Και τώρα τι κάνουμε με το ιδιωτικό χρέος; Του Καπάκου Σταύρου.

 

Ένα από τα στοιχεία τα οποία έδειχναν ότι τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα δεν διακρίνονταν για την ασωτία τους, στερεότυπο που αρέσκονταν να αναπαράγουν τα γερμανικά "λαϊκά" μέσα, ήταν το χαμηλό ιδιωτικό χρέος στη χώρα μας. Πριν από την υπαγωγή στο Μνημόνιο, το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα, δηλαδή τα δάνεια που είχαν πάρει από τις τράπεζες τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις, μόλις υπερέβαινε το 90% του ΑΕΠ και ήταν, μαζί με το ιδιωτικό χρέος της Φινλανδίας, το μικρότερο στην Ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες, ως ιδιώτες, δεν ήταν αμέριμνοι τζίτζικες, όπως θέλει το στερεότυπο, που χρησιμοποιούν οι θιασώτες της πολιτικής του τιμωρητικού προτεσταντισμού, ένα "φρούτο" το οποίο δυστυχώς δεν ευδοκιμεί μόνο στο Βερολίνο. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, το ιδιωτικό χρέος της Ισπανίας και της Πορτογαλίας ήταν στο 181% και στο 169% αντίστοιχα, ενώ της Ιρλανδίας 259%.
Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι το κράτος στην Ελλάδα δημιουργούσε εισοδήματα και κατά συνέπεια ένα μέρος από τα δάνεια που έπαιρνε και θεωρούνται δημόσιο χρέος πρέπει να εκλαμβάνεται στην πραγματικότητα ως ιδιωτικό. Αν και δεν υπάρχει ευρωπαϊκή χώρα στην οποία το κράτος να μη δημιουργεί εισοδήματα, και πάλι το σύνολο του χρέους, δημοσίου και ιδιωτικού, στην Ελλάδα ήταν λίγο υψηλότερο του αντίστοιχου της Γερμανίας (205% έναντι 202%). Αν βάλουμε για λίγο στην άκρη την ευθύνη που έχει το παραγωγικό - καταναλωτικό μοντέλο για την εκδήλωση της "ελληνικής κρίσης", το υπόλοιπο μερίδιο της ευθύνης για την αύξηση του δημοσίου χρέους εντοπίζεται στα μειωμένα φορολογικά έσοδα επί σχεδόν μια δεκαετία, στην αλόγιστη αύξηση των δαπανών τα τελευταία χρόνια προ του Μνημονίου και στη σπατάλη πόρων λόγω διαφθοράς. Τα στοιχεία αυτά από μόνα τους δείχνουν και τον δρόμο "θεραπείας" που όφειλε να ακολουθήσει η χώρα, αλλά ανθ' ημών... Μνημόνιο.
Ας επανέλθουμε όμως στο επίμαχο θέμα της έκρηξης του ιδιωτικού χρέους. Πριν συμπληρωθούν τέσσερα χρόνια μνημονιακής πολιτικής, τα "κόκκινα" δάνεια στην Ελλάδα ξεπέρασαν τα 70 δισ. ευρώ, ενώ η εκτίμηση του ελληνικού παραρτήματος της Price Waterhouse Coopets είναι ότι στο τέλος του 2014 θα φτάσουν στα 87 δισ. Ως ποσοστό των συνολικών δανείων, τα λεγόμενα "κόκκινα" από το 10% το 2010 έφτασαν στο 16% το 2011, στο 25% το 2012, στο 32% το 2013 και η εκτίμηση είναι ότι θα φτάσουν στο 40% το 2014!
Προ τετραετίας, από την πρώτη στιγμή της συζήτησης για το χρέος, υποστήριζα με θέρμη ότι αν δεν μειωθεί άμεσα το δημόσιο χρέος, η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη και με πρόβλημα ιδιωτικού χρέους. Με την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης που επεβλήθη στην Ελλάδα, η χώρα έχει πλέον διπλό πρόβλημα, δυσθεώρητα υψηλό δημόσιο χρέος και διαρκώς αυξανόμενα "κόκκινα" δάνεια, δηλαδή μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος. Μάλιστα, όσες μεγάλες επιχειρήσεις αποπειραθούν να δανειστούν (για τις μικρότερες, δηλαδή τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας ούτε λόγος να γίνεται), βρίσκονται αντιμέτωπες με επιτόκια της τάξης του 10%, πράγμα που σημαίνει ότι χάνουν μεγάλο μέρος από το υποτιθέμενο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που απέκτησαν με τη μείωση των αποδοχών. Αν συνυπολογιστούν και οι επιπτώσεις του σκληρού ευρώ, για όσες έχουν εξαγωγικό προσανατολισμό, τότε ο φαύλος κύκλος είναι εμφανής.
Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη τόσο για τα νοικοκυριά εξαιτίας της έκρηξης της ανεργίας και της μείωσης των αποδοχών όσο και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις λόγω της μείωσης της κατανάλωσης και της έλλειψης ρευστότητας. Η κατάσταση αυτή αναμένεται να χειροτερέψει με περαιτέρω αύξηση των "κόκκινων" δανείων, πράγμα που σημαίνει ότι οι τράπεζες πιθανώς θα χρειαστούν νέα κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίησή τους, ενώ χιλιάδες συνάνθρωποί μας θα βρεθούν στον δρόμο.

