Η ιστορία διαρκεί πολύ. Του Αλέξη Τσίπρα.

ΤΑΚΗΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Η άνοδος και η πτώση των εργατικών διεθνών: Κύκλος 1^ος: Από τους Προδρόμους στην 1^η Διεθνή, εκδόσεις Τόπος, σελ. 645

Η εικόνα που πάντα είχα από τον Τάκη Μαστρογιαννόπουλο, περιείχε μια θετική αποτύπωση και μια αισιοδοξία. Πριν μάθω τη χρόνια ενασχόλησή του με την ιστορία του εργατικού κινήματος, είχα την αίσθηση ότι αυτή η αισιοδοξία ήταν απλά ένας ευχάριστος, κατά τα άλλα, θετικός βερμπαλισμός. Σήμερα διαπιστώνω ότι ήταν γνώση. Βαθιά ιστορική γνώση.

Θα προσπαθήσω να αποτυπώσω τη γνώμη μου για το βιβλίο του, ένα πολύ σημαντικό έργο, σημαντικό για τουλάχιστον δύο γενιές αγωνιστών. Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την παγκόσμια υποχώρηση, ιδεολογική, ηθική και υλική, του αριστερού κινήματος, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Τάκης Μαστρογιαννόπουλος αισθάνεται την ανάγκη να αποδείξει στον εαυτό του, και στις επόμενες γενιές των αγωνιστών, ότι η ιστορία δεν τελείωσε και ότι η μελέτη της μπορεί να μας αποδείξει ότι πάντα υπήρχαν πισωγυρίσματα και σκαμπανεβάσματα, αλλά πάντα προχωρούσε και εξελίσσονταν.

Διαβάζοντας το βιβλίο, εντυπωσιάζεται κανείς από τη συνέπεια και τη μεθοδικότητα με την οποία ο συγγραφέας έχει συγκεντρώσει το υλικό του για γεγονότα και πρόσωπα, πιο πολύ όμως για το κοινωνικό και ταξικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο συγκροτήθηκαν και λειτούργησαν οι Διεθνείς.

Το πρώτο που καταλαβαίνει κανείς, είναι ότι το να κατανοήσεις το ιστορικό πλαίσιο, είναι απαραίτητο για να εμβαθύνεις στον Μαρξισμό. Τα μαρξιστικά κείμενα -και κυρίως τα πολιτικά, όχι τόσο τα φιλοσοφικά και τα οικονομικά- δεν είναι δόγματα γενικής χρήσης, διατυπωμένα για κάθε εποχή και για κάθε συγκυρία. Γράφτηκαν μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, για να απαντήσουν σε συγκεκριμένα ζητήματα στρατηγικής.

Αυτό που μας μαθαίνουν είναι τον τρόπο να αναλύουμε τα φαινόμενα, τον τρόπο να σκεφτόμαστε, να καταλαβαίνουμε τα πράγματα που γίνονται γύρω μας. Ο Μαρξισμός δεν είναι τσιτάτα, ούτε Παγκόσμιοι Νόμοι κάποιας μυστικιστικής νομοτέλειας, αλλά εργαλείο για να καταλαβαίνουμε τον κόσμο. Γι’ αυτό ο Μαρξισμός υπάρχει ακόμα ως θεωρητικό εργαλείο, περνώντας μέσα από εποχές που χαρακτηρίστηκαν από κοσμογονικές αλλαγές. Από τα κλωστήρια του Μάντσεστερ, τότε που οι εργάτες συνειδητοποίησαν πολύ αργά, ότι το ζήτημα δεν είναι οι μηχανές που φτιάχνουν τις κλωστές αλλά η υλική σχέση που συνδέει τη χειρονακτική εργασία τους με τις μηχανές και τα αφεντικά τους, μέχρι τη σημερινή παγκοσμιοποίηση. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο το βιβλίο του Τάκη Μαστρογιαννόπουλου, είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Γιατί σου εξηγεί όλα όσα σημείωνες στο περιθώριο των μαρξιστικών βιβλίων, για να μπορέσεις κάποτε να διευκρινίσεις και να κατανοήσεις καλύτερα. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Το περισσότερο είναι αυτή καθ’ αυτή η ευχαρίστηση να διαβάζεις την ιστορία, με τρόπο που να κάνει το μυαλό σου να δουλεύει, να σκέφτεται και να συγκρίνει.

Η Διεθνής είναι παιδί του εργατικού κινήματος. Το εργατικό κίνημα είναι γέννημα των άθλιων συνθηκών που δημιούργησε η βιομηχανική επανάσταση. Αλλά αυτό που τείνουμε να ξεχνάμε, είναι ότι πριν από κάθε τέτοια γέννα, υπάρχει μια μακρά κυοφορία, γεμάτη αντιφάσεις, αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις και προβληματισμούς. Τείνουμε επίσης να ξεχνάμε ότι η ιστορία των κοινωνικών αγώνων είναι μια ιστορία κάθε άλλο παρά γραμμική, γεμάτη βήματα εμπρός, και βήματα πίσω, νίκες και οπισθοχωρήσεις, ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις.

Ο Μάρξ είδε τις τάξεις ως ιστορικά υποκείμενα. Το προλεταριάτο γεννήθηκε, ωρίμασε μέσα από μια μακρά διαδικασία. Από το να σπάει τις μηχανές για να προστατεύσει τη ζωή του, πέρασε στους οργανωμένους ταξικούς αγώνες και από εκεί στην πολιτική οργάνωση. Έφτασε στο σημείο να διεκδικήσει να αλλάξει τον κόσμο, να περιγράψει μια κοινωνία απελευθερωμένη από την ταξική εκμετάλλευση.

Ανάδειξε ανθρώπους με κοφτερά μυαλά, ενεργητικότητα και μόρφωση, οικοδόμησε μια τεράστια αυτοπεποίθηση, πάλεψε με αυταπάρνηση και αυτοθυσία για έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο. Γνώρισε και ήττες, αλλά καμιά ήττα δεν πήγε χαμένη. Κάθε θυσία και κάθε υποχώρηση ήταν το σκαλοπάτι για καινούριους αγώνες. Παράλληλα, ποτέ δεν έπαψαν οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις, η αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στους μεταρρυθμιστές και τους επαναστάτες, τους ρεαλιστές και τους τολμηρούς.

Όμως το βιβλίο αυτό έχει γραφτεί για να το διαβάσουμε σήμερα, και είναι αδύνατον να το διαβάσουμε χωρίς το μυαλό μας να βρίσκεται στο σήμερα, σε μια ακόμα περίοδο όπου μια βαθιά καπιταλιστική κρίση εκδηλώνεται. Η σημερινή κρίση έχει μεγάλες ομοιότητες αλλά και μεγάλες διαφορές με τα γεγονότα που αφηγείται η ιστορία της πρώτης Διεθνούς.

