής πρόληψη έναντι χρόνιων και εποχικών νοσημάτων) και από την άλλη της συνταξιοδοτικής αποκατάστασης, ενός αποταμιευτικού προγράμματος δηλαδή, το οποίο ενεργοποιείται όταν ο εργαζόμενος δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να ασκεί επάγγελμα για βιοπορισμό, είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω ασθένειας ή αναπηρίας.

Στα πρώτα συμπτώματα της κρίσης και προκειμένου να εξασφαλιστεί ρευστότητα των κρατικών (σε βάρος των ασφαλιστικών) ταμείων, η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να αγοραστεί από τα ασφαλιστικά ταμεία ένας μεγάλος αριθμός ομολόγων ελληνικού δημοσίου, μια κίνηση που έδωσε μια ολιγόμηνη ρευστότητα στα κρατικά αποθεματικά εξαφανίζοντας όμως τα ασφαλιστικά. 

Στην ουσία οι εισφορές που δίνουμε όλοι μας ως εργαζόμενοι στο κρατικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, πήγαν στην τσέπη του υπουργείου οικονομικών. Θα πει κάποιος πως τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, έχουν μικρό ρίσκο και εγγυημένη απόδοση... όλα αυτά πριν το PSI όμως. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους, ή σωστότερα το επιλεκτικά στοχευμένο κούρεμα του χρέους, εξαφάνισε εν μια νυκτί τα επενδυμένα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. 

Άρα σε μια χώρα σε κρίση, με μειωμένα ασφαλιστικά αποθεματικά, ο μόνος τρόπος να συνεχίσουν να πληρώνονται οι συντάξεις ήταν μέσω των εισφορών των ήδη ασφαλισμένων.

Πρόσφατα ανακοινώθηκε πως αυτή τη στιγμή αντιστοιχούν ένας εργαζόμενος σε ένα συνταξιούχο, τι σημαίνει αυτό σε μια χώρα όπως η Ελλάδα στην παρούσα συγκυρία; Πως οι ασφαλιστικές εισφορές ενός εργαζομένου θα καλύπτουν τη σύνταξη ενός συνταξιούχου. Αρκεί όμως το 25-30% ενός ήδη μειομένου μισθού να καλύψει τη μηνιαία αποδοχή του συνταξιούχου; Μπορεί όσο υπάρχουν έστω στοιχειώδη αποθεματικά. Τα αποθεματικά όμως βαίνουν μειούμενα και εδώ κάπου μπαίνει η συζήτηση για περικοπή των κύριων συντάξεων. 

Λογιστικά μιλώντας ο μόνος τρόπος να σωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία είναι να φτάσει η κύρια σύνταξη στο μισό του μέσου μισθού, δηλαδή περίπου στα 350-400 ευρώ. Για την ακρίβεια αυτός είναι ο μόνος τρόπος που προτίθεται να εφαρμόσει η παρούσα κυβέρνηση. 

Στις αρχές αλλά και στη συνέχεια της κρίσης οι αντίςτοιχες κυβερνήσεις πήραν την εξής απόφαση: να χρηματοδοτήσουν τη ρευστότητα των συστημικών τραπεζών προκειμένου να μην καταρρεύσουν  -το αν ήταν σωστή ή λάθος απόφαση είναι μια συζήτηση που δεν ανήκει σε αυτό το κείμενο και μάλλον θα μπορεί να απαντηθεί με σιγουριά σε επόμενη χρονική στιγμή. Το ελληνικό δημόσιο λοιπόν εξασφάλισε την επιβίωση των συστημικών τραπεζών με χρήματα που δανείστηκαν οι πολίτες αυτής της χώρας, μια λύση θα ήταν με τη σειρά τους οι τράπεζες να εγγυηθούν την καταβολή των συντάξεων για το επόμενο διάστημα. Κοινωνική ευθύνη δεν είναι μόνο να καθαρίζουν τις παραλίες είναι και να εξασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή. Άρα η περικοπή των κύριων συντάξεων, που προκύπτει από ένα σύνολο αντί-κοινωνικών πολιτικών δεν είναι μονόδρομος, είναι όμως μια πολιτική επιλογή.

Ενώ η περικοπή των συντάξεων δημιουργεί μια καταφανή πτώση του βιοτικού επιπέδου και δημιουργεί μια επισιτιστική ανθρωπιστική κρίση, η άλλη πλευρά της δημόσιας Υγείας, η περικοπή και η απαξίωση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δημιουργεί μια υγειονομική ανθρωπιστική κρίση.

Η κατάσταση στην υγεία είναι κάθε μέρα και τραγικότερη, στα δημόσια νοσοκομεία υπάρχει τεράστια έλλειψη φαρμάκων, αναλώσιμων, εργαλείων και ανθρώπινου δυναμικού, στα περισσότερα δε, δεν υπάρχει θέρμανση και κλιματισμός. Επιπρόσθετα της έλλειψης επαγγελματιών υγείας υπάρχει και ανεπαρκής πληρωμή των υπαρχόντων, οι περισσότερες εφημερίες πληρώνονται με μεγάλη καθυστέρηση ή και καθόλου, ο μισθός ενός νέου επιμελητή σε δημόσιο νοσοκομείο είναι λίγο πάνω από τα 1000 ευρώ, χωρίς το κράτος να του παρέχει οποιαδήποτε μορφή συνεχούς επιμόρφωσης (συνεδριακή ή έντυπη). Άρα στα νοσοκομεία έχουμε ένα προσωπικό που δεν αρκεί αριθμητικά να καλύψει τις ανάγκες του νοσοκομείου, που επιπλέον δεν έχει υλικά και φάρμακα για να ασκήσει ιατρική πράξη, που δεν εξασφαλίζεται η επιστημονική του επάρκεια σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Ποιά είναι η διέξοδος από αυτή τη σαθρή κατάσταση; Ο ιδιωτικός παράγοντας βέβαια(!!!!) -αλλά ούτε αυτό εμπερικλείεται στο θέμα που έχει το συγκεκριμένο κείμενο, τουλάχιστον όχι άμεσα.

