Η Υγεία ως μοχλός πίεσης και εξαθλίωσης στην πορεία προς μια Φάρμα των Ζώων

Πηγή : Περιπλανώμενος Νομάς

Ο τομέας της δημόσιας και δωρεάν υγείας ήταν ο πρώτος από τους πυλώνες κοινωνικής συνοχής που μπήκε στο στόχαστρο των μνημονιακών δεσμεύσεων. Η δημόσια υγεία συνίσταται σε δύο διαφορετικές εξασφαλίσεις, από τη μια αυτή της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (νοσηλεία, φάρμακα, πρωτογενής πρόληψη έναντι χρόνιων και εποχικών νοσημάτων) και από την άλλη της συνταξιοδοτικής αποκατάστασης, ενός αποταμιευτικού προγράμματος δηλαδή, το οποίο ενεργοποιείται όταν ο εργαζόμενος δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να ασκεί επάγγελμα για βιοπορισμό, είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω ασθένειας ή αναπηρίας.

Στα πρώτα συμπτώματα της κρίσης και προκειμένου να εξασφαλιστεί ρευστότητα των κρατικών (σε βάρος των ασφαλιστικών) ταμείων, η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να αγοραστεί από τα ασφαλιστικά ταμεία ένας μεγάλος αριθμός ομολόγων ελληνικού δημοσίου, μια κίνηση που έδωσε μια ολιγόμηνη ρευστότητα στα κρατικά αποθεματικά εξαφανίζοντας όμως τα ασφαλιστικά. 

Στην ουσία οι εισφορές που δίνουμε όλοι μας ως εργαζόμενοι στο κρατικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, πήγαν στην τσέπη του υπουργείου οικονομικών. Θα πει κάποιος πως τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, έχουν μικρό ρίσκο και εγγυημένη απόδοση... όλα αυτά πριν το PSI όμως. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους, ή σωστότερα το επιλεκτικά στοχευμένο κούρεμα του χρέους, εξαφάνισε εν μια νυκτί τα επενδυμένα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. 

Άρα σε μια χώρα σε κρίση, με μειωμένα ασφαλιστικά αποθεματικά, ο μόνος τρόπος να συνεχίσουν να πληρώνονται οι συντάξεις ήταν μέσω των εισφορών των ήδη ασφαλισμένων.

Πρόσφατα ανακοινώθηκε πως αυτή τη στιγμή αντιστοιχούν ένας εργαζόμενος σε ένα συνταξιούχο, τι σημαίνει αυτό σε μια χώρα όπως η Ελλάδα στην παρούσα συγκυρία; Πως οι ασφαλιστικές εισφορές ενός εργαζομένου θα καλύπτουν τη σύνταξη ενός συνταξιούχου. Αρκεί όμως το 25-30% ενός ήδη μειομένου μισθού να καλύψει τη μηνιαία αποδοχή του συνταξιούχου; Μπορεί όσο υπάρχουν έστω στοιχειώδη αποθεματικά. Τα αποθεματικά όμως βαίνουν μειούμενα και εδώ κάπου μπαίνει η συζήτηση για περικοπή των κύριων συντάξεων. 

Λογιστικά μιλώντας ο μόνος τρόπος να σωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία είναι να φτάσει η κύρια σύνταξη στο μισό του μέσου μισθού, δηλαδή περίπου στα 350-400 ευρώ. Για την ακρίβεια αυτός είναι ο μόνος τρόπος που προτίθεται να εφαρμόσει η παρούσα κυβέρνηση. 

Στις αρχές αλλά και στη συνέχεια της κρίσης οι αντίςτοιχες κυβερνήσεις πήραν την εξής απόφαση: να χρηματοδοτήσουν τη ρευστότητα των συστημικών τραπεζών προκειμένου να μην καταρρεύσουν  -το αν ήταν σωστή ή λάθος απόφαση είναι μια συζήτηση που δεν ανήκει σε αυτό το κείμενο και μάλλον θα μπορεί να απαντηθεί με σιγουριά σε επόμενη χρονική στιγμή. Το ελληνικό δημόσιο λοιπόν εξασφάλισε την επιβίωση των συστημικών τραπεζών με χρήματα που δανείστηκαν οι πολίτες αυτής της χώρας, μια λύση θα ήταν με τη σειρά τους οι τράπεζες να εγγυηθούν την καταβολή των συντάξεων για το επόμενο διάστημα. Κοινωνική ευθύνη δεν είναι μόνο να καθαρίζουν τις παραλίες είναι και να εξασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή. Άρα η περικοπή των κύριων συντάξεων, που προκύπτει από ένα σύνολο αντί-κοινωνικών πολιτικών δεν είναι μονόδρομος, είναι όμως μια πολιτική επιλογή.

Ενώ η περικοπή των συντάξεων δημιουργεί μια καταφανή πτώση του βιοτικού επιπέδου και δημιουργεί μια επισιτιστική ανθρωπιστική κρίση, η άλλη πλευρά της δημόσιας Υγείας, η περικοπή και η απαξίωση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δημιουργεί μια υγειονομική ανθρωπιστική κρίση.

Η κατάσταση στην υγεία είναι κάθε μέρα και τραγικότερη, στα δημόσια νοσοκομεία υπάρχει τεράστια έλλειψη φαρμάκων, αναλώσιμων, εργαλείων και ανθρώπινου δυναμικού, στα περισσότερα δε, δεν υπάρχει θέρμανση και κλιματισμός. Επιπρόσθετα της έλλειψης επαγγελματιών υγείας υπάρχει και ανεπαρκής πληρωμή των υπαρχόντων, οι περισσότερες εφημερίες πληρώνονται με μεγάλη καθυστέρηση ή και καθόλου, ο μισθός ενός νέου επιμελητή σε δημόσιο νοσοκομείο είναι λίγο πάνω από τα 1000 ευρώ, χωρίς το κράτος να του παρέχει οποιαδήποτε μορφή συνεχούς επιμόρφωσης (συνεδριακή ή έντυπη). Άρα στα νοσοκομεία έχουμε ένα προσωπικό που δεν αρκεί αριθμητικά να καλύψει τις ανάγκες του νοσοκομείου, που επιπλέον δεν έχει υλικά και φάρμακα για να ασκήσει ιατρική πράξη, που δεν εξασφαλίζεται η επιστημονική του επάρκεια σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Ποιά είναι η διέξοδος από αυτή τη σαθρή κατάσταση; Ο ιδιωτικός παράγοντας βέβαια(!!!!) -αλλά ούτε αυτό εμπερικλείεται στο θέμα που έχει το συγκεκριμένο κείμενο, τουλάχιστον όχι άμεσα.

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως τα νοσοκομεία, θεωρητικά, είναι χώροι δευτεροβάθμιας φροντίδας και πως έχουν γίνει βήματα στο χώρο της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. (Θα αφήσω απ' έξω το νέο θεσμό του ΠΕΔΥ καθώς μέχρι να εκδικαστούν τα ασφαλιστικά μέτρα, που έχουν κερδίσει οι περισσότεροι ιατροί, δεν μπορεί να αξιολογηθεί η επάρκεια κάλυψης των αναγκών των ασφαλισμένων.)

Ο απερχόμενος υπουργός υγείας, που δεν ήθελε να του πάρει τη δόξα η τρόικα, άφησε αυτή την "ωραία" παρακαταθήκη που λέγεται "πιστοποιημένος ιατρός". Με τις τελευταίες αποφάσεις όλοι οι ιδιώτες ιατροί που το επιθυμούν μπορούν να ενταχθούν σε ένα ειδικό καθεστώς εξωτερικού συνεργάτη, στο καθεστώς αυτό δέχονται 200 ασφαλισμένους για ιατρική εξέταση / συνταγογράφηση φαρμάκων έναντι ενός ποσού γύρω στα 1000 ευρώ, 5 ευρώ ανά ασθενή με άλλα λόγια. Η κανονική διάρκεια μιας ιατρικής πράξης (εξέταση, διάγνωση, συνταγογράφησης) είναι περίπου στα 20 ως 30 λεπτά. Με 3 ασθενείς την ώρα, 24 την ημέρα, χρειάζονται περίπου 7 μέρες ή αλλιώς το 1/3 του μήνα για να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα του χώρου εργασίας και στις υπόλοιπες 13 να μπορέσει να εξασφαλίσει τις υπόλοιπες ανάγκες του, το οποίο σημαίνει για το μέσο ιατρείο περίπου 2000 τον μήνα προ φόρου. Η εξίσωση είναι προβληματική με αποτέλεσμα σε ένα μεγάλο ποσοστό να επιλέγουν να "ξεπετάνε" τους ασθενείς που τους επισκέπτονται μέσω του ταμείου σε 10 λεπτά κατά μέγιστο ώστε να τελειώσουν τις "ταμειακές" υποχρεώσεις τους στις πρώτες 3-4 μέρες του μήνα, για να το καταφέρουν αυτό λειτουργούν με ραντεβού, άρα οι αναμονές για τους ασθενείς περνούν τον 1 μήνα, στην ουσία δε λειτουργεί το επιχείρημα του υπουργείου υγείας ότι επειδή "απλώθηκαν" οι ασφαλισμένοι σε περισσότερους ιατρούς εξυπηρετούνται πιο άμεσα.