Για το ζήτημα των τραπεζών. Του Σταθάκη Γιώργου.

Το τραπεζικό ζήτημα μπορεί να προσδιοριστεί με σχετικά απλό τρόπο. Οι ελληνικές τράπεζες είχαν προ της κρίσης ένα χαρτοφυλάκιο δανείων ύψους περίπου 300 δισ., σχεδόν ισοκατανεμημένο ανάμεσα σε ομόλογα του Δημοσίου, επιχειρηματικά και καταναλωτικά δάνεια. Ταυτόχρονα, είχαν καταθέσεις περίπου 220 δισ. και 80 δισ. δανεισμό από τη διατραπεζική αγορά. Το ισοσκελισμένο αυτό ισοζύγιο χορηγήσεων και καταθέσεων συμπληρωνόταν από ένα αποθεματικό της τάξης του 6% περίπου, δηλαδή σχεδόν 20 δισ. που ήταν κατά κύριο λόγο ίδια κεφάλαια.
Με την κρίση το τραπεζικό σύστημα υπέστη διαδοχικές απώλειες και στα δύο σκέλη του ισοζυγίου του και πρακτικά χρεοκόπησε. Από τα ομόλογα υπέστη με το PSI ζημιές περίπου 37 δισ., μειώθηκαν οι καταθέσεις κατά 60 δισ., και εκτιμάται ότι τα "κόκκινα δάνεια" είναι περίπου 30% των χορηγήσεών τους σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά, σε αδρές γραμμές άλλα 60 δισ.
Το κενό, και εφόσον το ισοζύγιο πρέπει να είναι πάντα ισοσκελισμένο, το κάλυψε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, υποκαθιστώντας σταδιακά τόσο την έκθεση των τραπεζών στη διατραπεζική αγορά όσο και τις διαδοχικές ζημίες, καθώς και τις συνεχείς μειώσεις των καταθέσεων. Το έκανε με χαμηλό επιτόκιο αρχικά, ενδιάμεσα με έκτακτες μορφές δανεισμού (σύστημα ΕΛΑ) με υψηλότερο επιτόκιο, και μετά πάλι με χαμηλό επιτόκιο.
Εντούτοις, μετά τη μνημονιακή εμπειρία το ελληνικό τραπεζικό σύστημα καλείται να προσαρμοστεί σε μεγέθη που είναι κατά 30% μικρότερα, τόσο στις χορηγίες όσο και στις καταθέσεις. Η προσαρμογή αυτή περνάει μέσα από διαδοχικές κρίσεις, αναβολές κρίσιμων ρυθμίσεων και απονεύρωση θεμελιακών λειτουργιών του τραπεζικού συστήματος σε σχέση με την πραγματική οικονομία. Οι επιλογές διάσωσης των ελληνικών τραπεζών αποδείχτηκαν εκ των πραγμάτων λανθασμένες και αναποτελεσματικές. Δαπανήθηκαν δυσανάλογα χρήματα "διάσωσης" χωρίς να μπορέσει να σταθεροποιηθεί το σύστημα.
Οι τράπεζες δέχτηκαν δύο ενισχύσεις. Αρχικά 28 δισ., πίσω στο 2009, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής στήριξης των τραπεζών. Πρόσφατα εντάχθηκαν στο σύστημα ανακεφαλαιοποίησης με 50 δισ. Το σύστημα ανακεφαλαιοποίησης είναι χρήματα του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης τα οποία όμως προστέθηκαν στο δημόσιο χρέος της χώρας και θα αποπληρωθούν στο μέλλον. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έγινε αφού ενοποιήθηκαν όλες οι τράπεζες σε 4, απαλλαγμένες όλες από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (ΑΤΕ, Τ.Τ. κ.λπ.) και με διαδικασίες που αύξαναν το αποθεματικό των ιδίων κεφαλαίων σε 9%. Κάθε τράπεζα εκαλείτο να βάλει τουλάχιστον το 10% των αναγκαίων χρημάτων, με το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να συνεισφέρει το 90%. Τρεις τράπεζες βρήκαν τα κεφάλαια. Η μία πέρασε στον πλήρη έλεγχο του ΤΧΣ.
Το πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίησης δεν περιείχε τους όρους που είναι συνήθεις σε τέτοιες περιπτώσεις. Δημόσια παρουσία με αποφασιστικές αρμοδιότητες του Δημοσίου, έλεγχος των χορηγήσεων, συστήματα αναδιάρθρωσης και ανακούφισης των δανειοληπτών, ποσοστώσεις στη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας, ειδικά των επιχειρήσεων ΜΜΕ, κ.ο.κ. Ο μόνος όρος ήταν η διαμόρφωση της ελάχιστης τιμής της μετοχής, στη βάση της οποίας οι ιδιώτες μέτοχοι των τραπεζών, ή τρίτοι, μπορούν να ανακτήσουν τις μετοχές μέχρι το 2017. Έτσι, η χορήγηση των χρημάτων της ανακεφαλαιοποίησης έγινε έναντι δικαιωμάτων επαναγοράς (warrants) που κατέχει το ΤΧΣ και μπορούν να ανακτηθούν σε συγκεκριμένες ημερομηνίες ανά εξάμηνο. Αυτά επίσης εντάχθηκαν στη χρηματιστηριακή αγορά ως παράγωγα, έναντι των μελλοντικών ανακτήσεων.
Αν και η πορεία των μετοχών ήταν ανοδική μετά την ανακεφαλαιοποίηση, κάτι που καθιστούσε μάλλον πιθανή την επαναγορά, εντούτοις τον Δεκέμβριο δεν υπήρξε ενδιαφέρον. Αντίθετα, άρχισαν οι πιέσεις για αλλαγή του συστήματος των warrants που να δίνει το δικαίωμα ανάκτησής τους σε τιμές χαμηλότερες. Καθώς αυτό σημαίνει άμεση εγγραφή σημαντικών ζημιών για το ΤΧΣ, πιθανόν να εμφανιστεί με τη μορφή της διατήρησης μεν της τιμής, αλλά της ανάκτησής της με σταδιακή αποπληρωμή σε βάθος χρόνου. Οι πιέσεις αυτές τραπεζών και ξένων funds προς την τρόικα και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς επιχειρούν την επαναφορά του τραπεζικού συστήματος άμεσα σε ιδιώτες και απεμπλοκή από το ΤΧΣ.
Το αδιέξοδο των διαδοχικών ρυθμίσεων για το τραπεζικό σύστημα εκπορεύεται από τις διαδοχικές προσπάθειες να διασωθεί ένα ιδιωτικό σύστημα τραπεζών που ήταν ντε φάκτο χρεοκοπημένο και που προφανώς κάθε προσπάθεια διάσωσης θα έπρεπε να απαντήσει ταυτόχρονα στα θέματα αναδιάρθρωσης των δανείων, σταδιακής αποκλιμάκωσης των τοξικών τίτλων, προσαρμογής στα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας και δυνατότητα ή προοπτική επαναφοράς σε κανονικές συνθήκες χρηματοδότησής του από τη διατραπεζική αγορά. Η διεθνής εμπειρία έχει θετικά παραδείγματα ανακεφαλαιοποίησης με δημόσιο χρήμα, που τελικά ανακτήθηκε μέσα από διαδικασίες διασφάλισης του δημόσιου χρήματος, έχει αρνητικά παραδείγματα κρατικοποίησης με μεταφορά όλου του κόστους στον φορολογούμενο, αρνητικά παραδείγματα διατήρησης του ιδιωτικού χαρακτήρα με δυσανάλογο δημόσιο κόστος, καθώς και θετικά παραδείγματα άσκησης δημόσιου ελέγχου και πετυχημένης αναδιάρθρωσης. Σήμερα πρέπει να αποτραπεί η επιχειρούμενη διεύρυνση της δημόσιας ζημίας. Αύριο πρέπει να βρεθεί η λύση μέσα από μια ισορροπημένη και καλά σχεδιασμένη παρέμβαση που θα αντιμετωπίζει τα μείζονα προβλήματα.