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως τα νοσοκομεία, θεωρητικά, είναι χώροι δευτεροβάθμιας φροντίδας και πως έχουν γίνει βήματα στο χώρο της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. (Θα αφήσω απ' έξω το νέο θεσμό του ΠΕΔΥ καθώς μέχρι να εκδικαστούν τα ασφαλιστικά μέτρα, που έχουν κερδίσει οι περισσότεροι ιατροί, δεν μπορεί να αξιολογηθεί η επάρκεια κάλυψης των αναγκών των ασφαλισμένων.)

Ο απερχόμενος υπουργός υγείας, που δεν ήθελε να του πάρει τη δόξα η τρόικα, άφησε αυτή την "ωραία" παρακαταθήκη που λέγεται "πιστοποιημένος ιατρός". Με τις τελευταίες αποφάσεις όλοι οι ιδιώτες ιατροί που το επιθυμούν μπορούν να ενταχθούν σε ένα ειδικό καθεστώς εξωτερικού συνεργάτη, στο καθεστώς αυτό δέχονται 200 ασφαλισμένους για ιατρική εξέταση / συνταγογράφηση φαρμάκων έναντι ενός ποσού γύρω στα 1000 ευρώ, 5 ευρώ ανά ασθενή με άλλα λόγια. Η κανονική διάρκεια μιας ιατρικής πράξης (εξέταση, διάγνωση, συνταγογράφησης) είναι περίπου στα 20 ως 30 λεπτά. Με 3 ασθενείς την ώρα, 24 την ημέρα, χρειάζονται περίπου 7 μέρες ή αλλιώς το 1/3 του μήνα για να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα του χώρου εργασίας και στις υπόλοιπες 13 να μπορέσει να εξασφαλίσει τις υπόλοιπες ανάγκες του, το οποίο σημαίνει για το μέσο ιατρείο περίπου 2000 τον μήνα προ φόρου. Η εξίσωση είναι προβληματική με αποτέλεσμα σε ένα μεγάλο ποσοστό να επιλέγουν να "ξεπετάνε" τους ασθενείς που τους επισκέπτονται μέσω του ταμείου σε 10 λεπτά κατά μέγιστο ώστε να τελειώσουν τις "ταμειακές" υποχρεώσεις τους στις πρώτες 3-4 μέρες του μήνα, για να το καταφέρουν αυτό λειτουργούν με ραντεβού, άρα οι αναμονές για τους ασθενείς περνούν τον 1 μήνα, στην ουσία δε λειτουργεί το επιχείρημα του υπουργείου υγείας ότι επειδή "απλώθηκαν" οι ασφαλισμένοι σε περισσότερους ιατρούς εξυπηρετούνται πιο άμεσα.

Το τελευταίο αλλά μεγαλύτερο πρόβλημα του συστήματος υγείας είναι η λεγόμενη "μετακύλιση φαρμακευτικής δαπάνης". Οι τιμές των φαρμάκων έχουν μειωθεί μεσοσταθμικά 50%, ωστόσο το ποσό που πληρώνει ο ασφαλισμένος με τις αυξήσεις συμμετοχών και τις συνεχείς πτώσεις ασφαλιστηκών τιμών έχει αυξηθεί σε πολλές περιπτώσεις 100%. Με άλλα λόγια προμηθεύονται φτηνότερα φάρμακα πληρώνοντας το μεγαλύτερο ποσοστό της λιανικής του τιμής. Ως αποτέλεσμα, πολλοί ασθενείς "κόβουν" παρά τις σαφείς αντιρρήσεις του θεράποντα ιατρού τους φάρμακα που αφορούν χρόνια νοσήματα τα οποία δεν δυσχαιρένουν την καθημερινότητας τους. Για να γίνει πιο σαφές, ένας 60χρονος έχει περάσει έμφραγμα προ 3 μηνών, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα πρέπει να λαμβάνει ένα σύνολο περίπου 10 φαρμάκων για να μπορέσει να αποφύγει ένα δέυτερο επεισόδιο το οποίο πιθανότατα θα τον σκοτώσει. Από αυτά τα φάρμακα μόνο όσα σχετίζονται με την αρτηριακή πίεση είναι φάρμακα που μπορούν να επηρεάσουν την καθημερινότητα (ο ασθενής μετράει την πίεσή του, νιώθει δυσφορία κλπ), άλλες κατηγορίες όπως είναι τα αντιαιμοπεταλιακά και τα φάρμακα για την υπερλιπιδαιμία δεν επηρεάζουν την ποιότητα ζωής, όμως αν δεν λαμβάνονται με θρησκευτική ευλάβεια για τα οριζόμενα χρονικά διαστήματα, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε επαναστενώσεις των διορθωμένων αρτηριών και κατ´ επέκταση σε υψηλό κίνδυνο θανάτου. 

Σε τελική ανάλυση το υπουργείο έβαλε ένα στόχο: την πτώση της φαρμακευτική δαπάνης κάτω απο τα 2 δις ευρώ (ποσό που συναντάται μόνο στις φτωχότερες αναπτυσσόμενες χώρες), αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στη ζωή των ασθενών, για τις μέσο-μακροπρόθεσμες επιβαρύνσεις του συστήματος υγείας από ένα υποθεραπευόμενο πληθυσμό (υπάρχουν πολλές οικονομικοτεχνικές μελέτες για τα έμμεσα κόστη που οφείλονται σε υποθεραπευόμενους ασθενείς), αλλά και για μια πιθανή έξαρση επιδημιών, λόγω ανεπαρκούς εμβολιασμού και κακής διατροφικής καθημερινότητας (πολλοί υδατάνθρακες, λίγες πρωτεΐνες, λίγες φυτικές ίνες).