Τι μας λέει σήμερα η ιστορία των εργατικών αγώνων;

Το πρώτο που μας λέει είναι ότι κάθε αλλαγή στον τρόπο παραγωγής δημιουργεί εντελώς καινούρια κοινωνικά δεδομένα. Και τα καινούρια αυτά δεδομένα οφείλουμε να τα εξετάζουμε και να τα αναλύουμε χωρίς φόβο και χωρίς προκατάληψη. Το ζήτημα δεν είναι να προσαρμόζουμε τη σημερινή πραγματικότητα στα ιστορικά συμπεράσματα, γιατί αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από στείρος δογματισμός. Το ζήτημα είναι να χρησιμοποιούμε τα ιστορικά συμπεράσματα για να ενδυναμώνουμε την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε κριτικά το σήμερα.

Από την άλλη, όμως, ούτε τις ομοιότητες με το ιστορικό παρελθόν πρέπει να φοβόμαστε. Η καταπίεση, η αλλοτρίωση, ο έλεγχος πάνω στις συνειδήσεις των καταπιεσμένων δεν είναι σημερινά φαινόμενα. Ούτε ο φόβος και ο δισταγμός μεγάλης μερίδας της κοινωνίας, μπροστά σε ριζοσπαστικές αλλαγές, είναι φαινόμενο σημερινό. Αυτά τα πράγματα υπάρχουν από τότε που υπάρχει εκμετάλλευση. Και ξέρουμε ότι μπορούν να νικηθούν, να βρούμε τα αίτιά τους και να μπορέσουμε να δράσουμε με τρόπο που να απελευθερώνει συνειδήσεις.

Το δεύτερο, και πολύ σημαντικό, είναι το εξής: Δεν αρκεί να θέλεις να απαλλαγείς από ένα άδικο και καταστροφικό σύστημα. Πρέπει να ξέρεις με τι θέλεις να το αντικαταστήσεις. Πρέπει να ξέρεις τι είναι το καινούριο που θέλεις να φέρεις, γιατί αυτό είναι που δημιουργεί το όραμα. Αυτό είναι που μετατρέπει τις στρατιές των αδύναμων και των απελπισμένων σε στρατιές αποφασισμένων περήφανων επαναστατών. Κανείς δεν πάει στην σύγκρουση για να θυσιαστεί. Πάει στην σύγκρουση για να νικήσει.

Το τρίτο είναι ότι, όσα και αν έχουν αλλάξει από τα τέλη του 19^ου αιώνα, σήμερα ο αγώνας είναι ξανά μια υπόθεση διεθνής. Μπορεί να ξεκινάει από έναν χώρο δουλειάς, μια γειτονιά ή μια περιοχή, αλλά ο ορίζοντας της ανατροπής είναι πάντα πέρα από τα όρια μιας χώρας. Βρίσκεται στην ενότητα και την αλληλεγγύη όλων των καταπιεσμένων, πέρα από εθνικά σύνορα. Αυτό είναι σήμερα το νόημα του δικού μας αγώνα, ενός αγώνα για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.

Είναι ένας αγώνας στον οποίο θέση έχουν οι λαοί του Νότου κατά κύριο λόγο, γιατί είναι οι πιο καταπιεσμένοι, και από εκεί πάντα ξεκινούν οι μεγάλες διεκδικήσεις, αλλά και οι καταπιεσμένες τάξεις του Βορρά, με τελικό όραμα την απελευθέρωση από τα δεσμά τής πιο επιθετικής μορφής καπιταλισμού που έχουμε γνωρίσει, του σύγχρονου φιλελεύθερου καπιταλισμού, του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Τέλος, είναι καλό να μην ξεχνάμε ότι το κίνημα έχει τα προβλήματα και τις αντιφάσεις του, τόσο σε περιόδους υποχώρησης, όσο και σε περιόδους ανόδου. Ότι οι εσωτερικές συζητήσεις, διαφωνίες και αντιπαραθέσεις γύρω από την στρατηγική ποτέ δεν θα σταματούν.

Και εδώ είναι ένα σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι και περισσότερες από εμάς μεγαλώσαμε σε κόμματα της αριστεράς που πάλευαν ασταμάτητα μεταξύ τους, ίσως περισσότερο απ’ ό,τι με τον αντίπαλο… Για το ποιο κατέχει την σωστή γραμμή που θα οδηγήσει στη νίκη, ποιο είναι πιο αδιάλλακτα προσηλωμένο στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης, σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους που είναι εκτός πραγματικότητας.

Και ξεχάσαμε αυτό που σήμερα το βιβλίο του Μαστρογιαννόπουλου μας ξαναθυμίζει: Ότι το πιο σημαντικό δεν είναι το ποιος έχει δίκιο, αλλά πώς οι διαφορετικές απόψεις, τα διαφορετικά ρεύματα, οι διαφορετικές ερμηνείες, μπορούν να συγκλίνουν σε ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο με σαφή και καθορισμένο στόχο. Η ενότητα είναι λοιπόν που κερδίζει τις μάχες και αλλάζει την ιστορία, και όχι ο ανταγωνισμός για την ιδεολογική καθαρότητα και την εσωτερική ηγεμονία.

Δεν μπορούμε ούτε έχουμε δικαίωμα να κάνουμε ανιστόρητες και εκβιαστικές συγκρίσεις, για να πείθουμε τον εαυτό μας, και μερικούς ακόμα αφελείς, ότι εμείς και μόνο εμείς είμαστε άξιοι συνεχιστές ηρωικών εποχών. Η ιστορία θα γραφτεί, άλλωστε, είτε οι κοινωνικοί αγώνες τού σήμερα αφήσουν το αποτύπωμά τους είτε όχι. Αυτό που έχει σημασία είναι εμείς να κάνουμε το σωστό: Να ερμηνεύουμε σωστά τα φαινόμενα, να βελτιώνουμε τις δικές μας δυνατότητες, και να μη χάνουμε από τα μάτια μας τον πραγματικό εχθρό, που είναι απέναντί μας. Ο εχθρός είναι η κοινωνική αδικία, η δυστυχία, η φτώχεια, η οικολογική καταστροφή. Είναι ένα σύστημα που θέλει να κυριαρχεί στην συνείδηση των καταπιεσμένων, και να τους εξοικειώνει με το ανήθικο και το αδιανόητο.

Αν δεν φοβηθούμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, και προπάντων αν δεν φοβηθούμε να την αλλάξουμε, θα έχουμε κάνει, έστω και στο ελάχιστο, το σωστό. Άλλωστε, το βιβλίο του Τάκη Μαστρογιαννόπουλου είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η ιστορία διαρκεί πολύ και η πάλη των τάξεων αποτελούσε και αποτελεί πάντα την κινητήριο δύναμη της εξέλιξής της.

 avgi.gr

Τα Βαμπίρ απορροφούν μέσω αλληλεγγύης το ΕΣΠΑ. Του Νίκου Πέππα.