19.01.2014, avgi.gr

Σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για δημιουργία γκουλάγκ στις Κυκλάδες αποκάλυψαν μυστικοί πράκτορες της ΝΔ.

Σε νέες φρικαλέες αποκαλύψεις προχώρησαν στελέχη της Νέας Δημοκρατίας τα οποία το τελευταίο διάστημα ενεργούσαν ως μυστικοί πράκτορες και είχαν κατορθώσει να παρεισφρήσουν στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να εκμαιεύσουν απόρρητες πληροφορίες.
Συγκεκριμένα, μέλη της ΟΝΝΕΔ και τοπικοί πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, έπαιρναν μέρος το τελευταίο διάστημα στις συνεδριάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσποιούμενοι πως είναι μέλη της. Φορώντας σαλβάρια και κρατώντας αντίτυπα της Αυγής, κατόρθωναν να περνάνε απαρατήρητοι με σκοπό να δρουν ως κατάσκοποι εκ μέρους του κυβερνώντος κόμματος. Έτσι, συγκέντρωσαν πληροφορίες οι οποίες δεν άργησαν να δουν το φως της δημοσιότητας προκαλώντας τρόμο, φρίκη, οργή και αγωνία για το μέλλον.
Φαίνεται λοιπόν πως η δημιουργία επαναστατικής κυβέρνησης, η κοινωνικοποίηση της ιδιοκτησίας,  η κατάργηση του στρατού, η δημιουργία λαϊκής πολιτοφυλακής και η φορολόγηση όλων των Ελλήνων πολιτών σε ποσοστό 75%, τα οποία αποκάλυψε το γραφείο Τύπου της Συγγρού σε συνεργασία με την πάντα μάχιμη Ομάδα Αλήθειας, αποτελούν μονάχα την κορυφή του παγόβουνου. Τα σχέδια του Αλέξη Τσίπρα μόλις το κόμμα του πάρει την εξουσία ξεπερνάνε κάθε αρρωστημένη φαντασία και θυμίζουν σενάριο βγαλμένο από την πιο φοβιστική ταινία τρόμου.
Όπως αποκάλυψε στο «Κουλούρι» μεγάλο μεσιτικό γραφείο, η Κουμουνδούρου έχει αγοράσει μεγάλες εκτάσεις σε Δονούσα, Σχοινούσα, Ανάφη και Κουφονήσι, με σκοπό την δημιουργία στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας για τους αντιφρονούντες, τα γνωστά από την εποχή της ΕΣΣΔ ως «γκουλάγκ». Εκεί, όσοι διαφωνούν με την ακραία ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ θα στριμώχνονται σε κελιά και θα περνάνε το υπόλοιπο της ζωής τους μακριά από την οικογένεια τους. Στα γκουλάγκ οι κρατούμενοι θα είναι υποχρεωμένοι να αφήσουν μουστάκι, θα ξυπνάνε καθημερινά υπό τους ήχους του ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης και θα μαθαίνουν εντατικά ρώσικα.
Το «Κουλούρι» επικοινώνησε με έναν από τους μυστικούς πράκτορες της Ομάδας Αλήθειας της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος με τρεμάμενη φωνή μας περιέγραψε: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που έζησα τις ημέρες που πέρασα στα άδυτα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας θα μας πάρει τα παιδιά. Σκοπεύει να επιβάλει την υποχρεωτική θέσπιση ρώσικων ονομάτων για όλους και ήδη το πρώτο χνούδι πάνω από το χείλος του έχει κάνει την εμφάνιση του. Φοβάμαι».
Όλοι οι πράκτορες της Νέας Δημοκρατίας έχουν μπει σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων ενώ  ο Δημήτρης Αβραμόπουλος πρότεινε την παρασημοφόρησή τους και την αναγνώριση τους με το αξίωμα του στρατηγού. Τέλος, οι πληροφορίες πως μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές σκοπεύει να ανατινάξει το κτίριο της Βουλής, δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί.