Σε ένα μετά κρίσης περιβάλλον η προοπτική για την υγεία είναι να υπάρχουν ασθενείς που θα θεραπεύονται και ασθενείς που θα αργοπεθαίνουν. Τα γουρουνόπουλα στο βιβλίο του Τζ. Όργουελ ήταν οι μόνιμοι φορείς της "ζωικής ανισότητας", αντίςτοιχα οι περισσότεροι από εμάς, ως άλλα γουρουνόπουλα, στο άμεσο μέλλον σε θέματα υγείας θα πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί αν έχουμε στοιχειώδη πρόσβαση σε αυτή, όλα αυτά βέβαια εκτός και αν...

 

http://perinomas.blogspot.gr/

Ο σκοτεινός κόσμος του κ. Τριανταφυλλόπουλου

Ανδρέας Πετρουλάκης

 

Ο λούμπεν υπόκοσμος της δημοσιογραφίας ήταν πάντα εδώ. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν η εμετική επίθεση στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη από τον εμβληματικότερο εκπρόσωπό του. Το έχει κάνει πολλές φορές μέχρι τώρα και θα το ξανακάνει- αυτό τον τρέφει, αυτό του δίνει υπόσταση. Χωρίς τις κρυφές κάμερες, τη βάρβαρη εισβολή στον ιδιωτικό χώρο και τους εκβιασμούς δεν θα θυμόταν κανείς την ύπαρξή του. Η διαφορά είναι μία σε σχέση με το παρελθόν, δεν υπάρχουν πια προσχήματα. Τώρα που έχει εμφανιστεί ο σκληρός πολιτικός φασισμός της Χρυσής Αυγής, ο σκοτεινός φασισμός της δημοσιογραφίας που ενσαρκώνει ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος αποκατέστησε αυτομάτως και τη φυσική του θέση στην πολιτική γεωγραφία.
Τα προηγούμενα χρόνια διάνθιζε τις χυδαίες επιθέσεις του στα προσωπικά δεδομένα δημοσίων προσώπων με μία τάχα δημοκρατικής κοπής μικροαστική ηθικολογία. Ο λαός έχει δικαίωμα στην αλήθεια, δίνουμε μάχη για το δημοκρατικό δικαίωμα του λαού στην πληροφόρηση, ελευθερία του Τύπου, μπλα, μπλα, μπλα Δημοκρατία. Τότε ο σταρ του μέσου όρου είχε ανάγκη από επίχρισμα δημοκρατικών φρονημάτων γιατί ακόμα το σκοτεινό κομμάτι αυτού του μέσου όρου δεν είχε βρεί τις πολιτικές ράγες να διοχετεύσει τη μέσα του άβυσσο. Όταν  βρήκε τη Χρυσή Αυγή νομιμοποίησε την καταχνιά της ψυχής του. Γιατί αυτοί που καταναλώνουν τις ιστορίες της κρεβατοκάμαρας των άλλων στην ουσία εκεί ανήκαν πάντα ακόμα και αν δεν την ψηφίζουν ούτε τώρα.
Ο σταρ του μέσου όρου έπρεπε να είχε πάει και στρατό και εκεί είχαμε ένα πρόβλημα. Δεν νοείτο ο ήρωας του συνήθως εθνικιστή αμόρφωτου μικροαστού να είναι φυγόστρατος με τρελόχαρτο. Και για αυτήν την τρύπα της ζωής του, όμως, ο Μ.Τριανταφυλλόπουλος είχε κατασκευάσει μια δημοκρατική ιστορία. Λίγο τραβηγμένη, αλλά έτσι κι αλλιώς στο πρόθυμο κοινό του απευθύνεται- οι άλλοι τρόμαζαν ή γελούσαν μαζί του από πριν. Δεν πήγε λοιπόν στρατό από υπερβολική δημοκρατικότητα, επειδή είχε κακές παιδικές αναμνήσεις από τη Χούντα που είχε σε δυσμένεια τον χωροφύλακα μπαμπά του γιατί ήταν Παπανδρεϊκός, είπε κάποια βραδιά σχεδόν βουρκωμένος. Δεν άντεχε λοιπόν τους στρατιωτικούς ο κ. Μάκης για αυτό δεν πήγε στρατό επί Δημοκρατίας.
Τώρα φαντάζομαι το σενάριο το έχει αλλάξει. Ίσως και να το έχει κάνει αντίστροφο, ποιός ξέρει μ' αυτόν; Τώρα ο τακτισμός του σκότους τον έφερε αναπόφευκτα κοντά στους ομοίους του. Δεν κρύβεται πια η εκλεκτική του συγγένεια με τους Χρυσαυγίτες. Τους διαφημίζει, δημοσιεύει ψεύτικα γκάλοπ που τους εκτοξεύουν, κολυμπά μαζί τους στα ίδια βοθρολύματα του λούμπεν περιθωρίου. Έτσι, ενώ στο παρελθόν τις βίαιες εφόδους στην προσωπική ζωή ανύποπτων πολιτών τις πουλούσε σαν μάχες Δημοκρατίας και Ελευθεροτυπίας τώρα τις μοιράζεται ανοιχτά με τους φασίστες. Τώρα αυτός ο συρφετός  των υπόδικων βουλευτών είναι που παραλαμβάνει από τον κ. Μάκη τη φήμη και αναλαμβάνει να τη διασπείρει στους υπονόμους της πόλης. Αυτοί είναι τώρα οι άτυποι συνεργάτες του παλιού δημοκράτη ματάκια.
Και εδώ είναι που στέκεται τυχερός ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης σε σχέση με τον Στέφανο Κορκολή, τον  μακαρίτη Ασλάνη, τον Χάρη Τομπούλογλου και τόσα άλλα θύματα του αδίστακτου δημοσιογράφου. Δεν υπάρχει σήμερα σύγχυση. Κανείς πια δεν έχει την αυταπάτη ότι η κλειδαρότρυπα είναι δημοκρατικό δικαίωμα. Τώρα όσοι  ακούνε, εμπιστεύονται και αναπαράγουν τον κ.Τριανταφυλλόπουλο ξέρουν ότι τσαλαβουτάνε στο βούρκο παρέα με τους φασίστες. Και αυτό το ξεκαθάρισμα είναι η μόνη θετική συνεισφορά της σπείρας Μιχαλολιάκου στην κοινωνία μας.