Το τελευταίο αλλά μεγαλύτερο πρόβλημα του συστήματος υγείας είναι η λεγόμενη "μετακύλιση φαρμακευτικής δαπάνης". Οι τιμές των φαρμάκων έχουν μειωθεί μεσοσταθμικά 50%, ωστόσο το ποσό που πληρώνει ο ασφαλισμένος με τις αυξήσεις συμμετοχών και τις συνεχείς πτώσεις ασφαλιστηκών τιμών έχει αυξηθεί σε πολλές περιπτώσεις 100%. Με άλλα λόγια προμηθεύονται φτηνότερα φάρμακα πληρώνοντας το μεγαλύτερο ποσοστό της λιανικής του τιμής. Ως αποτέλεσμα, πολλοί ασθενείς "κόβουν" παρά τις σαφείς αντιρρήσεις του θεράποντα ιατρού τους φάρμακα που αφορούν χρόνια νοσήματα τα οποία δεν δυσχαιρένουν την καθημερινότητας τους. Για να γίνει πιο σαφές, ένας 60χρονος έχει περάσει έμφραγμα προ 3 μηνών, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα πρέπει να λαμβάνει ένα σύνολο περίπου 10 φαρμάκων για να μπορέσει να αποφύγει ένα δέυτερο επεισόδιο το οποίο πιθανότατα θα τον σκοτώσει. Από αυτά τα φάρμακα μόνο όσα σχετίζονται με την αρτηριακή πίεση είναι φάρμακα που μπορούν να επηρεάσουν την καθημερινότητα (ο ασθενής μετράει την πίεσή του, νιώθει δυσφορία κλπ), άλλες κατηγορίες όπως είναι τα αντιαιμοπεταλιακά και τα φάρμακα για την υπερλιπιδαιμία δεν επηρεάζουν την ποιότητα ζωής, όμως αν δεν λαμβάνονται με θρησκευτική ευλάβεια για τα οριζόμενα χρονικά διαστήματα, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε επαναστενώσεις των διορθωμένων αρτηριών και κατ´ επέκταση σε υψηλό κίνδυνο θανάτου. 

Σε τελική ανάλυση το υπουργείο έβαλε ένα στόχο: την πτώση της φαρμακευτική δαπάνης κάτω απο τα 2 δις ευρώ (ποσό που συναντάται μόνο στις φτωχότερες αναπτυσσόμενες χώρες), αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στη ζωή των ασθενών, για τις μέσο-μακροπρόθεσμες επιβαρύνσεις του συστήματος υγείας από ένα υποθεραπευόμενο πληθυσμό (υπάρχουν πολλές οικονομικοτεχνικές μελέτες για τα έμμεσα κόστη που οφείλονται σε υποθεραπευόμενους ασθενείς), αλλά και για μια πιθανή έξαρση επιδημιών, λόγω ανεπαρκούς εμβολιασμού και κακής διατροφικής καθημερινότητας (πολλοί υδατάνθρακες, λίγες πρωτεΐνες, λίγες φυτικές ίνες).

Σε ένα μετά κρίσης περιβάλλον η προοπτική για την υγεία είναι να υπάρχουν ασθενείς που θα θεραπεύονται και ασθενείς που θα αργοπεθαίνουν. Τα γουρουνόπουλα στο βιβλίο του Τζ. Όργουελ ήταν οι μόνιμοι φορείς της "ζωικής ανισότητας", αντίςτοιχα οι περισσότεροι από εμάς, ως άλλα γουρουνόπουλα, στο άμεσο μέλλον σε θέματα υγείας θα πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί αν έχουμε στοιχειώδη πρόσβαση σε αυτή, όλα αυτά βέβαια εκτός και αν...

 

http://perinomas.blogspot.gr/

Ο σκοτεινός κόσμος του κ. Τριανταφυλλόπουλου

Ανδρέας Πετρουλάκης

 

Ο λούμπεν υπόκοσμος της δημοσιογραφίας ήταν πάντα εδώ. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν η εμετική επίθεση στον Γαβριήλ Σακελλαρίδη από τον εμβληματικότερο εκπρόσωπό του. Το έχει κάνει πολλές φορές μέχρι τώρα και θα το ξανακάνει- αυτό τον τρέφει, αυτό του δίνει υπόσταση. Χωρίς τις κρυφές κάμερες, τη βάρβαρη εισβολή στον ιδιωτικό χώρο και τους εκβιασμούς δεν θα θυμόταν κανείς την ύπαρξή του. Η διαφορά είναι μία σε σχέση με το παρελθόν, δεν υπάρχουν πια προσχήματα. Τώρα που έχει εμφανιστεί ο σκληρός πολιτικός φασισμός της Χρυσής Αυγής, ο σκοτεινός φασισμός της δημοσιογραφίας που ενσαρκώνει ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος αποκατέστησε αυτομάτως και τη φυσική του θέση στην πολιτική γεωγραφία.
Τα προηγούμενα χρόνια διάνθιζε τις χυδαίες επιθέσεις του στα προσωπικά δεδομένα δημοσίων προσώπων με μία τάχα δημοκρατικής κοπής μικροαστική ηθικολογία. Ο λαός έχει δικαίωμα στην αλήθεια, δίνουμε μάχη για το δημοκρατικό δικαίωμα του λαού στην πληροφόρηση, ελευθερία του Τύπου, μπλα, μπλα, μπλα Δημοκρατία. Τότε ο σταρ του μέσου όρου είχε ανάγκη από επίχρισμα δημοκρατικών φρονημάτων γιατί ακόμα το σκοτεινό κομμάτι αυτού του μέσου όρου δεν είχε βρεί τις πολιτικές ράγες να διοχετεύσει τη μέσα του άβυσσο. Όταν  βρήκε τη Χρυσή Αυγή νομιμοποίησε την καταχνιά της ψυχής του. Γιατί αυτοί που καταναλώνουν τις ιστορίες της κρεβατοκάμαρας των άλλων στην ουσία εκεί ανήκαν πάντα ακόμα και αν δεν την ψηφίζουν ούτε τώρα.
Ο σταρ του μέσου όρου έπρεπε να είχε πάει και στρατό και εκεί είχαμε ένα πρόβλημα. Δεν νοείτο ο ήρωας του συνήθως εθνικιστή αμόρφωτου μικροαστού να είναι φυγόστρατος με τρελόχαρτο. Και για αυτήν την τρύπα της ζωής του, όμως, ο Μ.Τριανταφυλλόπουλος είχε κατασκευάσει μια δημοκρατική ιστορία. Λίγο τραβηγμένη, αλλά έτσι κι αλλιώς στο πρόθυμο κοινό του απευθύνεται- οι άλλοι τρόμαζαν ή γελούσαν μαζί του από πριν. Δεν πήγε λοιπόν στρατό από υπερβολική δημοκρατικότητα, επειδή είχε κακές παιδικές αναμνήσεις από τη Χούντα που είχε σε δυσμένεια τον χωροφύλακα μπαμπά του γιατί ήταν Παπανδρεϊκός, είπε κάποια βραδιά σχεδόν βουρκωμένος. Δεν άντεχε λοιπόν τους στρατιωτικούς ο κ. Μάκης για αυτό δεν πήγε στρατό επί Δημοκρατίας.
Τώρα φαντάζομαι το σενάριο το έχει αλλάξει. Ίσως και να το έχει κάνει αντίστροφο, ποιός ξέρει μ' αυτόν; Τώρα ο τακτισμός του σκότους τον έφερε αναπόφευκτα κοντά στους ομοίους του. Δεν κρύβεται πια η εκλεκτική του συγγένεια με τους Χρυσαυγίτες. Τους διαφημίζει, δημοσιεύει ψεύτικα γκάλοπ που τους εκτοξεύουν, κολυμπά μαζί τους στα ίδια βοθρολύματα του λούμπεν περιθωρίου. Έτσι, ενώ στο παρελθόν τις βίαιες εφόδους στην προσωπική ζωή ανύποπτων πολιτών τις πουλούσε σαν μάχες Δημοκρατίας και Ελευθεροτυπίας τώρα τις μοιράζεται ανοιχτά με τους φασίστες. Τώρα αυτός ο συρφετός  των υπόδικων βουλευτών είναι που παραλαμβάνει από τον κ. Μάκη τη φήμη και αναλαμβάνει να τη διασπείρει στους υπονόμους της πόλης. Αυτοί είναι τώρα οι άτυποι συνεργάτες του παλιού δημοκράτη ματάκια.
Και εδώ είναι που στέκεται τυχερός ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης σε σχέση με τον Στέφανο Κορκολή, τον  μακαρίτη Ασλάνη, τον Χάρη Τομπούλογλου και τόσα άλλα θύματα του αδίστακτου δημοσιογράφου. Δεν υπάρχει σήμερα σύγχυση. Κανείς πια δεν έχει την αυταπάτη ότι η κλειδαρότρυπα είναι δημοκρατικό δικαίωμα. Τώρα όσοι  ακούνε, εμπιστεύονται και αναπαράγουν τον κ.Τριανταφυλλόπουλο ξέρουν ότι τσαλαβουτάνε στο βούρκο παρέα με τους φασίστες. Και αυτό το ξεκαθάρισμα είναι η μόνη θετική συνεισφορά της σπείρας Μιχαλολιάκου στην κοινωνία μας.