 
Τα τελευταία τρία χρόνια ο εργαζόμενος σταδιακά έγινε ημιαπασχολούμενος στη συνέχεια άνεργος και πλέον εάν σταθεί "τυχερός" βαφτίζεται ωφελούμενος. Η λειτουργία θεσμών όπως τα ΚΟΙΝ.ΣΕΠ '' κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις '' ή αλλιώς Αναπτυξιακές Συμπράξεις είναι ορισμοί που φέρνουν στο μυαλό μας θεσμούς συνεταιριστικής και αλληλέγγυας οικονομίας, ωστόσο στης περισσότερες των περιπτώσεων στην μεταφορά τους στην μνημονιακή πραγματικότητα και στην βλαχοδημαρχιακή αντίληψη οι συνεταιρισμοί αυτοί οδηγούν σε πλήρη ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων .Δεν είναι όμως μόνο αυτό, μέσω αυτών των δομών τα κεφάλαια του ΕΣΠΑ (http://www.espa.gr/el/Pages/staticOPHumanResourcesDevelopment.aspx) καταλήγουν σε αμφισβητούμενου σκοπού και περιεχομένου ΜΚΟ και σε κάποιους φίλους .

Ας το δούμε όμως στην πράξη . Δήμος Μάνδρας Ειδυλλίας Αναπτυξιακή Σύμπραξη-Α.Σ. « ΚΙΘΑΙΡΩΝ»,σκοπός του προγράμματος: Το Σχέδιο Δράσης «ΚΙΘΑΙΡΩΝ» αποσκοπεί να εντάξει στην αγορά εργασίας 80 ανέργους στην περιοχή του Δήμου Μάνδρας-Ειδυλλίας, εγγεγραμμένους στα Μητρώα του ΟΑΕΔ, ή σε ειδικό κατάλογο του ΟΑΕΔ, εκτός Μητρώου Ανεργίας, προερχόμενων από ευπαθείς κοινωνικά ομάδες.Το πρόγραμμα υλοποιείται στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο-ΕΚΤ), δράση 3: «Τοπικές δράσεις κοινωνικής ένταξης για ευάλωτες ομάδες» της Κατηγορίας Παρέμβασης 1: «Πρόληψη και αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού ευπαθών ομάδων του πληθυσμού» του Θεματικού Άξονα Προτεραιότητας 4: «Πλήρης ενσωμάτωση του συνόλου του ανθρώπινου δυναμικού σε μια κοινωνία ίσων ευκαιριών», του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού» 2007-2013» Ας δούμε και τους φορείς που συμπράττουν :
ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΚΙΘΑΙΡΩΝ

Στην Αναπτυξιακή Σύμπραξη «ΚΙΘΑΙΡΩΝ» συμμετέχουν οι ακόλουθοι φορείς:
ΑΚΜΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ (Συντονιστής)
www.iek-akmi.gr
ΔΗΜΟΣ ΜΑΝΔΡΑΣ-ΕΙΔΥΛΙΑΣ
www.mandras-eidyllias.gr
EEO GROUP ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
www.eeogroup.gr
ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΩΝ & ΕΜΠΟΡΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
www.gsevee.gr
ΕΝΩΣΗ- «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΟΡΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ & ΠΕΡΙΞ»
armodr@yahoo.gr
ΑΡΩΓΗ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
www.arogiamke.gr
ΑΚΜΗ ΚΕΝΤΡΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
www.iek-akmi.gr
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΘΕΣΜΟΙ-ΕΚΠΕΘΕ
www.ekfrasi.gr

Και τώρα ας δούμε τους φορείς ξεχωριστά : 

ΑΚΜΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ.
Το ΙΕΚ που αγαπά ο υπουργός παιδείας την ώρα που ο κύριος Αρβανιτόπουλος συγχωνεύει και κλείνει σχολεία την ώρα που διαλύει τα Πανεπιστήμια βρίσκει χρόνο να εγκαινιάσει το ΙΕΚ ΑΚΜΗ και λίγες μέρες μετά να καταργήσει ειδικότητες στα ΕΠΑΛ και στα ΕΠΑΣ και να στείλει σε διαθέσημότητα 2500 εκπαιδευτικούς .

EEO GROUP ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ - Μια εταιρία του ομίλου ΑΚΜΗ η οποία χρηματοδοτήθηκε από το υπουργείο για να φέρει σε πέρας το άλλο μεγάλο σχέδιο του κ.Αρβανιτόπουλου το γνωστό μας ως σχέδιο Αθηνά .

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΩΝ & ΕΜΠΟΡΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ - Η Ομοσπονδία Δυτ.Αττικής στερείτε διοίκησης από της 21/12/2011 μιας και τότε έληξε η θητεία της , αναμένεται αντίδραση της ΓΣΕΒΕΕ επί του προκειμένου.

ΕΝΩΣΗ- «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΟΡΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ & ΠΕΡΙΞ» -Αλλος ένας σύλλογος φάντασμα εντύπωση πάντως προκαλεί ότι το mail που δίνεται για επικοινωνία είναι του υιού του Δημάρχου Μάνδρας Γ.Δρίκου . 

ΑΡΩΓΗ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ-ΜΚΟ γνωστή και μη εξαιρετέα έχει απασχολήσει και την βουλή για τους απλήρωτους εργαζόμενους της.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΘΕΣΜΟΙ-ΕΚΠΕΘΕ -Ακόμα μία ΜΚΟ η οποία ανήκει στον πολιτευτή της Νέας Δημοκρατίας τον κύριο Νίκο Γιάννη .