 Δημοσιεύτηκε στις 15 Ιανουαρίου, 2014.
 Η Πρωτοποριακή Ελληνική Ηλεκτρονική Εφημερίδα Το Κουλούρι

Ευρώπη με ημερομηνία λήξης, Tου Κώστα Βεργόπουλου

Στον απολογισμό του 2013, η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, συνιστά φορτικά στην Ευρωζώνη και στη Γερμανία να ενισχύσει με τα πλεονάσματά της την εσωτερική ζήτηση, ώστε να εξισορροπήσουν τα ευρω-ελλείμματα, να σταθεροποιηθεί η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική αρχιτεκτονική.

Παρόμοια σύσταση προς το Βερολίνο παρουσίασε πρόσφατα ο Αμερικανός υπουργός Τζακ Λιου, παρ' όλο που αποπέμφθηκε από το Γερμανό ομόλογό του Σόιμπλε, με την επεξήγηση ότι «αυτό πράττει η Γερμανία και δεν έχει ανάγκη έξωθεν συμβούλων».
Ωστόσο, ο «Εκόνομιστ» επιβεβαιώνει ότι η καθοδική πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, ιδίως μετά το 2008, οφείλεται κυρίως στη φθίνουσα εσωτερική ζήτηση είτε για κατανάλωση είτε για επενδύσεις. Στη διάρκεια 2008-2013, η εσωτερική ζήτηση παρέμεινε ουσιαστικά στάσιμη είτε στη Γερμανία (0,9%) είτε στην Ευρωζώνη (0,2%). Κύρια αίτια ήταν η καθήλωση μισθών και κόστους εργασίας, τόσο στην Ευρωζώνη όσο και στη Γερμανία.
Αμεση συνέπεια από τη στασιμότητα της εσωτερικής αγοράς ήταν η συρρίκνωση επενδύσεων και σχηματισμού κεφαλαίου, με αποτέλεσμα την καθήλωση της παραγωγικότητος της εργασίας. Στην περίοδο 2000-2013, ο σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου συρρικνώθηκε κατά 13,2% στην Ευρωζώνη και -8,8% στη Γερμανία, με συνέπεια την καθήλωση της παραγωγικότητος σε επίσης μηδενικούς ετήσιους ρυθμούς: 0,18% στην Ευρωζώνη, -0,6% στη Γερμανία.
Προφανώς, η γενικευμένη πολιτική λιτότητος, με περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, δεν «εξυγιαίνει» την οικονομία ούτε την καθιστά ανταγωνιστικότερη, αλλά στην πραγματικότητα την καταβυθίζει σε αύξουσα νοσηρότητα, που σύρει επίσης προς τα κάτω τις άλλες περιοχές του πλανήτη. Ενώ η κρίση που έχει ξεσπάσει από το 2008 έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της τη νομισματοπιστωτική ξηρασία, με συνέπεια τη συρρίκνωση των ευρωπαϊκών αγορών, η κυβερνητική επιλογή της λιτότητος, ως θεραπευτικής αγωγής, όχι μόνον δεν αναπληρώνει το έλλειμμα ρευστότητος, αλλά το επιδεινώνει ακόμη περισσότερο. Η λιτότητα δεν αντιμάχεται την κρίση, αλλά αντίθετα της ανοίγει το δρόμο για ακόμη πιο καταστροφικές συνέπειες.
Στη χώρα μας, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο εφιαλτική. Ενώ η οικονομία ασφυκτιά από έλλειμμα ζήτησης και αγορών, η ακολουθούμενη πολιτική λιτότητος αφαιρεί από την οικονομία πρόσθετες ποσότητες ζήτησης και ρευστότητος, ώστε η αρχική κρίση δεν ελαφρύνεται, αλλά κακοφορμίζει όλο και περισσότερο. Στο διάστημα 2008-2013, κύριο πρόβλημα ήταν η χρηματοπιστωτική ασφυξία της οικονομίας. Εντούτοις, η κυβερνητική πολιτική, αντί να αυξήσει την προσφορά ρευστότητος, χρήματος και μέσων πληρωμών, τη μείωσε κατά 30%.