protagon.gr

Η γεώτρηση και ο Κέινς

Καπάκος Σταύρος

Επειδή μαθαίνω ότι στο συνέδριο των ευρωδεξιών κομμάτων στην Πορτογαλία συζητείται η ανάπτυξη και επειδή θεωρώ τον εαυτό μου άνθρωπο καλών προθέσεων, αφιερώνω στην κυβέρνηση δύο περιστατικά από την ιδιαίτερη πατρίδα μου, που δείχνουν πως πολλές φορές ορισμένες υπηρεσίες δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε τα μικρά καθημερινά πράγματα, τα οποία θα έδιναν ώθηση στην απασχόληση.
Περιστατικό πρώτο. Ένας εξειδικευμένος τραπεζικός υπάλληλος, λίγο πριν από το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα, διαβλέποντας το ενδεχόμενο να μείνει χωρίς δουλειά, αγόρασε ένα κτήμα με τις υψηλές τιμές που ίσχυαν το 2009. Επειδή το κτήμα δεν είχε νερό, έκανε αίτηση στην Περιφέρεια Πελοποννήσου να του δοθεί άδεια για γεώτρηση. Ο άνθρωπος έχασε εν τω μεταξύ τη δουλειά του στο τμήμα λίζινγκ μίας από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες, αν και ήταν από αυτούς που δούλεψαν σκληρά για να στηθεί. Πήγαν κάτι σαΐνια διευθυντές στη δουλειά του, που έδιναν δάνεια και στην κουτσή Μαρία, αφού από αυτά έπαιρναν μπόνους. Όταν ξέσπασε η τραπεζική κρίση δεν έφυγαν τα σαΐνια, αλλά οι υπάλληλοι.
Όμως το θέμα μου δεν είναι οι κακοί τραπεζίτες... Ξέρετε πόσα χρόνια έκανε η αρμόδια διεύθυνση της Περιφέρειας να εγκρίνει την άδεια για μια γεώτρηση στον άνεργο εξειδικευμένο τραπεζοϋπάλληλο, που εν τω μεταξύ δούλευε 12 ώρες την ήμερα για ένα κομμάτι ψωμί στο ελληνικό παράρτημα μεγάλης διεθνούς ελεγκτικής εταιρείας; Τέσσερα ολόκληρα χρόνια για μία άδεια γεώτρησης! Βασίμως μπορώ να υποθέσω πως θα χρειάζονταν ακόμη περισσότερα αν δεν παρενέβαινα ζητώντας να μάθω πού και γιατί κολλάει η έγκριση. Υποθέτω ότι χωρίς τη μεσολάβησή μου ακόμη δεν θα είχε εγκριθεί η άδεια γεώτρησης.
Για να μην σας τα πολυλογώ, μετά την έγκριση της γεώτρησης έκανε αίτηση να του δοθεί άδεια χρήσης του νερού. Η αίτησή του έχει ημερομηνία Δεκ. 2012, δηλαδή πριν από ενάμιση χρόνο. Είναι περιττό να πω πως ακόμη δεν έχει εγκριθεί.
Τα 16.000 ευρώ για την αγορά του κτήματος, συν τα 12.000 ευρώ για τη γεώτρηση, συν τα άλλα 3.000 για έξοδα, μας κάνουν σύνολο επένδυσης 31.000 ευρώ. Σκέπτομαι τώρα ότι ο Κέινς θα χρησιμοποιούσε έναν πολλαπλασιαστή κοντά στο τρία για την επένδυση που προανέφερα και βγάζω ένα ποσό πάνω από 90.000 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι μια απλή επένδυση σε ένα κτήμα, με την πολλαπλασιαστική της ώθηση, θα μπορούσε να φέρει τουλάχιστον μία θέση εργασίας στην πραγματική οικονομία. Κι όμως, ο άνεργος εξειδικευμένος τραπεζοϋπάλληλος δεν έχει πάρει ακόμη άδεια χρήσης, η οποία είναι προϋπόθεση για να του δώσει ρεύμα η ΔΕΗ και να λειτουργήσει η γεώτρηση.
Αύριο ελπίζω ότι θα σας διηγηθώ και τη δεύτερη ιστορία, η οποία είναι ακόμη χειρότερη. Ηθικόν δίδαγμα: Η ανάπτυξη δεν έρχεται όσο η γραφειοκρατία και τα λόγια του αέρα κυβερνούν αυτή τη χώρα.