Συνδετικός κρίκος σε όλο αυτό το δαιδαλώδες σκηνικό ο κύριος Λάσκαρης Άγγελος δεξί χέρι του υπουργού Παιδείας αλλά και του Δημάρχου Μάνδρας Δρίκου Γ. που πρόσφατα απασχόλησε και την βουλή, και σας παραθέτω απόσπασμα της ερώτησης της βουλευτού των Ανεξάρτητων Ελλήνων Σταυρούλας Ξουλιδου :2/9/2013 
«Κύριε Υπουργέ,
πολλές φορές μέχρι τώρα έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας καταγγελίες για τη δράση και το ρόλο του κου Άγγελου Λάσκαρη στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Φέρεται να είναι εκπρόσωπος διάφορων ΜΚΟ με αμφίβολο έργο, οι οποίες μάλιστα, υποτίθεται ότι έχουν λάβει τα τελευταία χρόνια μεγάλα χρηματικά ποσά ως χρηματοδότηση από το δημόσιο. Μάλιστα, το όνομά του συμπεριλήφθηκε και στη μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος για την έκδοση της εγκυκλίου, με την οποία αποσύρεται η κρατική εποπτεία από τα ιδιωτικά σχολεία.
Εκ των όσων αναφέρθηκαν παραπάνω, είμαι υποχρεωμένη να σας ρωτήσω, κύριε Υπουργέ:
1.Ποιος είναι ο θεσμικός ρόλος και ποιες είναι οι αρμοδιότητες του κου Άγγελου Λάσκαρη στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων;
2.Ποια είναι τα τυπικά του προσόντα, ώστε να κατέχει την οποιαδήποτε θέση στο ΥΠΠΑΙΘ, να συντάσσει επίσημα έγγραφα και να διατάσσει γραπτώς τη διεκπεραίωσή τους; Παρακαλείσθε, όπως καταθέσετε τα σχετικά έγγραφα.
3.Έχει την οποιαδήποτε έμμισθη σχέση με το ελληνικό δημόσιο;
Έχει οποιαδήποτε σχέση με ΜΚΟ, και αν ναι με ποιες και ποιος είναι ο σκοπός που επιτελούν; Παρακαλείσθε, όπως καταθέσετε τα σχετικά έγγραφα».

Ο κύριος Λάσκαρης διετέλεσε επικεφαλής της ΜΚΟ Ευρωπαική Προοπτική, μιας εκ των πιο «χρυσοφόρων» οργανώσεων των τελευταίων 10 ετών, καθώς, όπως προκύπτει μόνο την τριετία 2005-2007 -επί υφυπουργίας κ. Στυλιανίδη- έλαβε περισσότερα από 5 εκατομμύρια ευρώ. Μηνυτήρια αναφορά επίσης κατά του Υπουργού Παιδείας Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου, του διευθυντή του πολιτικού Γραφείου Βασίλη Βασιλόπουλου και του άτυπου συνεργάτη του υπουργού Αγγελο Λάσκαρη κατέθεσε και η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ελλάδας, στην οποία κατηγορούν το υπουργείο Παιδείας για «σειρά βαρύτατων αδικημάτων που σχετίζονται με την έκδοση της παράνομης και αντισυνταγματικής εγκυκλίου, με την οποία αποσύρεται η κρατική εποπτεία από τα ιδιωτικά σχολεία».(πηγή iefimerida)

Συγκεκριμένα η ΟΙΕΛΕ, στην αναφορά που συνέταξε μηνύει τον υπουργό Παιδείας κ.Αρβανιτόπουλο, τον διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του υπουργού Βασίλη Βασιλόπουλο και τον άτυπο συνεργάτη του υπουργού Αγγελο Λάσκαρη για τους ακόλουθους λόγους:
Τον υπουργό Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλο για ηθική αυτουργία σε αντιποίηση αρχής, «διότι με δική του εντολή ο μη κατέχων ουδεμία θεσμική ιδιότητα στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Α.Λάσκαρης συντάσσει επίσημα έγγραφα και διατάσσει γραπτώς από διοικητικά στελέχη του Υπουργείου τη διεκπεραίωσή τους» και σε παράβαση καθήκοντος με δόλο για εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων, «διότι εν γνώσει του ο Διευθυντής του Γραφείου του υπέγραψε προς διεκπεραίωση εγκύκλιο οδηγία (Φ.18/ 93893/Δ5/12-7-2013) με περιεχόμενο παράνομο και αντισυνταγματικό από την εφαρμογή της οποίας ιδιώτες (ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων) ωφελούνται με κέρδη δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ».(αρ.πρωτ 357181/8/2013)

Ο άτυπος συνεργάτης ο έμπιστος ο φίλος του υπουργού με την ίδια ιδιότητα παρεμβαίνει σε Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Μάνδρας-Ειδυλλίας σε ερώτηση της αντιπολίτευσης ο κύριος Λάσκαρης απάντησε και είπε ότι παρεμβαίνει ως φίλος του Δημάρχου, συγκεκριμένη αναφορά έχει αποσταλεί στον Πρόεδρο και Γενικό Επίτροπο Επικρατείας καθώς και στον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης. Το συγκεκριμένο μοντέλο(Αναπτυξιακές Συμπράξεις )φαίνεται να έχει λειτουργήσει και σε άλλους Δήμους ανά την Ελλάδα .

Αυτό είναι ένα δείγμα του συνεταιρισμού και της αλληλέγγυας οικόνομίας όπως την εννοούν οι κυβερνώντες και οι βλαχοδήμαρχοι τους,οι ωφελούμενοι του προγράμματος Κιθαιρών παραμένουν απλήρωτοι κάποιοι από αυτούς παρέχουν μαύρη εργασία στον Δήμο Μάνδρας με υπόσχεση ότι θα είναι οι πρώτοι που θα προσληφθούν όταν θα έρθουν νέες συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Ο Κιθαιρών κατα την μυθολογία ήταν ένας άπληστος δολοφόνος που σκότωσε τον πατέρα του και αποπειράθηκε να ρίξει από ένα βράχο τον αδερφό του Ελικώνα . Τότε οι θεοί μεταμόρφωσαν και τους δύο αδελφούς στα ομώνυμα βουνά. Ο Ελικών, που ήταν πράος, έγινε η κατοικία των Μουσών, ενώ ο Κιθαιρών, ως ασεβής και βίαιος, έγινε η κατοικία των Ερινύων.

* Ο Νίκος Πέππας είναι συντονιστης της Νομαρχιακής Επιτροπήης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δυτικής Αττικής.

 Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2013/10/blog-post_5298.html#ixzz2iimzjKgS

Η διαχείριση του νερού πρέπει να βασίζεται στο δημόσιο συμφέρον

Η Αν λε Στρατ είναι αντιδήμαρχος Παρισιού και πρόεδρος της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης. Ερχεται στην Αθήνα το Σάββατο για να μας μιλήσει για το φαινόμενο του ελληνικού σουρεαλισμού: πώς μια χώρα πουλά φτηνά στρατηγικής σημασίας κοινωνικά αγαθά για να σώσει μια κοινωνία καταστρέφοντάς την. Το αντίθετο δηλαδή από αυτό που έκαναν οι συμπολίτες της: την ώρα που εμείς χαρίζουμε σε ιδιώτες, οι Παριζιάνοι ξαναπαίρνουν το νερό στα χέρια τους. Ηταν Νοέμβριος του 2008 όταν στο Παρίσι ξεκίνησε η διαδικασία «επαναδημοτικοποίησης» της ύδρευσης. Η απόφαση αυτή ήταν έκφραση μιας ισχυρής πολιτικής και ιδεολογικής επιλογής: το νερό είναι ένα κοινό αγαθό και για αυτό η εκμετάλλευση και η διαχείρισή του πρέπει να είναι στα χέρια των πολιτών. Δύο χρόνια μετά, το σύνολο των υπηρεσιών ύδρευσης στο Παρίσι, από τα αντλιοστάσια έως τη βρύση, ελέγχεται πρώτη φορά από έναν ενιαίο φορέα, δημοτικό και δημόσιο. Σήμερα, η Eau de Paris με 930 υπαλλήλους είναι η μεγαλύτερη δημόσια επιχείρηση ύδρευσης της Γαλλίας. Το 2011 μείωσε την τιμή του πόσιμου νερού έπειτα από είκοσι πέντε χρόνια εκρηκτικών αυξήσεων των τιμολογίων και φέτος ψηφίστηκε ως η καλύτερη εταιρείας ύδρευσης της χώρας.