protagon.gr

Η γεώτρηση και ο Κέινς

Καπάκος Σταύρος

Επειδή μαθαίνω ότι στο συνέδριο των ευρωδεξιών κομμάτων στην Πορτογαλία συζητείται η ανάπτυξη και επειδή θεωρώ τον εαυτό μου άνθρωπο καλών προθέσεων, αφιερώνω στην κυβέρνηση δύο περιστατικά από την ιδιαίτερη πατρίδα μου, που δείχνουν πως πολλές φορές ορισμένες υπηρεσίες δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε τα μικρά καθημερινά πράγματα, τα οποία θα έδιναν ώθηση στην απασχόληση.
Περιστατικό πρώτο. Ένας εξειδικευμένος τραπεζικός υπάλληλος, λίγο πριν από το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα, διαβλέποντας το ενδεχόμενο να μείνει χωρίς δουλειά, αγόρασε ένα κτήμα με τις υψηλές τιμές που ίσχυαν το 2009. Επειδή το κτήμα δεν είχε νερό, έκανε αίτηση στην Περιφέρεια Πελοποννήσου να του δοθεί άδεια για γεώτρηση. Ο άνθρωπος έχασε εν τω μεταξύ τη δουλειά του στο τμήμα λίζινγκ μίας από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες, αν και ήταν από αυτούς που δούλεψαν σκληρά για να στηθεί. Πήγαν κάτι σαΐνια διευθυντές στη δουλειά του, που έδιναν δάνεια και στην κουτσή Μαρία, αφού από αυτά έπαιρναν μπόνους. Όταν ξέσπασε η τραπεζική κρίση δεν έφυγαν τα σαΐνια, αλλά οι υπάλληλοι.
Όμως το θέμα μου δεν είναι οι κακοί τραπεζίτες... Ξέρετε πόσα χρόνια έκανε η αρμόδια διεύθυνση της Περιφέρειας να εγκρίνει την άδεια για μια γεώτρηση στον άνεργο εξειδικευμένο τραπεζοϋπάλληλο, που εν τω μεταξύ δούλευε 12 ώρες την ήμερα για ένα κομμάτι ψωμί στο ελληνικό παράρτημα μεγάλης διεθνούς ελεγκτικής εταιρείας; Τέσσερα ολόκληρα χρόνια για μία άδεια γεώτρησης! Βασίμως μπορώ να υποθέσω πως θα χρειάζονταν ακόμη περισσότερα αν δεν παρενέβαινα ζητώντας να μάθω πού και γιατί κολλάει η έγκριση. Υποθέτω ότι χωρίς τη μεσολάβησή μου ακόμη δεν θα είχε εγκριθεί η άδεια γεώτρησης.
Για να μην σας τα πολυλογώ, μετά την έγκριση της γεώτρησης έκανε αίτηση να του δοθεί άδεια χρήσης του νερού. Η αίτησή του έχει ημερομηνία Δεκ. 2012, δηλαδή πριν από ενάμιση χρόνο. Είναι περιττό να πω πως ακόμη δεν έχει εγκριθεί.
Τα 16.000 ευρώ για την αγορά του κτήματος, συν τα 12.000 ευρώ για τη γεώτρηση, συν τα άλλα 3.000 για έξοδα, μας κάνουν σύνολο επένδυσης 31.000 ευρώ. Σκέπτομαι τώρα ότι ο Κέινς θα χρησιμοποιούσε έναν πολλαπλασιαστή κοντά στο τρία για την επένδυση που προανέφερα και βγάζω ένα ποσό πάνω από 90.000 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι μια απλή επένδυση σε ένα κτήμα, με την πολλαπλασιαστική της ώθηση, θα μπορούσε να φέρει τουλάχιστον μία θέση εργασίας στην πραγματική οικονομία. Κι όμως, ο άνεργος εξειδικευμένος τραπεζοϋπάλληλος δεν έχει πάρει ακόμη άδεια χρήσης, η οποία είναι προϋπόθεση για να του δώσει ρεύμα η ΔΕΗ και να λειτουργήσει η γεώτρηση.
Αύριο ελπίζω ότι θα σας διηγηθώ και τη δεύτερη ιστορία, η οποία είναι ακόμη χειρότερη. Ηθικόν δίδαγμα: Η ανάπτυξη δεν έρχεται όσο η γραφειοκρατία και τα λόγια του αέρα κυβερνούν αυτή τη χώρα.