18.06.2014 , avgi.gr

Η ελευθερία ως σχόλη

Φαράκλας Γιώργος

Όταν οι πλούσιοι κατηγορούν τους φτωχούς για φθόνο, οι φτωχοί τους απαντούν ότι αυτοί είναι παράσιτα. Οι αστοί δεν κατηγορούνταν όμως για παρασιτισμό προτού πέσει το Παλαιό Καθεστώς. Αυτή η κατηγορία τούς εφαρμόζει τον χαρακτηρισμό των ευγενών από τους ίδιους. Οι αστοί έλεγαν ότι οι ευγενείς δεν δούλευαν και γι᾽ αυτό δεν έπρεπε να κυβερνούν. Ο Κονστάν, ιδρυτής του φιλελευθερισμού, και ο Σαιν Σιμόν, ιδρυτής του σοσιαλιστικού έτερου πόλου της έκτοτε πολιτικής, δέχονται και οι δύο ότι πρέπει να άρχουν οι παραγωγοί πλούτου, όχι οι αριστοκράτες που νομιμοποιούν την αρχή τους βάσει του πολέμου και αρπάζουν περιουσίες. Η μεταφορά της κατηγορίας από τους ευγενείς στους αστούς συνέβη στο έργο του Σαιν Σιμόν, όταν μετέβη από τη μία αντιπαράθεση στην άλλη διατηρώντας το δίπολο της εργατικότητας και της οκνηρίας. «Εν τέλει πρέπει να διεξαχθεί πάλη, γράφει, ανάμεσα σε όλη τη μάζα των παρασίτων και τη μάζα των παραγωγών». Όμως η μεταφορά έχει δυσκολίες. Το εργατικό κίνημα αντιλαμβάνεται παραδοσιακά ως ελευθερία τη σχόλη και θεωρεί ανώτερη την ευδαιμονία από την εργασία. Δεν θέλει να άρχουν οι πολεμιστές, όπως οι αριστοκράτες κι ο Πλάτων, ούτε όσοι ευημερούν διά της εργασίας τους, όπως οι αστοί κι ο Καντ. Θέλει πολλώ μάλλον να άρχουν όλοι, ανεξαρτήτως πολεμικών ή εργασιακών αρετών. Για να άρχουν δε όλοι, πρέπει να έχουν ελεύθερο χρόνο, όχι να εργάζονται νυχθημερόν για τα προς το ζην.
Ο ελεύθερος χρόνος είναι προϋπόθεση για να άρχουμε. Για τον Αριστοτέλη πρέπει να άρχουν όσοι έχουν τη σχόλη για ν᾽ αποκτήσουν πολιτική παιδεία. Για τον φίλο της κεφαλαιοκρατίας οικονομολόγο Σουμπέτερ, επειδή οι πολυάσχολοι αστοί δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, άνθησε η κεφαλαιοκρατία στην Αγγλία, όπου την πολιτική ανέλαβαν εισοδηματίες ευγενείς. Για τον Μαρξ η αύξηση της παραγωγικότητας θα προσφέρει τη δυνατότητα αυτή σε όλους. Προτού μάλιστα συμβεί αυτό, προτού η εργασία αποσυνδεθεί από την κάλυψη αναγκών και πάψει να είναι «μέσο επιβίωσης», η μείωση του χρόνου εργασίας ήδη θα μας προσφέρει τον μεγαλύτερο πλούτο: ελεύθερο χρόνο για μόρφωση, διασκέδαση και «τεμπελιά», καταργώντας την «αντίθεση εργατικότητας και οκνηρίας». Ο Μαρξ δεν θεωρεί τη σχόλη ανήθικη όπως, π.χ., ο Φραγκλίνος, το υπόδειγμα κεφαλαιοκρατικής ηθικής κατά τον Βέμπερ. Τη θεωρεί απαραίτητο όρο της ελευθερίας.
Η κατηγορία του παρασιτισμού ακούγεται στον πολιτικό λόγο μέχρι σήμερα. Ως «παράσιτα» ο Μαρξ δεν χαρακτηρίζει τους ίδιους τους αστούς όσο τους δορυφόρους τους και τους πολιτικούς. Όταν, τέλη του 2013, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας διέταξε την κατάληψη καταστημάτων με πολύ ψηλές τιμές, χαρακτήρισε τους ιδιοκτήτες τους «αστικά παράσιτα». Όπως λέει ο Μαρξ, η επιδίωξη του κεφαλαιοκράτη ν᾽ αυξήσει τα κέρδη του δεν τον καθιστά ανήθικο. Ο εχθρός αυτής της κοινωνίας δικαιούται ν᾽ απαξιώνει, όχι όποιον υπακούει στις επιταγές της, αλλά τις επιταγές της. Το πράγμα αλλάζει αν ο κεφαλαιοκράτης διογκώνει το κέρδος εκμεταλλευόμενος μια κατάσταση μονοπωλίου, όπως μαρτυρεί συχνά η μεγάλη αύξηση τιμών. Μπορεί πάλι η πολιτική τιμών του να διαφέρει από την επιλογή μιας κυβέρνησης που προκρίνει την ευρύτερη διακίνηση έναντι της αύξησης των ποσοστών κέρδους, μεριμνώντας για το κοινωνικό σύνολο. Ενδέχεται ακόμη και τα διαφυγόντα λόγω υπερδιόγκωσης των τιμών κέρδη να χρηματοδοτούνται από εχθρούς της κυβέρνησης. Περιπτώσεις τέτοιες δίνουν λαβή σε ηθική μομφή, αυτή δεν μπορεί να λάβει όμως τη συγκεκριμένη μορφή. Δεν θα πούμε ότι ο κεφαλαιοκράτης δεν εργάζεται. Ο εχθρός μιας κοινωνίας που στιγματίζει ηθικά τον οκνηρό πρέπει να διεκδικεί το «δικαίωμα στην τεμπελιά», ενάντια, όπως λέει ο Λαφάργκ, στο «ολέθριο δόγμα» της κεφαλαιοκρατικής ιδεολογίας που αρνείται τη σχόλη στους ανθρώπους.

* Ο Γ. Φαράκλας διδάσκει πολιτική φιλοσοφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

17.06.2014 , avgi.gr

"Μαύρος Ιούλιος" για τους εργαζόμενους

Μητρόπουλος Αλέξης

Από 1.7.2014 καταργούνται τα οικογενειακά επιδόματα (γάμου, τέκνων, μητρότητας, λοχείας) και το στράτευσης. Μειώνονται τα επιδόματα ανεργίας, ασθένειας, κατάρτισης - εκπαίδευσης. Καταρρέουν τα έσοδα του ΟΑΕΔ.

1. «Γυμνός» μισθός χωρίς επιδόματα
Από το σχέδιο ήδη του πρώτου Μνημονίου είχαμε διατυπώσει την άποψη ότι ένας από τους πρώτιστους στόχους των δανειστών ήταν η ισοπέδωση όλων των εργασιακών συστημάτων (δημόσιου, ιδιωτικού, ΔΕΚΟ) και η θέσπιση ενός «γυμνού μισθού» («single minimum wage system»), χωρίς επιδόματα και προσαυξήσεις, αποσυνδεδεμένου από όλα τα άλλα υποσυστήματα του κοινωνικού κράτους.
Μνημονιακός στόχος είναι η συνάρτηση εργασιακού - ασφαλιστικού να «ισορροπήσει» στο κατώτατο δυνατό επίπεδο, έξω από το μέχρι σήμερα ευρωπαϊκό κεκτημένο, και να προσομοιάσει στις συνθήκες της προδημοκρατικής εποχής. Απώτερος στόχος των δανειστών είναι η χώρα μας να ενταχθεί στην περιφερειακή ζώνη της Ε.Ε. και ως μεταμοντέρνα «αποικία χρέους» να λειτουργήσει ως συμπληρωματική - υπηρετική οικονομία των κεντρο-ευρωπαϊκών χωρών και της κηδεμονεύουσας χώρας, της Γερμανίας.
Στη σημερινή έρευνα ειδικά για την «Αυγή» αναλύουμε τις μειώσεις που επέρχονται στα διάφορα επιδόματα που αποτελούσαν μέχρι πρότινος συστατικό του μισθού και του ημερομισθίου και τις συνέπειές τους.

2. Κατάργηση - μείωση των στοχευμένων εισφορών
Από 1.7.2014 επέρχεται μείωση των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών υπέρ ΟΑΕΔ κατά 2,9% και 1% αντίστοιχα. Έτσι προκαλείται μεγάλη ανατροπή στους μισθούς χιλιάδων εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα.
Οι καταργούμενες από τον επόμενο μήνα εισφορές σύμφωνα με τον πρόσφατο νόμο 4254/2014 (υπό παρ. ΙΑ.3, σελ. 1427), συμπαρασύρουν στην κατάργηση βασικά επιδόματα, αλλά και μειώνουν δραστικά άλλα. Είναι γνωστό ότι οι εισφορές αυτές στήριζαν συγκεκριμένους λογαριασμούς (ΔΛΟΕΜ, ΛΑΕΚ, ΕΚΛΑ, ΕΛΚΕΠΕ, στράτευσης κ.ά.), οι οποίοι για αρκετές δεκαετίες προσέφεραν συγκεκριμένες στοχευμένες παροχές στους πλέον χαμηλόμισθους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
Η μείωση των εισφορών κατά 3,9% είναι η δεύτερη που επιβάλλει η μνημονιακή κυβέρνηση. Τον Νοέμβριο του 2012 είχε προηγηθεί η μείωση των εργοδοτικών εισφορών που καταβάλλονταν υπέρ του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και του Οργανισμού Εργατικής Εστίας κατά 0,75% και 0,35% αντίστοιχα (Ν. 4093/2012 σελ. 5.608). Η ποσοστιαία αυτή μείωση των εισφορών είχε οδηγήσει σε απώλειες ύψους 300 εκατ. ευρώ για τα ταμεία και στην κατάργηση των δύο αυτών σημαντικών οργανισμών. Έτσι ανεστάλησαν τα προγράμματα επιδότησης ενοικίου, επιδότησης δανείου και ανέγερσης νέων εργατικών κατοικιών, από τα οποία επωφελούνταν τα χαμηλόμισθα εισοδηματικά στρώματα της εργατικής τάξης.