«Το άνοιγμα της διοίκησης της Eau de Paris στην κοινωνία των πολιτών υπήρξε ένας από τους πυλώνες της «επαναδη-μοτικοποίησης» του νερού στο Παρίσι

Συνέντευξη στην Ντίνα Δασκαλοπούλου

• Πώς τα καταφέρατε, κυρία Λε Στρατ;

Δεν φτάσαμε εύκολα ώς εκεί. Δεν υπήρχαν συνταγολόγια ούτε άπλετος χρόνος. Ολες οι ομάδες της Eau de Paris εργάστηκαν πυρετωδώς για την επιτυχία αυτής της προσπάθειας, και την ημερομηνία που είχε αποφασιστεί η μετάβαση έγινε χωρίς κανένα πρόβλημα, παρότι οι πρώην ανάδοχοι (η Suez και η Veolia) προφανώς δεν έκαναν τίποτα για να μας βοηθήσουν! Βάλαμε τέλος σε ένα πολύπλοκο και αδιαφανές σύστημα που δεν επέτρεπε στην κοινότητα να έχει τον πλήρη έλεγχο των υπηρεσιών της εταιρείας και να διασφαλίσει την αποτελεσματικότητά τους. Το 2012 η Eau de Paris ψηφίστηκε ως η καλύτερη εταιρεία ύδρευσης όσον αφορά την εξυπηρέτηση των καταναλωτών και το ίδιο συνέβη και φέτος! Φαίνεται έτσι η δυνατότητα της δημόσιας διοίκησης να αποκτήσει νέες δεξιότητες. Και σε αντίθεση με την κυρίαρχη πεποίθηση για τη δημόσια διαχείριση, η Eau de Paris εγγράφεται απολύτως εντός μιας επιχειρησιακής λογική, θέτοντας σε εφαρμογή ένα φιλόδοξο πρόγραμμα επενδύσεων, 70 εκατ. ευρώ ετησίως κατά μέσο όρο.

• Ποιος είναι ο ρόλος των πολιτών στη διοίκηση της εταιρείας;

Με τη μεταρρύθμιση αυτή, ο Δήμος του Παρισιού, και άρα οι κάτοικοι, ξαναπήραν στα χέρια τους τη διαχείριση των υπηρεσιών ύδρευσης, προσθέτοντας περιβαλλοντικούς, οικονομικούς, δημοκρατικούς, κοινωνικούς στόχους, που καταγράφηκαν στην «προγραμματική συμφωνία» μεταξύ του δήμου και της Eau de Paris τοn Νοέμβριο του 2009. Η αξιολόγηση και o έλεγχος της εταιρείας γίνεται από την τεχνική και την οικονομική Διεύθυνση του δήμου. Η ετήσια αξιολόγηση για την παρακολούθηση της «προγραμματικής συμφωνίας» υποβάλλεται στο δημοτικό συμβούλιο και στο Παρατηρητήριο του Παρισιού για το Νερό, μια επιτροπή πολιτών η οποία ασχολείται με θέματα ύδρευσης και αποχέτευσης. Ετσι κάθε πολίτης πληροφορείται και συμβάλλει στη συζήτηση. Το άνοιγμα της διοίκησης της Eau de Paris στην κοινωνία των πολιτών υπήρξε ένας από τους πυλώνες της «επαναδημοτικοποίησης». Δίνει νόημα στην αρχή που πάντοτε υποστηρίζαμε: πρέπει ο χρήστης μιας υπηρεσίας να τοποθετηθεί στην καρδιά της. Αυτό έχει αναμφίβολα συμβάλει στην επιτυχία του όλου εγχειρήματος. Δύο ενώσεις (μία καταναλωτών και μία περιβαλλοντική), καθώς και το Παρατηρητήριο έχουν από μία ψήφο στο Συμβούλιο Διαχείρισης Υδάτων του Παρισιού. Ο γνήσιος δημοκρατικός έλεγχος εγγυάται την καλύτερη παρακολούθηση των χρημάτων που επενδύονται και την πιο δίκαιη αντιμετώπιση των αναγκών του συνόλου του πληθυσμού.

• Πόσο αποδοτική μπορεί να είναι με υλικούς όρους η επαναδημοτικοποίηση;

Κατά την εφαρμογή ενός υποδειγματικού μοντέλου δημόσιας διαχείρισης, η αποδοτικότητα πρέπει να αφορά όλους τους τομείς: τεχνικό, οικονομικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό. Το να παρέχουμε υπηρεσίες υψηλότατης ποιότητας με το χαμηλότερο κόστος αποτελεί επίσης βασικό στόχο που μπορεί να επιτευχθεί λόγω της επανεπένδυσης του συνόλου των κερδών και της αύξησης της παραγωγικότητας προς όφελος της ποιότητας των υπηρεσιών και των καταναλωτών. Εμείς το 2011 μειώσαμε την τιμή του πόσιμου νερού κατά 8%, ύστερα από 25 χρόνια. Υπό τον έλεγχο του ιδιωτικού τομέα η τιμή του νερού είχε αυξηθεί συνολικά κατά 260%! Αυτή η μείωση αντιστοιχεί σε εξοικονόμηση 76 εκατ. ευρώ για τους καταναλωτές για την περίοδο 2011-2015. Συνοδεύεται επίσης από κοινωνικά μέτρα για τους φτωχότερους πολίτες, τα οποία κάνουν πράξη το δικαίωμα όλων να έχουν πρόσβαση σε νερό. Με την επιστροφή στον δημόσιο έλεγχο η Eau de Paris εγκαινίασε νέες μεθόδους στην τιμολόγηση και τις σχέσεις με τους καταναλωτές. Το κόστος λειτουργίας μειώθηκε, δημιουργήθηκαν θέσεις εργασίας και αναπτύχθηκαν νέες υπηρεσίες.