18.06.2014 , avgi.gr

Η ελευθερία ως σχόλη

Φαράκλας Γιώργος

Όταν οι πλούσιοι κατηγορούν τους φτωχούς για φθόνο, οι φτωχοί τους απαντούν ότι αυτοί είναι παράσιτα. Οι αστοί δεν κατηγορούνταν όμως για παρασιτισμό προτού πέσει το Παλαιό Καθεστώς. Αυτή η κατηγορία τούς εφαρμόζει τον χαρακτηρισμό των ευγενών από τους ίδιους. Οι αστοί έλεγαν ότι οι ευγενείς δεν δούλευαν και γι᾽ αυτό δεν έπρεπε να κυβερνούν. Ο Κονστάν, ιδρυτής του φιλελευθερισμού, και ο Σαιν Σιμόν, ιδρυτής του σοσιαλιστικού έτερου πόλου της έκτοτε πολιτικής, δέχονται και οι δύο ότι πρέπει να άρχουν οι παραγωγοί πλούτου, όχι οι αριστοκράτες που νομιμοποιούν την αρχή τους βάσει του πολέμου και αρπάζουν περιουσίες. Η μεταφορά της κατηγορίας από τους ευγενείς στους αστούς συνέβη στο έργο του Σαιν Σιμόν, όταν μετέβη από τη μία αντιπαράθεση στην άλλη διατηρώντας το δίπολο της εργατικότητας και της οκνηρίας. «Εν τέλει πρέπει να διεξαχθεί πάλη, γράφει, ανάμεσα σε όλη τη μάζα των παρασίτων και τη μάζα των παραγωγών». Όμως η μεταφορά έχει δυσκολίες. Το εργατικό κίνημα αντιλαμβάνεται παραδοσιακά ως ελευθερία τη σχόλη και θεωρεί ανώτερη την ευδαιμονία από την εργασία. Δεν θέλει να άρχουν οι πολεμιστές, όπως οι αριστοκράτες κι ο Πλάτων, ούτε όσοι ευημερούν διά της εργασίας τους, όπως οι αστοί κι ο Καντ. Θέλει πολλώ μάλλον να άρχουν όλοι, ανεξαρτήτως πολεμικών ή εργασιακών αρετών. Για να άρχουν δε όλοι, πρέπει να έχουν ελεύθερο χρόνο, όχι να εργάζονται νυχθημερόν για τα προς το ζην.
Ο ελεύθερος χρόνος είναι προϋπόθεση για να άρχουμε. Για τον Αριστοτέλη πρέπει να άρχουν όσοι έχουν τη σχόλη για ν᾽ αποκτήσουν πολιτική παιδεία. Για τον φίλο της κεφαλαιοκρατίας οικονομολόγο Σουμπέτερ, επειδή οι πολυάσχολοι αστοί δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, άνθησε η κεφαλαιοκρατία στην Αγγλία, όπου την πολιτική ανέλαβαν εισοδηματίες ευγενείς. Για τον Μαρξ η αύξηση της παραγωγικότητας θα προσφέρει τη δυνατότητα αυτή σε όλους. Προτού μάλιστα συμβεί αυτό, προτού η εργασία αποσυνδεθεί από την κάλυψη αναγκών και πάψει να είναι «μέσο επιβίωσης», η μείωση του χρόνου εργασίας ήδη θα μας προσφέρει τον μεγαλύτερο πλούτο: ελεύθερο χρόνο για μόρφωση, διασκέδαση και «τεμπελιά», καταργώντας την «αντίθεση εργατικότητας και οκνηρίας». Ο Μαρξ δεν θεωρεί τη σχόλη ανήθικη όπως, π.χ., ο Φραγκλίνος, το υπόδειγμα κεφαλαιοκρατικής ηθικής κατά τον Βέμπερ. Τη θεωρεί απαραίτητο όρο της ελευθερίας.
Η κατηγορία του παρασιτισμού ακούγεται στον πολιτικό λόγο μέχρι σήμερα. Ως «παράσιτα» ο Μαρξ δεν χαρακτηρίζει τους ίδιους τους αστούς όσο τους δορυφόρους τους και τους πολιτικούς. Όταν, τέλη του 2013, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας διέταξε την κατάληψη καταστημάτων με πολύ ψηλές τιμές, χαρακτήρισε τους ιδιοκτήτες τους «αστικά παράσιτα». Όπως λέει ο Μαρξ, η επιδίωξη του κεφαλαιοκράτη ν᾽ αυξήσει τα κέρδη του δεν τον καθιστά ανήθικο. Ο εχθρός αυτής της κοινωνίας δικαιούται ν᾽ απαξιώνει, όχι όποιον υπακούει στις επιταγές της, αλλά τις επιταγές της. Το πράγμα αλλάζει αν ο κεφαλαιοκράτης διογκώνει το κέρδος εκμεταλλευόμενος μια κατάσταση μονοπωλίου, όπως μαρτυρεί συχνά η μεγάλη αύξηση τιμών. Μπορεί πάλι η πολιτική τιμών του να διαφέρει από την επιλογή μιας κυβέρνησης που προκρίνει την ευρύτερη διακίνηση έναντι της αύξησης των ποσοστών κέρδους, μεριμνώντας για το κοινωνικό σύνολο. Ενδέχεται ακόμη και τα διαφυγόντα λόγω υπερδιόγκωσης των τιμών κέρδη να χρηματοδοτούνται από εχθρούς της κυβέρνησης. Περιπτώσεις τέτοιες δίνουν λαβή σε ηθική μομφή, αυτή δεν μπορεί να λάβει όμως τη συγκεκριμένη μορφή. Δεν θα πούμε ότι ο κεφαλαιοκράτης δεν εργάζεται. Ο εχθρός μιας κοινωνίας που στιγματίζει ηθικά τον οκνηρό πρέπει να διεκδικεί το «δικαίωμα στην τεμπελιά», ενάντια, όπως λέει ο Λαφάργκ, στο «ολέθριο δόγμα» της κεφαλαιοκρατικής ιδεολογίας που αρνείται τη σχόλη στους ανθρώπους.