3. Μισθοί - εισφορές Βουλγαρίας...
Η δραστική μείωση των εισφορών, όπως και η μεγάλη μείωση του κατώτατου μισθού, είναι ρητές διατάξεις του Μνημονίου που ψήφισε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή. Σύμφωνα με το β' Μνημόνιο (Ν. 4046/2012, σελ. 713), ο κατώτατος μισθός αλλά και το «μη μισθολογικό κόστος» της μισθωτής εργασίας (εισφορές) θα πρέπει, μέχρι το τέλος του προγράμματος «δημοσιονομικής προσαρμογής» να ευθυγραμμιστούν με τα αντίστοιχα των χωρών της ΝΑ Ευρώπης (Βουλγαρία, Ρουμανία).
Για τον κατώτατο μισθό το Μνημόνιο αναφέρει ότι η μείωσή του «θα δώσει τη δυνατότητα μείωσης της απόκλισης στο επίπεδο του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Πορτογαλία, Κεντρική και ΝΑ Ευρώπη)» και ότι το μέτρο αυτό «θα ευθυγραμμίσει το πλαίσιο του κατώτατου μισθού της Ελλάδας με αυτό των συγκρίσιμων κρατών και θα του επιτρέψει να εκπληρώσει τη βασική του λειτουργία, δηλαδή της διασφάλισης ενός ενιαίου δικτύου ασφαλείας για όλους τους υπαλλήλους».
Εξάλλου, η ελληνική μνημονιακή συγκυβέρνηση, «πιεσμένη» από την Τριαρχία των δανειστών να «προσαρμόσει» και τις εισφορές («μη μισθολογικό κόστος εργασίας») με τα αντίστοιχα της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, ψήφισε με τον άνω νόμο (σελ. 713) ότι «η μείωση του μη μισθολογικού κόστους θα ευθυγραμμίσει το φορολογικό βάρος της εργασίας στην Ελλάδα με αυτό των συγκρίσιμων ευρωπαϊκών χωρών», ενώ σε άλλο σημείο προέβλεπε ρητά ότι «οι εισφορές θα μειωθούν μόνο όταν έχουν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα για να καλυφθούν οι μειώσεις στα έσοδα».
Ο οικονομικός και κοινωνικός ανορθολογισμός αυτού του μνημονιακού αποσπάσματος είναι προφανής! Η χώρα μας μετατάσσεται, με ουσιαστική κατάργηση του Συντάγματος, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, των Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας κ.λπ., στο επίπεδο εργασιακής λειτουργίας από το οποίο απουσιάζουν όλες οι διαχρονικές κατακτήσεις-ρυθμίσεις του συλλογικού πολιτισμού!

4. Καταργούνται τα οικογενειακά επιδόματα και το στράτευσης
Σύμφωνα με τον νόμο που ψήφισε προ των εκλογών η μνημονιακή κυβέρνηση, από 1.7.2014 καταργείται:
α) Η προβλεπόμενη με το Ν.Δ. 3868/1958 εργοδοτική εισφορά ύψους 1% για τη χορήγηση οικογενειακών επιδομάτων,
β) η προβλεπόμενη από την ίδια διάταξη εργατική εισφορά ύψους 1% και
γ) η προβλεπόμενη από τη διάταξη του ν. 2054/1952 ειδική εισφορά 1% για την επιδότηση των στρατευμένων μισθωτών.
Είναι προφανές ότι με την κατάργηση των ανωτέρω εισφορών παύουν και οι αντίστοιχες παροχές που καλύπτονταν μέχρι σήμερα από τους αντίστοιχους πόρους. Επειδή όμως οι εισφορές κατεβλήθησαν μέχρι τα τέλη Ιουνίου 2014, τα προβλεπόμενα οικογενειακά επιδόματα (γάμου, τέκνων, μητρότητας, λοχείας) και το επίδομα στράτευσης, σύμφωνα με την ίδια διάταξη, θα μειωθούν προσωρινά στο μισό και ύστερα θα καταργηθούν πλήρως.

5. Μειώνονται επιδόματα ανεργίας, ασθένειας, κατάρτισης
Εξάλλου, σύμφωνα με την ίδια διάταξη του Ν. 4254/2014 (σελ. 1427), από 1.7.2014 περιορίζονται στο 0,46% (από 0,81% που είναι σήμερα) οι εισφορές υπέρ του Ταμείου Ανεργίας και υπέρ του Κλάδου Παροχών Ασθένειας και Μητρότητας και διαμορφώνονται εφεξής ως ακολούθως:
α) Η εργοδοτική εισφορά υπέρ του Ειδικού Λογαριασμού Προγραμμάτων Επαγγελματικής Κατάρτισης και Εκπαίδευσης (ΕΛΚΕΠΕ) στο 0,24%.
β) Η εργοδοτική εισφορά υπέρ του Ειδικού Κοινού Λογαριασμού Ανεργίας (ΕΚΛΑ) στο 0,12%
γ) Η εισφορά εργαζομένου υπέρ του Ειδικού Κοινού Λογαριασμού Ανεργίας (ΕΚΛΑ) στο 0,10%.
δ) Τέλος, από 1.7.2014 η εισφορά εργοδότη υπέρ του Κλάδου Παροχών Ασθένειας και Μητρότητας σε χρήμα μειώνεται σε ποσοστό 0,25%.
Άμεση συνέπεια αυτής της μείωσης των εισφορών και των πόρων θα είναι ο περιορισμός του ήδη χαμηλού επιδόματος ανεργίας (σήμερα 361 ευρώ) καθώς και η δραστική περικοπή των προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης και εκπαίδευσης.

6. Μείωση μισθών για χιλιάδες εργατοϋπαλλήλους
Εξαιτίας όλων των παραπάνω «δημοσιονομικών παρεμβάσεων» 330.000 οικογένειες των πιο χαμηλόμισθων εργαζομένων θα αποστερηθούν τα οικογενειακά επιδόματα, 30.000 περίπου εργαζόμενες μητέρες θα χάσουν το επίδομα μητρότητας, αρκετές χιλιάδες νέοι μας δεν θα λάβουν επίδομα στράτευσης και ασφαλώς δεν θα διενεργούνται τα επιδοτούμενα σεμινάρια κατάρτισης ΛΑΕΚ, από τα οποία επωφελούνται ετησίως περίπου 100.000 νέοι.

7. Καταρρέουν τα έσοδα του ΟΑΕΔ
Η μείωση των εισφορών κατά 3,9% θα προξενήσει στα ασφαλιστικά ταμεία και τον ΟΑΕΔ, σύμφωνα με τον συνημμένο στο Μεσοπρόθεσμο 2015-2018 κατάλογο περικοπών (Ν. 4263/2014 σελ. 3894), απώλειες ύψους 974 εκατ. ευρώ. Στον σχετικό πίνακα (ΦΕΚ Α 117/14.5.2014), οι σχετικές απώλειες ανά έτος επιμερίζονται ως εξής: 428,06 εκατ. ευρώ το 2014, 425,08 εκατ. ευρώ το 2015, 41,41 εκατ. ευρώ το 2016, 42,57 εκατ. ευρώ το 2017 και 36,34 εκατ. ευρώ το 2018.
Η κυβέρνηση, αντί να αναπληρώσει τις απώλειες αυτές όπως προσχηματικά όριζε το β' Μνημόνιο (Ν. 4046/2012 σελ. 713), καταργεί τα επιδόματα, μειώνει τους μισθούς, απαξιώνει τον ΟΑΕΔ και στερεί από τα ασφαλιστικά ταμεία πολύτιμους πόρους για τη διατήρηση της καταβολής των συντάξεων, όπως άλλωστε και η μείωση των εργοδοτικών εισφορών 1,1% υπέρ ΟΑΕΔ και Εργατικής Εστίας τον Νοέμβριο του 2012 οδήγησε στην κατάργηση των δύο οργανισμών και σε απώλειες 300 εκατ. ευρώ, χωρίς ποτέ αυτά να αναπληρωθούν.