Στο αυτό διάστημα, η εσωτερική ζήτηση είτε για κατανάλωση είτε για επενδύσεις συρρικνώθηκε ακόμη περισσότερο, κατά 40%. Οι επενδύσεις και ο σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου περικόπηκαν κατά 85%, με αποτέλεσμα να σβήνουν όχι μόνον οι νοσηρές επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας, αλλά και οι υγιείς.
Το ελληνικό μερίδιο στη συνολική ρευστότητα της Ευρωζώνης, από 2,5% περιορίσθηκε σε 1,7%, με συνέπεια η χώρα μας να είναι σήμερα πρώτη στη μαζική ανεργία, όπως και πρώτη στη συσσώρευση αργούντος παραγωγικού δυναμικού. Ενώ αυτό παρουσιάζεται ως δήθεν «εξορθολογισμός», θα ήταν ακριβέστερο να ονομάζεται με το όνομά του: αχρήστευση παραγωγικών και ανθρώπινων πόρων, με υποθετικό πρόσχημα τη βελτίωση παραγωγικότητος, που όμως δεν παύει να επιδεινώνεται. Αστοχία φυσιολογική και αναμενόμενη: η παραγωγικότητα δεν βελτιώνεται με περικοπές του κόστους εργασίας, αλλά μόνον με επιτάχυνση επενδύσεων, πράγμα που παντελώς και προκλητικά παρασιωπάται σήμερα όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο.
Πέραν τούτου, ακόμη και αν η ύφεση εμφανίζεται σήμερα σε επιβράδυνση, η οικονομία παραμένει σε θανατηφόρα καταστολή εξαιτίας τουλάχιστον τριών πρόσθετων λόγων: α) της πραγματοποίησης πρωτογενούς πλεονάσματος, που προϋποθέτει πρόσθετη αφαίρεση ρευστότητος από την οικονομία υπέρ των δανειστών της, β) των τραπεζικών ανακεφαλαιοποιήσεων που αφαιρούν πρόσθετη ρευστότητα από την οικονομία υπέρ των τραπεζών, χωρίς όμως ανταπόδοση, αφού η πιστωτική επέκταση προς την οικονομία παραμένει μέχρι σήμερα αρνητική και γ) του σχεδίου των Ευρωπαίων ηγετών για τη λεγόμενη τραπεζική ενοποίηση, το οποίο στην ουσία προκαλεί πρόσθετη ανασφάλεια όχι μόνον στις τράπεζες, αλλά και στα αντίστοιχα κράτη, με συνέπεια η ρευστότητα να διαρρέει από τις «ανασφαλείς» τράπεζες και χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας προς αυτές του ευρωπαϊκού κέντρου.
Στην ουσία, δεν υπάρχει ούτε μία αιτία αποσταθεροποίησης των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας που να μην είναι προϊόν πολιτικών επιλογών και αποφάσεων των ευρωπαϊκών αρχών. Οποιο πρόβλημα είχε αρχικά προκύψει από τη διεθνή κρίση χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα, για να διογκωθεί στη συνέχεια και να καταστεί μη διαχειρίσιμο με ευρωπαϊκές αποφάσεις και ευθύνες, με τη συνενοχή των ελληνικών κυβερνήσεων.
Δεν πρόκειται μόνον για την απεμπόληση της αρχής αλληλεγγύης μεταξύ Ευρωπαίων εταίρων, αλλά για κάτι ακόμη χειρότερο: το σημερινό ευρωπαϊκό πλαίσιο όχι μόνον δεν θωρακίζει τους εταίρους έναντι των κινδύνων της παγκοσμιοποίησης, αλλά επιτρέπει στα ισχυρά μέλη να τρέφονται με τις σάρκες των αδυνάμων. Ωστόσο, όταν παύει να υπάρχει νέο πρόσθετο προϊόν και οι άρχοντες τρέφονται από το υστέρημα των αρχομένων, αυτό το πλαίσιο δεν είναι λειτουργικό, υπονομεύει τη δυνατότητα αναπαραγωγής του στο μέλλον και συνεπώς φέρει ημερομηνία λήξης.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

258 λίστες Λαγκάρντ και ο μοναδικός Θεοχάρης. Του Κώστα Βαξεβάνη.