• Στο όνομα της κρίσης, τόσο η Τρόικα όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβάλλουν νεοφιλελεύθερες λογικές κι αντιμετωπίζουν το νερό ως εμπόρευμα. Πώς απαντούν τα κινήματα σ’ αυτό;

Χάρη στην κινητοποίηση των πολιτών και στην καμπάνια «Δικαίωμα στο νερό» (σ.σ.: συγκέντρωσε 1.850.000 υπογραφές σε όλη την Ευρώπη), πετύχαμε η ύδρευση να αφαιρεθεί από το πεδίο εφαρμογής ενός σχεδίου οδηγίας για τις συμβάσεις παραχώρησης στον ιδιωτικό τομέα. Οι πολίτες απευθύνθηκαν απευθείας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκφράζοντας με σαφήνεια την επιθυμία τους η διαχείριση του νερού να βασίζεται στο δημόσιο συμφέρον και να μην εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα ή λογικές οικονομικού κέρδους. Δεν πρέπει να αφήσουμε τους οικονομικούς παράγοντες της αγοράς να ορίζουν τη δημόσια πολιτική. Σ’ αυτήν ακριβώς τη λογική δημιουργήθηκε η Aqua Publica Europea – η Ευρωπαϊκή Ενωση για τη Δημόσια Διαχείριση των Υδάτων, στην οποία προεδρεύω και η οποία συγκεντρώνει τους δημόσιους φορείς ύδρευσης και αποχέτευσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στόχος της είναι να αντιπροσωπεύσει τις δημόσιες εταιρείες ύδρευσης για την προώθηση, στήριξη και ανάπτυξη της δημόσιας διαχείρισης των υδάτων στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

efsyn.gr

ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: Όχι στην μαζική θανάτωση αδέσποτων ζώων

 
Λύσεις για τη σταδιακή μείωση του πληθυσμού των αδέσποτων ζώων υπάρχουν και εφαρμόζονται επιτυχώς στις περισσότερες ευρωπαϊκές και άλλες χώρες, με τον εμβολιασμό και τη στείρωση και όχι τη μαζική θανάτωση με ή χωρίς προσχήματα.

Δήλωσαν σε ερώτηση που κατέθεσαν 40 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ των οποίων οι βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Γιώργος Βαρεμένος και Μαρία Τριανταφύλλου, επιμένοντας ιδιαίτερα στον ρόλο που μπορούν να παίξουν οι Δήμοι σε μια διαχείριση των αδέσποτων ζώων φιλική προς τον άνθρωπο και προς τα ίδια.

Με αφορμή τα περιστατικά λύσσας σε κόκκινες αλεπούδες στη Βόρεια Ελλάδα (29) και σε αδέσποτα ζώα (4) που σημειώθηκαν τον τελευταίο χρόνο, και τον τρόπο ενημέρωσης εκπαιδευτικών και μαθητών που επέλεξε το υπουργείο Παιδείας, οι βουλευτές επισημαίνουν ότι η προσέγγιση του προβλήματος των αδέσποτων ζώων και της εμφάνισης κάποιας ζωοανθρωπονόσου ή άλλης νόσου, αποτυπώνει τη φιλοσοφία που έχει ένα κράτος απέναντι στους ανθρώπους και τα ζώα. Η προσπάθεια περιορισμού του πληθυσμού των αδέσποτων ζώων ή μιας νόσου, τονίζουν, κινδυνεύει να μετατραπεί σε επιχείρηση μαζικής εξόντωσής τους, αν η πολιτική βούληση δεν είναι αποφασιστική στην υιοθέτηση θεμιτών και βιώσιμων τρόπων αντιμετώπισης των προβλημάτων. Τέτοιες μέθοδοι έχουν υιοθετηθεί από άλλες χώρες αποτελεσματικά, μειώνοντας μεσο-μακροπρόθεσμα τον αριθμό των αδέσποτων με τον συνδυασμό εμβολιασμών και στειρώσεων.

Και συνεχίζουν:

Επειδή η λύσσα ως ζωοανθρωπονόσος είχε εκλείψει από το 1987 στην Ελλάδα, καθώς τα προηγούμενα χρόνια εφαρμόζονταν κάποια μέτρα στοιχειώδους επιτήρησης, σποραδικός έλεγχος και θανατώσεις προσβαλλόμενων ζώων, πλην όμως φαίνεται ότι, εν μέσω περιστολής δαπανών εξαιτίας της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, ο κρατικός μηχανισμός δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στην επανεμφάνιση κρουσμάτων θέτοντας σε εφαρμογή προληπτικούς εμβολιασμούς και, άρα, ευθύνεται για την ανάπτυξη της νόσου στην Ελλάδα, η οποία μάλιστα ήταν προβλέψιμη εφόσον στις χώρες που συνορεύουν βόρεια της χώρας τα τελευταία χρόνια καταγράφονταν κρούσματα.

Επειδή, σύμφωνα με πληροφορίες της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης για την Άγρια Ζωή και τη Φύση Καλλιστώ, έχει αρχίσει να καλλιεργείται αρνητικό κλίμα για την αλεπού, που έχει οδηγήσει κατοίκους της υπαίθρου σε ανεξέλεγκτη χρήση δηλητηρίων δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα σε προστατευόμενα είδη της πανίδας,

Επειδή τα άτομα που πιθανόν έχουν εκτεθεί στον ιό της λύσσας πρέπει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να υποβάλλονται σε αντιλυσσική αγωγή με αντιλυσσικό εμβόλιο και άνοσο ορό, άρα οι Διευθύνσεις Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής μέριμνας των Περιφερειών επιβάλλεται να έχουν επαρκή αποθέματα των παραπάνω για άμεση και δωρεάν χορήγηση,

Επειδή τόσο η Πανελλήνια Φιλοζωική Ομοσπονδία όσο και η Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία έχουν εκδώσει σειρά δελτίων Τύπου και επιστολών κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου προς τις αρχές, καθώς με τις ενέργειες στις οποίες αυτές προβαίνουν στοχοποιούν εν γένει τα αδέσποτα ζώα, η διαχείριση των οποίων από την πολιτεία είναι άκρως πλημμελής και επιπόλαιη, τόσο που εύλογα γεννιούνται υπόνοιες για μεθοδευμένη πολιτική ατζέντα δημιουργίας οικονομικών συμφερόντων και κερδοσκοπίας γύρω από αυτήν,

Επειδή λύσεις για σταδιακή μείωση του πληθυσμού των αδέσποτων ζώων υπάρχουν και εφαρμόζονται επιτυχώς στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και στην Ινδία και άλλες χώρες που είχαν μεγάλο αριθμό αδέσποτων ζωών, και στηρίζονται στον εμβολιασμό και τη στείρωση και όχι στη μαζική θανάτωση, με ή χωρίς προσχήματα ή αιτιάσεις,