8. Ραγδαία καταβύθιση των μισθών. Ενιαίο εργασιακό-μισθολογικό σύστημα για όλους
Η στοχευμένη μείωση των εργατικών και εργοδοτικών αυτών εισφορών, που προορίζονταν για να στηρίξουν παροχές εκτός του «στενού μισθού», δεν συνδέονται «με τη στήριξη της απασχόλησης και της ανταγωνιστικότητας», όπως ψευδεπίγραφα αναφέρουν διάφορα μνημονιακά κείμενα.
Αν αυτή η ανορθολογική αρχή ίσχυε, τότε πολλές γειτονικές μας χώρες (Ρουμανία, Βουλγαρία κ.ά.), στις οποίες έχουν εφαρμοστεί από πολλών ετών αντίστοιχα «προγράμματα», δεν θα ήσαν τελευταίες στην κατάταξη της ανταγωνιστικότητας και από τις πρώτες στα ποσοστά ανεργίας!
Ουσιαστικά το Μνημόνιο προετοιμάζει τους εργαζόμενους για τον νέο γύρο αποψίλωσης του κατώτατου μισθού, την «κατωτατοποίηση» όλων των μισθών του ιδιωτικού τομέα και για το εργασιακό - μισθολογικό σύστημα για όλους (δημόσιο τομέα, ιδιωτικό, ΔΕΚΟ), όπως προέβλεψε η από 2.7.2011 τέταρτη επικαιροποίηση του πρώτου Μνημονίου και η αξιολόγηση του ΔΝΤ που δόθηκε στις 10.6.2014 στη δημοσιότητα.
Έτσι, οι εισφορές, πριν τελικά καταργηθούν ολοσχερώς, θα περιοριστούν μόνο στη στήριξη της σύνταξης χωρίς άλλες παροχές και προσαυξήσεις. Ειδικότερα:
* Η μείωση του κατώτατου μισθού στα 586 και 510 ευρώ αντίστοιχα για ενήλικους και ανήλικους εργαζομένους (Ν. 4046/2012 ΙΑ.11, σελ. 5.612).
* Η κατάργηση των τριετιών πέραν της τρίτης (δηλαδή μέχρι 9 χρόνια).
* Η μείωση της προσαύξησης από 10% σε 5% για κάθε μία από τις τρεις πρώτες τριετίες για νέους εργαζόμενους, με πρόσχημα τη μακροχρόνια ανεργία τους (Ν. 4254/2014 ΙΑ.7, σελ. 1.430).
* Η κατάργηση όλων των προσαυξήσεων (επιδομάτων) στον νέο νομοθετικώς καθοριζόμενο κατώτατο μισθό.
* Η αναγνώριση μόνο της προσαύξησης λόγω προϋπηρεσίας, που και αυτή παγώνει μέχρι να πέσει η ανεργία στο 10%!
Οι περιορισμοί αυτοί και οι μειώσεις είναι διάφορες εκφράσεις της ίδιας πολιτικής μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Της πλήρους δηλαδή ευθυγράμμισης με τις χώρες της ΝΑ Ευρώπης, με άλλα λόγια της «βουλγαροποίησης» των μισθών του ελληνικού ιδιωτικού τομέα, που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει σε κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων.
Με πλήρως λεηλατημένα τα αποθεματικά τους, με λιγότερες και μικρότερες εισφορές, με διαρκώς μειούμενη κρατική χρηματοδότηση, είναι βέβαιο πως δεν θα μπορούν να εγγυηθούν στο μέλλον ούτε το μισό ποσό των σημερινών συντάξεων!

Συμπέρασμα

Οι μισθοί, οι συντάξεις, οι κοινωνικές παροχές, μετά και την κατάργηση όλων των συλλογικών ρυθμίσεων του εργασιακού πολιτισμού, βρίσκονται σε διαδικασία διαρκούς καταβύθισης, μείωσης, αποσάθρωσης. Το νομοθετικό πλαίσιο γίνεται όλο και περισσότερο δεσμευτικό, σύνθετο, δύσκολα αναστρέψιμο.
Γι' αυτό η απάντηση πρέπει να είναι πολιτική και σήμερα τον λόγο προεχόντως έχουν η εν γένει Αριστερά, το συνδικαλιστικό κίνημα και συνολικά η κοινωνία, που πρέπει να υπερβούν τον μνημονιακό εκφοβισμό, την αδράνεια και την παθητικότητα και να επιβάλουν, με κάθε δημοκρατικό τρόπο κινητοποίησης, όλες τις διαχρονικές κατακτήσεις του κοινωνικού κράτους.


* Ο Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρόεδρος της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους - ΕΝΥΠΕΚΚ
(amitropoulos@parliament.gr)

 15.06.2014 , avgi.gr.

Κεντροαριστερό… μαγαζί γωνία.Ορισμένες σκέψεις για το μετεκλογικό τοπίο.

Ρούντι Ρινάλντι*

 

Ένα κόμμα της Αριστεράς επιβεβαιώνει το ρόλο του όταν εμποδίζει γεγονότα που επιδιώκουν οι από πάνω ή όταν προωθεί γεγονότα που ευνοούν τα συμφέροντα των από κάτω. Μόνο τότε μιλάμε για τον ιστορικό ρόλο ενός κόμματος (Γκράμσι). Την αξιολόγηση αυτήν ας την έχουμε υπ’ όψιν μας σε όλες τις κρίσεις για την πορεία και το ρόλο ενός κόμματος της Αριστεράς, ιδιαίτερα όταν δρα στις κλίμακες της «αξιωματικής αντιπολίτευσης» και συσπειρώνει έναν αξιόλογο κοινωνικό και πολιτικό πόλο.
Αυτό που παρήγαγε το εκλογικό αποτέλεσμα είναι, στην ουσία, ένα μπλοκαρισμένο πολιτικό σκηνικό ή αλλιώς την παράταση μιας παραλυτικής ισορροπίας. Δηλαδή, ούτε δυναμική ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης ούτε δυναμική επικράτησης του μνημονιακού τόξου. Βέβαια, η τέτοια «ακινησία» ευνοεί τις συστημικές δυνάμεις.
Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι θετικό γιατί καταγράφει μια πρωτιά μέσα σε αυτό το μπλοκαρισμένο σκηνικό. Είναι, επιπλέον, ισορροπημένο κοινωνικά και γεωγραφικά και εμφανίζει έναν υπολογίσιμο βραχίονα απόκρουσης του μνημονιακού καθεστώτος. Η εμπέδωση του καθεστώτος αποικίας χρέους περνά μέσα από την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα πεδία, την συρρίκνωσή του, την ακύρωσή του.
Όμως, κάτι λιγότερο από το 1/3 ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και 2/3 ψήφισαν είτε μνημονιακές δυνάμεις είτε κάτι άλλο, πάντως όχι μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση. Ο διπολισμός Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ είναι αναιμικός (κάτω από 50%) και συνεπώς υπάρχει μια τεράστια περιοχή του εκλογικού σώματος που συμπεριφέρεται διαφορετικά.