Ο κύριος Χάρης Θεοχάρης, είναι ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων του Υπουργείου Οικονομικών. Για κάποιον που έχει ικανοποιητική φαντασία, ο γενικός γραμματέας είναι υπεύθυνος την είσπραξη των φόρων. Για κάποιον που παρακολουθεί όσα συμβαίνουν, ο κύριος Θεοχάρης, εισπράττει με επιτυχία τους φόρους από ηλικιωμένους στα χωριά, από μισθωτούς και από χιλιάδες μικρομεσαίους που χρωστάνε στο Δημόσιο και δεν έχουν την τύχη να λέγονται Γιώργος Κουρής ή Πέτρος Κωστόπουλος. Διότι ο μικρός και ο μικρομεσαίος που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, ξέροντας αυτό ακριβώς, πως δεν τον λένε ούτε Κουρή ούτε Κωστόπουλο και δεν έχει την πολυτέλεια των «κατά περίπτωση ρυθμίσεων»  δίνει ό,τι έχει για να μην πάει φυλακή.
Πρόσφατα, ο κύριος Στουρνάρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με το νόμο 4093/12 (άρθρο 6 β) αποφάσισαν πως  ο γενικός γραμματέας εσόδων, δηλαδή ο κύριος Θεοχάρης, μπορεί να εισπράττει bonus ως ποσοστό επί των εισπράξεων. Τον κύριο Θεοχάρη δεν τον ανάγκασε κανένας να γίνει γενικός γραμματέας. Δέχθηκε με ένα καλό μισθό, που δεν πλησιάζει καθόλου τη σύνταξη  της μαμάς του Στουρνάρα, για να μην πούμε πως φτιάχνει έτσι και το βιογραφικό του. Πόσο ηθικό λοιπόν είναι να παίρνει bonus o γραμματέας του Υπουργείου για το φορολογικό σαφάρι που θα εξακοντίσει; Πόσο ηθικό και δίκαιο είναι να επιβραβεύεται όταν κάνει αυτό για το οποίο πληρώνεται; Πόσο διαφέρει αυτό από το επίδομα που έπαιρναν οι υπάλληλοι για να προσέρχονται έγκαιρα στη δουλειά τους; Πόσο άθλιο είναι να υπηρετείς σε κυβερνητικές θέσεις, να παίρνεις αποφάσεις που οδηγούν τους άλλους στην ανέχεια γεμίζοντας την ίδια ώρα την δικιά σου κοιλιά και τσέπη; Δεν πρόκειται για ιδεολογικό φιλελευθερισμό, αλλά για απλή ξεδιαντροπιά.
Αυτή είναι η μια πλευρά του αξιακού και πολιτικού τους νομίσματος. Η άλλη είναι χειρότερη. Την ώρα που αυτοχρηματίζονται  με μίζες - φοροσαφάρι πάνω στις πλάτες των εξαθλιωμένων, δεν ακουμπούν το δικό τους σύστημα διαπλοκής και διαφθοράς. Η Εφημερίδα των Συντακτών, με ένα ρεπορτάζ της Κατερίνας Κατή, αποκάλυψε πως στο ΣΔΟΕ υπάρχουν 65 CDs  με λίστες τύπου Λαγκάρντ. Όχι μόνο υπάρχουν, αλλά ήδη διαμορφώνουν ένα τεράστιο σκάνδαλο ατιμωρησίας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, τα CDs αυτά έφτασαν από τις Τράπεζες στο ΣΔΟΕ γύρω στον Απρίλιο του 2012. Περιλαμβάνουν ονόματα καταθετών, που έβγαλαν σε λογαριασμούς του εξωτερικού από το 2000 έως το 2012, τουλάχιστον 300.000 ανά έτος. Δηλαδή πέρα από τις νόμιμες καταθέσεις μιλάμε πιθανώς για το μαύρο χρήμα του χρηματιστηρίου και του πάρτι των Ολυμπιακών. Τα CDs  αυτά δεν ανοίχτηκαν καν από το ΣΔΟΕ και παραδόθηκαν πρόσφατα στην ομάδα των Οικονομικών εισαγγελέων Παναγιώτη Αθανασίου, Γαληνού Μπρη και Γιάννη Δραγάτση δύο ολόκληρα χρόνια μετά. Σας θυμίζει κάτι;
Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς τα CDs αυτά πρέπει αναλογικά να περιέχουν γύρω στις 258 λίστες σαν αυτή της Λαγκάρντ, δηλαδή 500.000 λογαριασμούς. Οι εισαγγελείς παρουσιάζουν πλήρη αδυναμία να επεξεργαστούν και να ελέγξουν αυτά τα ονόματα, αφού χρειάζεται σύνδεση με το σύστημα ελέγχου του υπουργείου Οικονομικών και μια ομάδα ερευνητών που θα ξεκινήσει τον έλεγχο. Στο Υπουργείο των κυρίων Στουρνάρα και Θεοχάρη, έχει φτάσει απ όσο ξέρουμε αίτημα για να δημιουργηθεί αυτή η ομάδα, να ξεκινήσουν οι έλεγχοι και να εισπράξει το ελληνικό Δημόσιο.
Όπως ίσως υποψιάζεστε, η ομάδα των εισαγγελέων δεν έχει πάρει ούτε ομάδα, ούτε απάντηση. Ως απάντηση βεβαίως μπορεί κάποιος να εκλάβει, την απόφαση να παίρνει bonus ο κύριος Θεοχάρης στο πετυχημένο του κυνήγι. Όχι πάντως απέναντι σε διαπλεκόμενους φοροφυγάδες που κρύβονται στις 258 λίστες.

 koutipandoras.gr

Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στη Le Monde για την «υπνοβάτισσα της λιτότητας».