Επειδή αυτόν τον καιρό σε χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης -και συγκεκριμένα στη Ρουμανία, όπου ο πληθυσμός των αδέσποτων ζώων είναι ιδιαίτερα μεγάλος εξαιτίας πλημμελούς διαχείρισής του από τις αρμόδιες αρχές- έχει ληφθεί θεσμικά και υλοποιείται η πιο ακραία απόφαση για μαζική θανάτωση τεράστιου αριθμού αδέσποτων ζώων, με έρεισμα τον τραγικό θάνατο ενός παιδιού που εικάζεται ότι έπεσε θύμα αδέσποτων σκυλιών, ξεσηκώνοντας διεθνώς τεράστιες αντιδράσεις,

Οι συναρμόδιοι υπουργοί καλούνται να απαντήσουν σε σειρά ερωτημάτων, όπως:

- Για ποιο λόγο, από τον Οκτώβριο του 2012 οπότε και εμφανίστηκε το πρώτο κρούσμα λύσσας σε κόκκινη αλεπού στον νομό Κοζάνης, οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν έσπευσαν να εφαρμόσουν όλα τα προβλεπόμενα μέτρα περιορισμού του φαινομένου, όπως, π.χ., οι εναέριοι εμβολιασμοί;

- Πώς σκοπεύει το υπουργείο Υγείας να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της επανεμφάνισης κρουσμάτων λύσσας, ενημερώνοντας τον γενικό πληθυσμό και τις υπηρεσίες Υγείας χωρίς να στοχοποιούνται ως επικίνδυνα εν γένει τα αδέσποτα και άγρια ζώα της χώρας;

- Υπάρχουν επαρκή αποθέματα αντιλυσσικού εμβολίου και άνοσου ορού στις αρμόδιες Διευθύνσεις Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας των Περιφερειών για άμεση δωρεάν διάθεση σε περιστατικά έκθεσης ανθρώπων στον ιό της λύσσας; Έχουν πραγματοποιηθεί προληπτικοί εμβολιασμοί σε άτομα που πιθανόν εκτέθηκαν σε κίνδυνο;

- Ποια προγράμματα εφαρμόζουν οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθ’ ύλην αρμόδιοι σύμφωνα με τον Ν. 4039/2012 για τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων, έτσι ώστε η παρουσία τους να είναι φιλική στον άνθρωπο, ο άνθρωπος να είναι φιλικός μαζί τους και επιπλέον, σε βάθος χρόνου, να περιορίζεται ο αριθμός τους, χωρίς να χρειάζεται να εφαρμόζονται κατά καιρούς ακραίες μέθοδοι «εξαφάνισής» τους; Ποια είναι η σημερινή κατάσταση των δημοτικών και διαδημοτικών καταφυγίων για αδέσποτα ζώα, καθώς, σύμφωνα με ανακοινώσεις δημάρχων, αυτά βρίσκονται σε μαρασμό και οδηγούνται σε κλείσιμο;

- Υπάρχουν συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα μέσω ΕΣΠΑ για τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων στη χώρα μας; Εάν ναι, ποιοι φορείς τα υλοποιούν, ποιο είναι το φυσικό και οικονομικό τους αντικείμενο και σε ποια φάση βρίσκεται η υλοποίησή τους;

- Πώς αξιοποιήθηκε ως τώρα το ένα εκατομμύριο ευρώ που διέθεσε η Ευρωπαϊκή Ένωση ως συνδρομή προς τη χώρα μας για την αντιμετώπιση της λύσσας για το έτος 2013; Σε ποιο βαθμό έχει επιτευχθεί ο έλεγχος ή η εξάλειψη της ανάπτυξης της νόσου;

- Τι μέτρα έχουν ληφθεί για να μην περάσει η νόσος της λύσσας στα ζώα παραγωγής, κάτι που θα σημάνει σημαντική οικονομική ζημιά για τους κτηνοτρόφους;

- Για ποιο λόγο οι κρατικές κτηνιατρικές υπηρεσίες στην Ελλάδα απορρίπτουν συστηματικά, όπως αναφέρουν οι φιλοζωικές ομοσπονδίες, την προσφορά ευρωπαϊκών κλιμακίων της οργάνωσης «Κτηνίατροι χωρίς Σύνορα», τα οποία εδώ και χρόνια οργώνουν όλη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη πραγματοποιώντας εμβολιασμούς και στειρώσεις σε χώρες με αυξημένο πρόβλημα;

- Ποια προγράμματα πραγματοποιεί το υπουργείο Παιδείας προκειμένου να καλλιεργήσει στα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς την υπευθυνότητα, τη φροντίδα και την αγάπη στα ζώα, δεσποζόμενα και, ειδικά, αδέσποτα και άγρια;

 left.gr

Άρθρο του γραμματέα της κ.ο. του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Βούτση για την αναστολή χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής

Η απόφασή μας για την υπερψήφιση της τροπολογίας σχετικά με την αναστολή της χρηματοδότησης της ΧΑ είναι απολύτως συμβατή και υλοποιεί, ως προς αυτό το επιμέρους θέμα από το πλήθος των ζητημάτων που έχουν ανακύψει μετά την πρωτόγνωρη κατάσταση που συνιστά η παραπομπή και εξάρθρωση ενός νομίμου κατά τα άλλα κόμματος στη Βουλή ως εγκληματική οργάνωση, τη γενική άποψη και εκτίμησή μας ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί νίκη του αντιφασιστικού κινήματος.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπάρξει, πάντοτε στα πλαίσια της εφαρμογής του υπάρχοντος δικαιακού μας συστήματος, η μεγαλύτερη δυνατή αποκάλυψη και εκκαθάριση των θυλάκων μέσα στην αστυνομία, το στρατό, τις υπηρεσίες και στην ίδια τη δικαιοσύνη που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέονται και συγκάλυψαν τη δράση αυτής της εγκληματικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα να αποκαλύψουμε πολιτικά τις τεράστιες κυβερνητικές ευθύνες, τις πολιτικές συλλογικές και προσωπικές ευθύνες όσων θέλουν σήμερα να εμφανίζονται ως «αρχάγγελοι της κάθαρσης», ενώ επί ενάμιση χρόνο τουλάχιστον υπήρξαν «αρχάγγελοι της συγκάλυψης».