Η κεντροαριστερή ανασύνθεση
Στο πολιτικό προσκήνιο εμφανίζεται δυναμικά ως πρόταση προς την κοινωνία, η κεντροαριστερή ανασύσταση σαν ρεαλιστική, διαχειριστική, εναλλακτική πρόταση και είναι ζήτημα χρόνου να εμφανιστεί ως βασικός πυλώνας της πολιτικής ζωής, αφού η Δεξιά του Σαμαρά πνέει τα λοίσθια. Ελιά-Ποτάμι-ΔΗΜΑΡ θα συναγωνιστούν ή θα ανταγωνιστούν για να δημιουργήσουν αυτόν τον πυλώνα.
Το προχώρημα της κεντροαριστερής ανασύστασης δεν μπορεί να γίνει αγνοώντας τον ΣΥΡΙΖΑ. Αμέσως μετά τις εκλογές ο λόγος που αρθρώνεται άλλαξε και ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται ως μια σημαντική δύναμη για συνεργασία και συνεννόηση. Ακόμα και ο Βενιζέλος καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε πιο υπεύθυνη στάση. Από την πλευρά των κεντροαριστερών καθαρόαιμων δυνάμεων ο ΣΥΡΙΖΑ  παρουσιάζεται ως βασικός εταίρος μιας αντιδεξιάς εναλλακτικής δημοκρατικής λύσης.
Η διασπαση της ΔΗΜΑΡ σε δύο πτέρυγες, μία που θέλει συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι και μια άλλη που θέλει συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ενδεικτική για τις εξελίξεις που περιγράφονται. Δεν αποκλείεται αύριο-μεθαύριο να ολοκληρωθεί η πρόταση για κάλεσμα συνεργασίας και των δύο καταστάσεων στη βάση μιας αντιδεξιάς ρητορικής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται σαν να μην έχει συμμάχους στο πολιτικό πεδίο και η μοναδική ρεαλιστική πρόταση που του προτείνεται να είναι οι παραπάνω συνεργασίες. Ήδη στρώνεται το έδαφος για ποικιλία τέτοιων συνεργασιών με σχετική αρθρογραφία, κινήσεις, διερευνήσεις κ.λπ.
Πρόκειται για μια πλαστή επιλογή. Το πρόβλημα των συμμαχιών έπρεπε να έχει αντιμετωπιστεί από τις εκλογές του 2012. Να έχει παραμεριστεί η αλαζονεία και η αυτοαναφορικότητα. Υπήρχαν αντιμνημονιακές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις για τη συγκρότηση ενός άλλου κοινωνικού μπλοκ. Επιλέχθηκε, όμως, η ποδηγέτηση όλων στο βωμό της ψήφου και μιας «υπεύθυνης» προετοιμασίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχει διέξοδος;
Αντί να πανηγυρίζουμε για ό,τι εισπράξαμε στις εκλογές, πρέπει να αναλογιστούμε πώς θα βγούμε από το μονόδρομο της κεντροαριστερής ανασύστασης που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Υπάρχει τέτοια διέξοδος;
Έχουν διατυπωθεί τρεις προτάσεις. Η πρώτη είναι να επιδιώξουμε την αυτοδυναμία και προβάλλεται με διαφορετικό τονισμό από κάθε πλευρά. Η δεύτερη είναι να προωθήσουμε μια αριστερή συμμαχία. Η τρίτη, να προωθήσουμε διεργασίες με την Κεντροαριστερά, δηλώνοντας πώς εμείς είμαστε η Αριστερά και έχουμε την ηγεμονία στη συνεργασία, μάλλον λόγω μεγέθους.
Τα περί αυτοδυναμίας είχαν ειπωθεί αρχικά πέρυσι τον Σεπτέμβρη, στη Θεσσαλονίκη, για να εγκαταλειφτούν στη συνέχεια. Τώρα επανέρχονται, όχι ως καθαρή λύση αυτοδυναμίας αλλά με δύο τρόπους: Ο ένας μέσα από μια «πορεία προς το λαό, διαβούλευση με το λαό», ώστε  «ο ΣΥΡΙΖΑ να βάλει μπροστά μια γιγάντια διαβούλευση για να μεταφερθεί το κέντρο βάρους της συνείδησης των πολιτών στα πραγματικά επίδικα μακριά από τη μιντιακή πραγματικότητα». Έτσι ώστε να επιτευχθεί η «μετατόπιση της κοινωνίας... αφού οι συμμαχίες στο πολιτικό επίπεδο δεν μπορούν να απαντήσουν στο ζητούμενο. Κεντρικό καθήκον: ΣΥΡΙΖΑ ηγεμονικός μόνο με απεύθυνση στην κοινωνία» (Ανδρέας Καρίτζης). Ο δεύτερος ως σχεδιασμένη προσπάθεια να ανακτηθούν εφεδρείες που υπήρχαν και χάθηκαν, αφού απογοητεύτηκαν από την πολιτική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά σε θέματα εθνικά-πατριωτικά και με αυτή τη συγκέντρωση δύναμης να επιτευχθεί, επιτέλους, η ηγεμονία (Νίκος Κοτζιάς).
Τα περί συμμαχιών με την Αριστερά, ως απάντηση στο πραγματικό πρόβλημα της έλλειψης συμμαχιών και πολιτικής για τις συμμαχίες, δεν προσδίδουν καμιά ρεαλιστική δυνατότητα: Το μεν ΚΚΕ αρνείται πεισματικά, ενώ οι άλλες «εξ αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ» δυνάμεις δεν έχουν έναν σημαντικό ρόλο.
Η πρόταση να κινηθούμε με «ό,τι μας προσφέρεται», δηλαδή με τμήμα της ΔΗΜΑΡ που ενδιαφέρεται, με ολίγη από Οικολόγους που είναι σε κρίση και να δούμε όποια τακτική μας βοηθά στο «σχέδιο 121», δηλαδή στο να μην μπορέσει να εκλεγεί Πρόεδρος από την παρούσα Βουλή και άρα προσφυγή σε εκλογές, μοιάζει να κυριαρχεί χωρίς βέβαια να καλύπτει το ζήτημα.

Για ορισμένες απόψεις
Στις συζητήσεις που έγιναν αυτές τις μέρες, θεωρείται ότι κάθε αναφορά στο ζήτημα «πατρίδα» αποτελεί συντηρητική μετατόπιση. Υποστηρίζεται (από κύκλους της τάσης ΑΝΑΣΑ, εφημερίδα Εποχή και ορισμένα στελέχη της λεγόμενης πλειοψηφίας) ότι ο λόγος περί δημοκρατικού-πατριωτικού προσκλητήριου, οι αναφορές στον «μερκελισμό» ή στα θέματα των  γερμανικών επανορθώσεων κ.λπ., προκαλούν ζημιά και σύγχυση στο εγχείρημά μας. Όμως, η αλήθεια είναι πως χωρίς αυτόν ακριβώς τον τονισμό, χωρίς την επίκληση της εθνικής αξιοπρέπειας και κυριαρχίας μιας χώρας απέναντι στη γερμανική Ευρώπη (και στο ευρωπαϊκό debate αυτά ακριβώς θίχτηκαν) δεν θα είχαμε αυτό το αποτέλεσμα στις Ευρωεκλογές. Η απάλειψη αυτών των τοποθετήσεων ανοίγει διάπλατα τους δρόμους σε μια φιλοευρωπαϊκή-φιλοΔΗΜΑΡ, κεντροαριστερή κατεύθυνση. Εξουδετερώνει οποιαδήποτε, επί της ουσίας, ριζοσπαστική τοποθέτηση.
Ορισμένοι ανακαλύπτουν τώρα την ανυπαρξία κόμματος και τους παραγοντισμούς, ενώ βάλλουν για την αυτονόμηση του πρόεδρου, του γραφείου του κλπ. Τώρα αντιλήφθηκαν τέτοια φαινόμενα; Δεν είχαν προειδοποιήσεις όλη την προηγούμενη περίοδο; Αλλά και στην αξιολόγηση του αποτελέσματος των Ευρωεκλογών δεν είδαν τίποτα από τη δράση και τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα που να παίζει κάποιο ρόλο στο θετικό αποτέλεσμα; Δεν είδαν πως η καμπάνια που έκανε στο εσωτερικό και στο εξωτερικό να συμβάλει αποφασιστικά στο θετικό αποτέλεσμα, όταν όλο το κόμμα ήταν απορροφημένο στις αυτοδιοικητικές;