Ηχούν ακόμα στ' αυτιά μας οι απειλές της κ. Μέρκελ και των συμμάχων της για την εξώθηση της Ελλάδας εκτός Ευρωζώνης, εάν το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν στην εξουσία.
Λάθος συναγερμός τελικά ή μια ωραία μπλόφα; Δεν ξέρω τι από τα δύο να διαλέξω. Ξέρω, όμως, ότι ένα από τα βασικά συμπεράσματα από το βιβλίο που η έγκριτη εφημερίδα σας αποκάλυψε πως διαβάζει η Καγκελάριος της Γερμανίας αυτήν την περίοδο -τους Υπνοβάτες του Κρίστοφερ Κλαρκ- είναι πως η καθ' έξιν χρήση της απειλής των ακραίων επιλογών ως εργαλείου πολιτικής, ενέχει τον κίνδυνο να λειτουργήσει ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Άρα ένα τυχαίο γεγονός κάπου στη νότια περιφέρεια της Ευρώπης ή η εμμονή σε λάθος εκβιασμούς μπορεί να προκαλέσει δραματικές και απρόβλεπτες εξελίξεις σε ολόκληρη την ήπειρο.
Σε κάθε περίπτωση, ένα από τα πιο προφανή συμπεράσματα από τις δηλώσεις της κυρίας Μέρκελ στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 19^ης Δεκεμβρίου 2013, που επίσης αποκάλυψε η εφημερίδα σας, είναι πως η Ευρωζώνη παραμένει πολύ σημαντική για να αφεθεί να καταρρεύσει. Και ότι όλοι οι κρίκοι της είναι εξίσου σημαντικοί για τη διατήρησή της. Εάν ένας, έστω ο πιο αδύναμος, σπάσει, η σημερινή Ευρωζώνη παύει να υπάρχει.
Εμμέσως, πλην σαφώς, η κ. Μέρκελ με αυτή τη δήλωσή της επιβεβαίωσε τις σχετικές επισημάνσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς από την αρχή της κρίσης. Έδωσε και μια εξήγηση για το μεγάλο άγχος που επέδειξε η ίδια και ο κ. Σαρκοζί στις Κάννες μπροστά στο ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοψηφίσματος στην Ελλάδα. Ακύρωσε μονομιάς το περίφημο Grexit, εκθέτοντας στα μάτια του ελληνικού λαού ως πολιτικά ιδιοτελείς και αναξιόπιστους τους λιγοστούς και απομονωμένους κινδυνολόγους του ευρώ. Εξέθεσε, επίσης, διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις: από εκείνην του Γιώργου Παπανδρέου το 2010 έως και τη σημερινή του Αντώνη Σαμαρά, που, αντί να διαπραγματευτούν σκληρά για την Ελλάδα, πειθήνια υπάκουσαν -και εξακολουθούν να υπακούουν- στα κελεύσματά της.
Γιατί, εφόσον το ενιαίο νόμισμα δεν είναι υπό διαπραγμάτευση, τότε είναι οι οικονομικές πολιτικές των χωρών της νομισματικής ένωσης. Πολύ περισσότερο διότι ούτε η λιτότητα ούτε τα Μνημόνια είναι προϋπόθεση από τις ευρωπαϊκές Συνθήκες για την ένταξη ή την παραμονή στην Ευρωζώνη.
Είναι απλώς το αποτέλεσμα ενός αρνητικού συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Ενός συσχετισμού που διαμορφώθηκε μετά τα μέσα της δεκαετίας του '90, κυρίως από την προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στη νεοφιλελεύθερη συναίνεση. Μια επιλογή που σήμερα αποδεικνύεται πολιτικά αδιέξοδη. Και είναι, επίσης, το αποτέλεσμα της σύμπτωσης στον Νότο της Ευρωζώνης περιδεών κυβερνήσεων, κατώτερων των περιστάσεων.
Υπάρχει ένα βιβλίο το οποίο συστήνω στην κ. Μέρκελ να διαβάσει μετά τους «Υπνοβάτες», ιδιαίτερα τώρα που, μετά το ατύχημα στο σκι, αναγκαστικά θα έχει περισσότερο χρόνο.. Είναι το κλασικό σύγγραμμα: Η νομισματική ιστορία των ΗΠΑ 1867-1960 του Μίλτον Φρίντμαν και της Άννας Σβαρτζ. Ενδεχομένως, τότε να αντιληφθεί ότι ξεπερνά σε αντιπληθωριστική εμμονή ακόμη και τον ίδιο τον πνευματικό πατέρα του αντιπληθωρισμού. Και ότι επιβάλλοντας μέχρι σήμερα την ιδεοληψία της στην μόνο κατ' όνομα Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παγιδεύει, τη μεν Ευρωζώνη ως σύνολο σ' ένα εύθραυστο σημείο ισορροπίας με μηδενική ή πολύ χαμηλή και άνεργη οικονομική μεγέθυνση, τη δε νότια περιφέρειά της στην επικίνδυνη για όλους -και κυρίως για τη χώρα της- περιδίνηση στην κρίση. Δηλαδή, στον στροβιλισμό ανάμεσα στην ύφεση και την αδύναμη και εικονική ανάπτυξη.
Ίσως εκπλαγεί η κ. Μέρκελ διαπιστώνοντας ότι ο Φρίντμαν και η Σβαρτζ επιρρίπτουν την ευθύνη για την ένταση της Μεγάλης Ύφεσης 1929-1933 στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, επειδή αρνήθηκε να αναλάβει τον ρόλο του δανειστή ύστατης καταφυγής στην αγορά κρατικών ομολόγων.
Αλλά, σαν σύγχρονος υπνοβάτης της σημερινής Ευρώπης, όχι μόνο δεν βλέπει, αλλά και δεν αξιοποιεί:
* το γεγονός ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ αντιμετωπίζει την κρίση ασκώντας επεκτατική πολιτική, αντί για την αέναη λιτότητα,
* την διά της συγκρίσεως απόδειξη ότι η ίδια η λιτότητα είναι η κρίση - όχι η λύση,
* την αδιάψευστη απόδειξη από τη δική μου χώρα, την Ελλάδα ότι η λιτότητα έχει αποτύχει, προκαλώντας ταυτόχρονα μια πρωτοφανή για ευρωπαϊκή χώρα σε καιρό ειρήνης και ντροπιαστική για όλη την Ευρώπη ανθρωπιστική κρίση.
Αν μαζί με την Ευρωπαϊκή Αριστερά και άλλες πολιτικές δυνάμεις -στον Νότο και τον Βορρά - και κυρίως οι πολίτες της Ευρώπης, όπου κι αν κατοικούν, ό,τι κι αν ψηφίζουν, συνειδητοποιήσουν την πολιτική δυναμική που περικλείει η δήλωση Μέρκελ, δηλαδή ότι Ευρωζώνη σημαίνει ή όλοι ή κανένας, τότε πράγματι πλησιάζει το τέλος της λιτότητας.
Διότι τα ψέματα τελείωσαν και οι εκβιασμοί στέρεψαν. Ή όλοι μαζί αλλάζουμε ρότα προς έναν συνολικό αναπροσανατολισμό της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής στην Ευρώπη ή αποχαιρετάμε την ευρωπαϊκή ιδέα μέσα στον κουρνιαχτό και στη σκόνη από την κατάρρευση του ενιαίου νομίσματος.
Είναι λοιπόν καιρός όσοι υπνοβατούν να ξυπνήσουν γιατί πολύ σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι το όνειρό τους είναι τελικά εφιάλτης.