* Ο Γ. Φαράκλας διδάσκει πολιτική φιλοσοφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

17.06.2014 , avgi.gr

"Μαύρος Ιούλιος" για τους εργαζόμενους

Μητρόπουλος Αλέξης

Από 1.7.2014 καταργούνται τα οικογενειακά επιδόματα (γάμου, τέκνων, μητρότητας, λοχείας) και το στράτευσης. Μειώνονται τα επιδόματα ανεργίας, ασθένειας, κατάρτισης - εκπαίδευσης. Καταρρέουν τα έσοδα του ΟΑΕΔ.

1. «Γυμνός» μισθός χωρίς επιδόματα
Από το σχέδιο ήδη του πρώτου Μνημονίου είχαμε διατυπώσει την άποψη ότι ένας από τους πρώτιστους στόχους των δανειστών ήταν η ισοπέδωση όλων των εργασιακών συστημάτων (δημόσιου, ιδιωτικού, ΔΕΚΟ) και η θέσπιση ενός «γυμνού μισθού» («single minimum wage system»), χωρίς επιδόματα και προσαυξήσεις, αποσυνδεδεμένου από όλα τα άλλα υποσυστήματα του κοινωνικού κράτους.
Μνημονιακός στόχος είναι η συνάρτηση εργασιακού - ασφαλιστικού να «ισορροπήσει» στο κατώτατο δυνατό επίπεδο, έξω από το μέχρι σήμερα ευρωπαϊκό κεκτημένο, και να προσομοιάσει στις συνθήκες της προδημοκρατικής εποχής. Απώτερος στόχος των δανειστών είναι η χώρα μας να ενταχθεί στην περιφερειακή ζώνη της Ε.Ε. και ως μεταμοντέρνα «αποικία χρέους» να λειτουργήσει ως συμπληρωματική - υπηρετική οικονομία των κεντρο-ευρωπαϊκών χωρών και της κηδεμονεύουσας χώρας, της Γερμανίας.
Στη σημερινή έρευνα ειδικά για την «Αυγή» αναλύουμε τις μειώσεις που επέρχονται στα διάφορα επιδόματα που αποτελούσαν μέχρι πρότινος συστατικό του μισθού και του ημερομισθίου και τις συνέπειές τους.

2. Κατάργηση - μείωση των στοχευμένων εισφορών
Από 1.7.2014 επέρχεται μείωση των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών υπέρ ΟΑΕΔ κατά 2,9% και 1% αντίστοιχα. Έτσι προκαλείται μεγάλη ανατροπή στους μισθούς χιλιάδων εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα.
Οι καταργούμενες από τον επόμενο μήνα εισφορές σύμφωνα με τον πρόσφατο νόμο 4254/2014 (υπό παρ. ΙΑ.3, σελ. 1427), συμπαρασύρουν στην κατάργηση βασικά επιδόματα, αλλά και μειώνουν δραστικά άλλα. Είναι γνωστό ότι οι εισφορές αυτές στήριζαν συγκεκριμένους λογαριασμούς (ΔΛΟΕΜ, ΛΑΕΚ, ΕΚΛΑ, ΕΛΚΕΠΕ, στράτευσης κ.ά.), οι οποίοι για αρκετές δεκαετίες προσέφεραν συγκεκριμένες στοχευμένες παροχές στους πλέον χαμηλόμισθους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
Η μείωση των εισφορών κατά 3,9% είναι η δεύτερη που επιβάλλει η μνημονιακή κυβέρνηση. Τον Νοέμβριο του 2012 είχε προηγηθεί η μείωση των εργοδοτικών εισφορών που καταβάλλονταν υπέρ του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και του Οργανισμού Εργατικής Εστίας κατά 0,75% και 0,35% αντίστοιχα (Ν. 4093/2012 σελ. 5.608). Η ποσοστιαία αυτή μείωση των εισφορών είχε οδηγήσει σε απώλειες ύψους 300 εκατ. ευρώ για τα ταμεία και στην κατάργηση των δύο αυτών σημαντικών οργανισμών. Έτσι ανεστάλησαν τα προγράμματα επιδότησης ενοικίου, επιδότησης δανείου και ανέγερσης νέων εργατικών κατοικιών, από τα οποία επωφελούνταν τα χαμηλόμισθα εισοδηματικά στρώματα της εργατικής τάξης.

3. Μισθοί - εισφορές Βουλγαρίας...
Η δραστική μείωση των εισφορών, όπως και η μεγάλη μείωση του κατώτατου μισθού, είναι ρητές διατάξεις του Μνημονίου που ψήφισε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. Σύμφωνα με το β' Μνημόνιο (Ν. 4046/2012, σελ. 713), ο κατώτατος μισθός αλλά και το «μη μισθολογικό κόστος» της μισθωτής εργασίας (εισφορές) θα πρέπει, μέχρι το τέλος του προγράμματος «δημοσιονομικής προσαρμογής» να ευθυγραμμιστούν με τα αντίστοιχα των χωρών της ΝΑ Ευρώπης (Βουλγαρία, Ρουμανία).
Για τον κατώτατο μισθό το Μνημόνιο αναφέρει ότι η μείωσή του «θα δώσει τη δυνατότητα μείωσης της απόκλισης στο επίπεδο του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Πορτογαλία, Κεντρική και ΝΑ Ευρώπη)» και ότι το μέτρο αυτό «θα ευθυγραμμίσει το πλαίσιο του κατώτατου μισθού της Ελλάδας με αυτό των συγκρίσιμων κρατών και θα του επιτρέψει να εκπληρώσει τη βασική του λειτουργία, δηλαδή της διασφάλισης ενός ενιαίου δικτύου ασφαλείας για όλους τους υπαλλήλους».
Εξάλλου, η ελληνική μνημονιακή συγκυβέρνηση, «πιεσμένη» από την Τριαρχία των δανειστών να «προσαρμόσει» και τις εισφορές («μη μισθολογικό κόστος εργασίας») με τα αντίστοιχα της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, ψήφισε με τον άνω νόμο (σελ. 713) ότι «η μείωση του μη μισθολογικού κόστους θα ευθυγραμμίσει το φορολογικό βάρος της εργασίας στην Ελλάδα με αυτό των συγκρίσιμων ευρωπαϊκών χωρών», ενώ σε άλλο σημείο προέβλεπε ρητά ότι «οι εισφορές θα μειωθούν μόνο όταν έχουν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα για να καλυφθούν οι μειώσεις στα έσοδα».
Ο οικονομικός και κοινωνικός ανορθολογισμός αυτού του μνημονιακού αποσπάσματος είναι προφανής! Η χώρα μας μετατάσσεται, με ουσιαστική κατάργηση του Συντάγματος, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, των Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας κ.λπ., στο επίπεδο εργασιακής λειτουργίας από το οποίο απουσιάζουν όλες οι διαχρονικές κατακτήσεις-ρυθμίσεις του συλλογικού πολιτισμού!