Τι έχουμε μπροστά μας;
Στην τελευταία πριν από τις εκλογές συνεδρίαση της Κ.Ε. (13/4/2014), είχα τονίσει:
«Τις εκλογές θα τις νικήσουμε με μια θαρραλέα πορεία προς το λαό, αυτόν τον ενάμισι μήνα που έχει μείνει αυτήν τη στιγμή. Εκεί είναι το κλειδί! Αυτό προϋποθέτει μια πορεία προς το λαό, τώρα αλλά και σταθερά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σκεφθεί ο καθένας τι κάνει για αυτή την πορεία προς το λαό, τι δυνατότητες έχουμε, ποια είναι τα ισχυρά μας χαρτιά και ποια είναι τα χρήσιμα στοιχεία που έχουμε και μπορούμε να αξιοποιήσουμε για να πάμε να μιλήσουμε και να συνδεθούμε με τον κόσμο».
Στην ίδια ομιλία, σχετικά με την πολιτική κατάσταση είχα υποστηρίξει:
«Δύο είναι τα κεντρικά θέματα που έχουμε μπροστά μας. Πρώτον, την υποστροφή της λαϊκής διαθεσιμότητας. Δεν πάμε με το κλίμα που υπήρχε το 2012 στις εκλογές. Ο κόσμος είναι πιο μουδιασμένος και δείχνει μια ορισμένη ανάθεση και απογοήτευση. Το δεύτερο είναι η κεντροαριστερή ανασύσταση που επιχειρείται και θα μας κάνει ζημιά αν δεν την υπολογίσουμε σοβαρά. Εάν κάνουμε μέτωπο προς τον Βενιζέλο και υπάρχει μόνο μια πόλωση απέναντι στον Βενιζέλο και στον Σαμαρά, ξεχνάμε ότι όλοι οι άλλοι δουλεύουνε για να καρπωθούν και να στήσουν ένα κεντροαριστερό “μαγαζί” στη χώρα και να μας πιέσουν να μετατοπιστούμε.
Τι λέει η Ιστορία; Το 1958 η Αριστερά παίρνει 24%, 79 βουλευτές και βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το 1961 συγκροτείται η Ένωση Κέντρου. Από κομματίδια, από το τίποτα, που ήταν τσακωμένοι μεταξύ τους. Αυτή η σύσταση του Κέντρου και μια πολιτική της Αριστεράς προς το Κέντρο, που έλεγε ότι μόνο μέσω του Κέντρου μπορεί να πετύχει κάτι, μετέτρεψε την Αριστερά σε ουραγό του Κέντρου. Αυτήν την στιγμή τι γίνεται; Έχουμε το 27% του ΣΥΡΙΖΑ και θέλουν να το χαμηλώσουν, να το χτυπήσουν, να το εξαφανίσουν. Πάνε να δημιουργήσουν ξανά μια κεντροαριστερή δύναμη, από Ποτάμι, από Ελιά, από ΓΑΠ, από ΔΗΜΑΡ αν θέλετε, και από άλλους, άσχετους από όλο αυτό το πράγμα που έχει βγει και να μας πιέσουν να είμαστε σε συνεργασία με αυτή την κατάσταση και να μας βάλουν όρια.Να μας ευνουχίσουν πολιτικά.
Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό ζήτημα που έχουμε σήμερα. Και για τα επόμενα ένα-δύο χρόνια αυτό θα είναι το κεντρικό θέμα: αν θα πρωταγωνιστήσει η Αριστερά ή αν η Αριστερά θα μετατραπεί, θα πιεστεί προς πιο κεντροαριστερές θέσεις.
Αυτά, λοιπόν, είναι τα δύο βασικά σημεία που βλέπω. Δηλαδή, το πώς να σηκωθεί ο κόσμος, να χαμογελάσει και να υπάρξει εμπιστοσύνη και όραμα. Αυτό στην τακτική μας σημαίνει να δεσμευτούμε άμεσα σε μερικές θέσεις που να δείχνουν το σχέδιό μας για τη διέξοδο της χώρας και την αξιοπιστία μας. Και δεύτερον, αναμέτρηση με τα σενάρια της κεντροαριστερής ανασύστασης, γιατί αυτή μπορεί να λειτουργήσει σαν δούρειος ίππος για την προσπάθεια της Αριστεράς και να αποδειχθεί πιο μεγάλος εχθρός από το σημερινό κυβερνητικό μπλοκ».
Σήμερα, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα και με βάση το μπλοκαρισμένο, από την άποψη της δυναμικής, εκλογικό ποσοστό, θεωρώ πως η παραμονή στο σχέδιο ενός κυβερνητισμού (επίλυση των προβλημάτων από μια κυβέρνηση χωρίς στήριξη από λαϊκά κινήματα και μόνο διά της ψήφου) η ερωτοτροπία και το χάσιμο χρόνου με υπολείμματα του παλιού πολιτικού συστήματος για μια ορισμένη κεντροαριστερή ανασύνθεση ως μοναδική ρεαλιστική εναπομείνασα λύση, η υποτίμηση της λαϊκής παρέμβασης, μας οδηγούν να γίνουμε μέρος της κεντροαριστερής ανασύνθεσης, ακόμα και χωρίς να το πάρουμε είδηση.

Τα... ΠΑΣΟΚ και η μεταπολίτευση
«Είμαι ΠΑΣΟΚ, ψηφίζω Ελιά» μας έλεγε η πολιτική διαφήμιση. «Είμαι Ποτάμι και συμμετέχω στη σοσιαλιστική ευρωομάδα» μας δηλώνει το κόμμα του MEGA. «Αλλαγή δεν γίνεται χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ» ορκίζονται ο Τσούκαλης και ίσως ο κυρ Φώτης... Ίσως πρέπει να λύσουμε την άσκηση: «Πόσα ΠΑΣΟΚ υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα;».
Η υπέρβαση αυτής της κατάστασης είναι δύσκολη. Γίνεται μόνο με πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους. Με τομές και ρήξεις με πολλά στερεότυπα. Με πολιτικές για τη συγκρότηση της κοινωνίας, των κοινωνικών χώρων, με πολιτικές για τη διέξοδο της χώρας κ.λπ. Ένα χρόνο μετά το 1ο Συνέδριο χρειάζεται επανίδρυση του κόμματος.
Κλείνουν 40 χρόνια από τη Μεταπολίτευση. Πρέπει να γίνουν ουσιαστικοί λογαριασμοί με την εποχή αυτών των 40 χρόνων. Διαφορετικά, η Μεταπολίτευση του λαού δεν μπορεί να έρθει!

* Ο Ρούντι Ρινάλντι είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

 http://rinaldirudi.blogspot.gr

Με όπλο τη Χρυσή Αυγή, κλείνουμε τη Βουλή

Στέλιος Κούλογλου

 

Μετά ρωτάνε -δημαγωγικά- γιατί δυναμώνει η Χρυσή Αυγή. Γιατί η απίστευτη αυτή κυβέρνηση δεν παύει να χρησιμοποιεί τον νεοναζιστικό κίνδυνο για μικροπολιτικά παιχνιδάκια. Μέχρι την δολοφονία Φύσσα ήταν η θεωρία των δύο άκρων, μετά οι συλλήψεις και συγχρόνως ο Μπαλτάκος σε διατεταγμένη αποστολή, ώστε με αντάλλαγμα τις αποφυλακίσεις να αποσυρθεί η Χρυσή Αυγή από ορισμένες εκλογικές περιφέρειες. Χθες ήταν το show της μεταφοράς της φυλακισμένης ηγεσίας στη Βουλή, ώστε μέσα στην αναμπουμπούλα να κλείσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται η Βουλή.

 Γιατί βεβαίως η κυβέρνηση περίμενε ότι ο Μιχαλολιάκος και οι υπόλοιποι φυλακισμένοι της εγκληματικής οργάνωσης θα έβριζαν θεούς και δαίμονες στο Κοινοβούλιο. Και όπως αποδείχθηκε, ο ίδιος ο Φύρερ ήταν κατά κάποιο τρόπο μέρος της στημένης παράστασης. Σε μια στιγμή της ομιλίας του και προφανώς χωρίς να το θέλει, ο ηγέτης της Χρυσής Αυγής ενημέρωσε τους υπόλοιπους βουλευτές για κάτι που κανείς τους δεν γνώριζε: ότι, όπως είπε, «η Βουλή θα κλείσει σήμερα»! 

 

Είναι αλήθεια ότι ο Μιχαλολιάκος το τράβηξε λιγάκι παραπάνω, αποκαλύπτοντας ότι δύο υπουργοί και ο Μουρούτης ήταν ανάμεσα στους συνομιλητές του. Ο επικεφαλής του γραφείου τύπου του πρωθυπουργού- επονομαζόμενος και τουιτουρούτης γιατί ξημεροβραδιάζεται στέλνοντας twitts κατά δημοσιογράφων και αντιπάλων ενώ πληρώνεται για άλλη δουλειά με τα χρήματα του ελληνικού λαού- έσπευσε να διαψεύσει μετά βδελυγμίας ότι είχε συναντήσει τον Μιχαλολιάκο και ότι «πρόκειται για τη μεγαλύτερη αθλιότητα που έχω ακούσει». Αυτό που δεν διέψευσε είναι αυτό που είπε πραγματικά ο Μιχαλολιάκος, ο οποίος δεν αναφέρθηκε σε συνάντηση: ότι συνομιλούσε μαζί στο τηλέφωνο και οι κλήσεις υπάρχουν στο τηλέφωνο που κατάσχεσε η αστυνομία όταν τον συνέλαβε.

Φυσικά δεν νοιάζει καθόλου την κυβέρνηση ότι το σόου των έγκλειστων στη μπουζού θα χρησιμοποιηθεί από την Χρυσή Αυγή για το ντοπάρισμα των οργανωμένων οπαδών που είδαν τον αρχηγό σε νεοναζιστική, αγωνιστική ετοιμότητα. Σε μια μέρα όπου ανακοινώθηκε η μείωση των επικουρικών συντάξεων και το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής ώστε να περάσει πιο εύκολα το ξεπούλημα παραλιών και δημόσιων αγαθών στα ελεγχόμενα καλοκαιρινά τμήματα, η Χρυσή Αυγή ξαναγύρισε στον πραγματικό της ρόλο: τον ρόλο της εφεδρείας ενός παραπαίοντος αλλά αδίστακτου συστήματος.

http://www.tvxs.gr