http://www.lemonde.fr/idees/article/2014/01/17/mme-merkel-est-devenue-la-somnambule-de-l-austerite_4350163_3232.html

 Σάββατο, 18.1.2014, avgi.gr

Μια «Γαλαζοαίματη» στην Μονταζιέρα. Της Λουκίας Χουλιάρα.

Η κυρία Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου είναι μια νέα, εντούτοις καθόλου άφθαρτη πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής, με τη Νέα Δημοκρατία τον Ιούνιο του 2012 και στις 17 Απριλίου 2013 ανέλαβε Εκπρόσωπος τύπου του κόμματος. Η τοποθέτησή της σε αυτό το νευραλγικό πόστο, αφενός κατέδειξε την εύνοια του πρωθυπουργού απέναντι της, αφετέρου την έφερε στη δυσχερή θέση να πρέπει να διαχειρισθεί καταστάσεις που απαιτούν λεπτούς πολιτικούς χειρισμούς.
Οι δημόσιες εμφανίσεις και τα μέχρι τώρα πεπραγμένα της εκπροσώπου τύπου- η οποία μάλιστα τυγχάνει να είναι βαφτιστήρα του τέως βασιλικού ζεύγους της Ελλάδας, Γλύξμπουργκ- μάλλον απέδειξαν ότι η επιλογή του Πρωθυπουργού υπήρξε ατυχής! Η κυρία Ασημακοπούλου, περιφερόμενη στα τηλεοπτικά κανάλια και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, φωνασκεί και αντιμετωπίζει τους συνομιλητές της με ύφος ιταμό και απαξιωτικό. Ας θυμηθούμε τη βρίθουσα από «σεμνότητα» νουθεσία της προς τον κύριο Χρυσόγονο (καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου): «Με νομικό και με βουλευτή μιλάτε και ο τόνος να είναι ανάλογος»!
Το πλέον επιλήψιμο σε όλη αυτή την παρουσία της εκπροσώπου τύπου, είναι το γεγονός ότι η υπερφίαλη και αλαζονική αυτή συμπεριφορά συνδυάζεται με παντελή απουσία επιχειρημάτων. Σε πρόσφατη δήλωσή της- η οποία σίγουρα προκάλεσε το γέλωτα ακόμα και μέσα στους κόλπους του Μαξίμου- αναφέρει: «Ο κ. Τσίπρας δεν καλύπτει λοιπόν, μόνον τη “συνιστώσα της τρομοκρατίας”. Θέλει την πλήρη κατάργηση της Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της με “επαναστατική κυβέρνηση». Τα συμπεράσματα της «γαλαζοαίματης» βουλευτού, παντελώς αστήρικτα και αβάσιμα, «στοιχειοθετήθηκαν» από μια άτεχνη ανάμιξη αποσπασματικών δηλώσεων στελεχών της αντιπολίτευσης και δικής της παραπλανητικής και διαστρεβλωμένης ερμηνείας τους. Μια πρακτική που προσομοιάζει στις γνωστές, σε όλους μας, μεθόδους της Μονταζιέρας.
Το θέμα που ανακύπτει δεν είναι αν και κατά πόσο τα προπαγανδιστικά αυτά πυροτεχνήματα επηρεάζουν τον πολίτη. Ο λαός πλέον αντιλαμβάνεται ότι η καταρρέουσα δημοσκοπικά κυβέρνηση, βρίσκεται σε πανικό και ότι «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη»! Το φλέγον ζήτημα είναι πως θα διαμορφωθεί η ιεραρχική δομή εντός  τηςΜονταζιέρας. Θα ανατραπούν οι εσωτερικές ισορροπίες της; Εποφθαλμιά τη θέση του σημερινού επικεφαλής και φίλου του πρωθυπουργού η κυρία Ασημακοπούλου;;

 koutipandoras.gr