4. Καταργούνται τα οικογενειακά επιδόματα και το στράτευσης
Σύμφωνα με τον νόμο που ψήφισε προ των εκλογών η μνημονιακή κυβέρνηση, από 1.7.2014 καταργείται:
α) Η προβλεπόμενη με το Ν.Δ. 3868/1958 εργοδοτική εισφορά ύψους 1% για τη χορήγηση οικογενειακών επιδομάτων,
β) η προβλεπόμενη από την ίδια διάταξη εργατική εισφορά ύψους 1% και
γ) η προβλεπόμενη από τη διάταξη του ν. 2054/1952 ειδική εισφορά 1% για την επιδότηση των στρατευμένων μισθωτών.
Είναι προφανές ότι με την κατάργηση των ανωτέρω εισφορών παύουν και οι αντίστοιχες παροχές που καλύπτονταν μέχρι σήμερα από τους αντίστοιχους πόρους. Επειδή όμως οι εισφορές κατεβλήθησαν μέχρι τα τέλη Ιουνίου 2014, τα προβλεπόμενα οικογενειακά επιδόματα (γάμου, τέκνων, μητρότητας, λοχείας) και το επίδομα στράτευσης, σύμφωνα με την ίδια διάταξη, θα μειωθούν προσωρινά στο μισό και ύστερα θα καταργηθούν πλήρως.

5. Μειώνονται επιδόματα ανεργίας, ασθένειας, κατάρτισης
Εξάλλου, σύμφωνα με την ίδια διάταξη του Ν. 4254/2014 (σελ. 1427), από 1.7.2014 περιορίζονται στο 0,46% (από 0,81% που είναι σήμερα) οι εισφορές υπέρ του Ταμείου Ανεργίας και υπέρ του Κλάδου Παροχών Ασθένειας και Μητρότητας και διαμορφώνονται εφεξής ως ακολούθως:
α) Η εργοδοτική εισφορά υπέρ του Ειδικού Λογαριασμού Προγραμμάτων Επαγγελματικής Κατάρτισης και Εκπαίδευσης (ΕΛΚΕΠΕ) στο 0,24%.
β) Η εργοδοτική εισφορά υπέρ του Ειδικού Κοινού Λογαριασμού Ανεργίας (ΕΚΛΑ) στο 0,12%
γ) Η εισφορά εργαζομένου υπέρ του Ειδικού Κοινού Λογαριασμού Ανεργίας (ΕΚΛΑ) στο 0,10%.
δ) Τέλος, από 1.7.2014 η εισφορά εργοδότη υπέρ του Κλάδου Παροχών Ασθένειας και Μητρότητας σε χρήμα μειώνεται σε ποσοστό 0,25%.
Άμεση συνέπεια αυτής της μείωσης των εισφορών και των πόρων θα είναι ο περιορισμός του ήδη χαμηλού επιδόματος ανεργίας (σήμερα 361 ευρώ) καθώς και η δραστική περικοπή των προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης και εκπαίδευσης.

6. Μείωση μισθών για χιλιάδες εργατοϋπαλλήλους
Εξαιτίας όλων των παραπάνω «δημοσιονομικών παρεμβάσεων» 330.000 οικογένειες των πιο χαμηλόμισθων εργαζομένων θα αποστερηθούν τα οικογενειακά επιδόματα, 30.000 περίπου εργαζόμενες μητέρες θα χάσουν το επίδομα μητρότητας, αρκετές χιλιάδες νέοι μας δεν θα λάβουν επίδομα στράτευσης και ασφαλώς δεν θα διενεργούνται τα επιδοτούμενα σεμινάρια κατάρτισης ΛΑΕΚ, από τα οποία επωφελούνται ετησίως περίπου 100.000 νέοι.

7. Καταρρέουν τα έσοδα του ΟΑΕΔ
Η μείωση των εισφορών κατά 3,9% θα προξενήσει στα ασφαλιστικά ταμεία και τον ΟΑΕΔ, σύμφωνα με τον συνημμένο στο Μεσοπρόθεσμο 2015-2018 κατάλογο περικοπών (Ν. 4263/2014 σελ. 3894), απώλειες ύψους 974 εκατ. ευρώ. Στον σχετικό πίνακα (ΦΕΚ Α 117/14.5.2014), οι σχετικές απώλειες ανά έτος επιμερίζονται ως εξής: 428,06 εκατ. ευρώ το 2014, 425,08 εκατ. ευρώ το 2015, 41,41 εκατ. ευρώ το 2016, 42,57 εκατ. ευρώ το 2017 και 36,34 εκατ. ευρώ το 2018.
Η κυβέρνηση, αντί να αναπληρώσει τις απώλειες αυτές όπως προσχηματικά όριζε το β' Μνημόνιο (Ν. 4046/2012 σελ. 713), καταργεί τα επιδόματα, μειώνει τους μισθούς, απαξιώνει τον ΟΑΕΔ και στερεί από τα ασφαλιστικά ταμεία πολύτιμους πόρους για τη διατήρηση της καταβολής των συντάξεων, όπως άλλωστε και η μείωση των εργοδοτικών εισφορών 1,1% υπέρ ΟΑΕΔ και Εργατικής Εστίας τον Νοέμβριο του 2012 οδήγησε στην κατάργηση των δύο οργανισμών και σε απώλειες 300 εκατ. ευρώ, χωρίς ποτέ αυτά να αναπληρωθούν.

8. Ραγδαία καταβύθιση των μισθών. Ενιαίο εργασιακό-μισθολογικό σύστημα για όλους
Η στοχευμένη μείωση των εργατικών και εργοδοτικών αυτών εισφορών, που προορίζονταν για να στηρίξουν παροχές εκτός του «στενού μισθού», δεν συνδέονται «με τη στήριξη της απασχόλησης και της ανταγωνιστικότητας», όπως ψευδεπίγραφα αναφέρουν διάφορα μνημονιακά κείμενα.
Αν αυτή η ανορθολογική αρχή ίσχυε, τότε πολλές γειτονικές μας χώρες (Ρουμανία, Βουλγαρία κ.ά.), στις οποίες έχουν εφαρμοστεί από πολλών ετών αντίστοιχα «προγράμματα», δεν θα ήσαν τελευταίες στην κατάταξη της ανταγωνιστικότητας και από τις πρώτες στα ποσοστά ανεργίας!
Ουσιαστικά το Μνημόνιο προετοιμάζει τους εργαζόμενους για τον νέο γύρο αποψίλωσης του κατώτατου μισθού, την «κατωτατοποίηση» όλων των μισθών του ιδιωτικού τομέα και για το εργασιακό - μισθολογικό σύστημα για όλους (δημόσιο τομέα, ιδιωτικό, ΔΕΚΟ), όπως προέβλεψε η από 2.7.2011 τέταρτη επικαιροποίηση του πρώτου Μνημονίου και η αξιολόγηση του ΔΝΤ που δόθηκε στις 10.6.2014 στη δημοσιότητα.
Έτσι, οι εισφορές, πριν τελικά καταργηθούν ολοσχερώς, θα περιοριστούν μόνο στη στήριξη της σύνταξης χωρίς άλλες παροχές και προσαυξήσεις. Ειδικότερα:
* Η μείωση του κατώτατου μισθού στα 586 και 510 ευρώ αντίστοιχα για ενήλικους και ανήλικους εργαζομένους (Ν. 4046/2012 ΙΑ.11, σελ. 5.612).
* Η κατάργηση των τριετιών πέραν της τρίτης (δηλαδή μέχρι 9 χρόνια).
* Η μείωση της προσαύξησης από 10% σε 5% για κάθε μία από τις τρεις πρώτες τριετίες για νέους εργαζόμενους, με πρόσχημα τη μακροχρόνια ανεργία τους (Ν. 4254/2014 ΙΑ.7, σελ. 1.430).
* Η κατάργηση όλων των προσαυξήσεων (επιδομάτων) στον νέο νομοθετικώς καθοριζόμενο κατώτατο μισθό.
* Η αναγνώριση μόνο της προσαύξησης λόγω προϋπηρεσίας, που και αυτή παγώνει μέχρι να πέσει η ανεργία στο 10%!
Οι περιορισμοί αυτοί και οι μειώσεις είναι διάφορες εκφράσεις της ίδιας πολιτικής μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Της πλήρους δηλαδή ευθυγράμμισης με τις χώρες της ΝΑ Ευρώπης, με άλλα λόγια της «βουλγαροποίησης» των μισθών του ελληνικού ιδιωτικού τομέα, που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει σε κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων.
Με πλήρως λεηλατημένα τα αποθεματικά τους, με λιγότερες και μικρότερες εισφορές, με διαρκώς μειούμενη κρατική χρηματοδότηση, είναι βέβαιο πως δεν θα μπορούν να εγγυηθούν στο μέλλον ούτε το μισό ποσό των σημερινών συντάξεων!

Συμπέρασμα

Οι μισθοί, οι συντάξεις, οι κοινωνικές παροχές, μετά και την κατάργηση όλων των συλλογικών ρυθμίσεων του εργασιακού πολιτισμού, βρίσκονται σε διαδικασία διαρκούς καταβύθισης, μείωσης, αποσάθρωσης. Το νομοθετικό πλαίσιο γίνεται όλο και περισσότερο δεσμευτικό, σύνθετο, δύσκολα αναστρέψιμο.
Γι' αυτό η απάντηση πρέπει να είναι πολιτική και σήμερα τον λόγο προεχόντως έχουν η εν γένει Αριστερά, το συνδικαλιστικό κίνημα και συνολικά η κοινωνία, που πρέπει να υπερβούν τον μνημονιακό εκφοβισμό, την αδράνεια και την παθητικότητα και να επιβάλουν, με κάθε δημοκρατικό τρόπο κινητοποίησης, όλες τις διαχρονικές κατακτήσεις του κοινωνικού κράτους.


* Ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρόεδρος της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους - ΕΝΥΠΕΚΚ
(amitropoulos@parliament.gr)

 15.06.2014 , avgi.gr.