Ιδιαίτερα για το ζήτημα της χρηματοδότησης, η τροπολογία την οποία κατέθεσε η κυβερνητική πλειοψηφία εμπεριείχε απολύτως απαράδεκτες ρυθμίσεις που διαμόρφωναν μία άκρως επικίνδυνη νομολογία για πιθανή διαχείρισή της στο διηνεκές από ακροδεξιάς αντίληψης κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Είναι γνωστό ότι σε αυτήν την τροπολογία υπήρχαν άρθρα του Ποινικού Κώδικα που αναφέρονταν στην εσχάτη προδοσία και την επιβουλή του δημοκρατικού πολιτεύματος, την κατασκοπεία, όπως επίσης ετίθετο ως ελάχιστο όριο για τη διακοπή χρηματοδότησης ενός κόμματος το 1/10 των βουλευτών του κόμματος με απλή δίωξη για κακουργηματικές πράξεις. Ακόμη, το κυριότερο, το σύνολο των ρυθμίσεων προβλεπόταν να τίθενται εν ισχύει με κοινή απόφαση, εκτός Βουλής, των υπουργών Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη.

Μετά από μια συστηματική διαπραγμάτευση με την κυβερνητική πλευρά και σε συνεννόηση με τα άλλα κόμματα έγινε δυνατόν να παραμείνουν μόνο τα άρθρα του ΠΚ 187, 187Α (κατά παραχώρηση δική μας με έκφραση της δεδομένης διαφωνίας μας από τότε που ψηφίστηκαν για το περιεχόμενό τους), να απαιτείται ως ελάχιστος αριθμός βουλευτών το 1/5 της κοινοβουλευτικής ομάδας και μόνο μετά την άσκηση δίωξης και την προφυλάκισή τους, να ορίζεται ότι τα κακουργήματα πρέπει να έχουν απόλυτη σχέση με την διάπραξή τους στα πλαίσια των κομματικών καθηκόντων, να έχει η Βουλή την απόλυτη ευθύνη και να δίνει τη σχετική εντολή με πλειοψηφία 151 και ονομαστική ψηφοφορία.

Με την υποβολή της δικιάς μας τροπολογίας που «φωτογράφιζε» την ΧΑ στην αιτιολογική έκθεση (γιατί κάτι τέτοιο δεν μπορεί να μπει σε νομοθετική ρύθμιση), όπως επίσης έθετε το ζήτημα της αυξημένης πλειοψηφίας των 180 βουλευτών και βέβαια την ισχύ μόνο του άρθρου 187 του ΠΚ, είχαμε δώσει έγκαιρα και δημόσια το δικό μας περίγραμμα για μια απολύτως σωστή, κατά τη γνώμη μας, ρύθμιση. Σε αυτά τα θέματα επιμένουμε και θα τα θέσουμε στις ομιλίες μας στη σχετική συζήτηση της Ολομέλειας της Βουλής, χωρίς όμως να θεωρούμε ότι είναι επιπλέον προϋποθέσεις με βάση τις οποίες δεν θα υπερψηφίσουμε την επιτευχθείσα συναίνεση στην τροπολογία που κατατίθεται από τον υπουργό Εσωτερικών.

Είναι σαφές ότι δεν υπερψηφίζουμε ούτε το 187Α του ΠΔ, ούτε το 187 του ΠΚ όταν συναινούμε σε μια τροπολογία και στη σχετική νομοθετική ρύθμιση, που θα την υλοποιήσει και που αναφέρεται στις ισχύουσες σήμερα διατάξεις του ΠΚ. Άλλωστε, ομόφωνα υπερψηφίσαμε και τις άρσεις ασυλιών των βουλευτών της ΧΑ ενώ το παραπεμπτικό βούλευμα των εισαγγελέων, με το οποίο ζητήθηκαν οι άρσεις των ασυλιών εμπεριείχε πλήθος άρθρων του ΠΚ, με τα οποία έχουμε μεγάλες ή μικρότερες διαφωνίες. Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει και με τις αναφορές μας και τις καταγγελίες μας προς την κυβερνητική πλειοψηφία για την αντισυνταγματικότητα των ενεργειών και των νομοθετικών ρυθμίσεων που φέρνουν στη Βουλή, ενώ επίσης είναι γνωστό ότι δεν έχουμε υπερψηφίσει το σχετικό πλαίσιο ή και διαφωνούμε με πολύ συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος.

Εν τέλει η συνεπής τακτική μας, κατ’ αρχήν σε επίπεδο ανάπτυξης του αντιφασιστικού κινήματος, αλλά και μέσα στη Βουλή θα διαμορφώνει πάντοτε τους πολιτικούς συσχετισμούς που καθιστούν ανενεργό ή «αξιοποιήσιμο» το ισχύον νομικό οπλοστάσιο. Αυτή η αρχή της ριζοσπαστικής Αριστεράς και των κινημάτων υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι βασική και μας προφύλασσε, πάντοτε όπως πρέπει να γίνει και τώρα, τόσο από την «σχετικοποίηση» των ανθρωπίνων, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων οποιουδήποτε (ακόμα και των χρυσαυγιτών), όσο και από νομικισμούς που καταλήγουν σε πολιτικό σεχταρισμό.

left.gr

Η απόφασή μας για την υπερψήφιση της τροπολογίας σχετικά με την αναστολή της χρηματοδότησης της ΧΑ είναι απολύτως συμβατή και υλοποιεί, ως προς αυτό το επιμέρους θέμα από το πλήθος των ζητημάτων που έχουν ανακύψει μετά την πρωτόγνωρη κατάσταση που συνιστά η παραπομπή και εξάρθρωση ενός νομίμου κατά τα άλλα κόμματος στη Βουλή ως εγκληματική οργάνωση, τη γενική άποψη και εκτίμησή μας ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί νίκη του αντιφασιστικού κινήματος.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπάρξει, πάντοτε στα πλαίσια της εφαρμογής του υπάρχοντος δικαιακού μας συστήματος, η μεγαλύτερη δυνατή αποκάλυψη και εκκαθάριση των θυλάκων μέσα στην αστυνομία, το στρατό, τις υπηρεσίες και στην ίδια τη δικαιοσύνη που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέονται και συγκάλυψαν τη δράση αυτής της εγκληματικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα να αποκαλύψουμε πολιτικά τις τεράστιες κυβερνητικές ευθύνες, τις πολιτικές συλλογικές και προσωπικές ευθύνες όσων θέλουν σήμερα να εμφανίζονται ως «αρχάγγελοι της κάθαρσης», ενώ επί ενάμιση χρόνο τουλάχιστον υπήρξαν «αρχάγγελοι της συγκάλυψης».

Ιδιαίτερα για το ζήτημα της χρηματοδότησης, η τροπολογία την οποία κατέθεσε η κυβερνητική πλειοψηφία εμπεριείχε απολύτως απαράδεκτες ρυθμίσεις που διαμόρφωναν μία άκρως επικίνδυνη νομολογία για πιθανή διαχείρισή της στο διηνεκές από ακροδεξιάς αντίληψης κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Είναι γνωστό ότι σε αυτήν την τροπολογία υπήρχαν άρθρα του Ποινικού Κώδικα που αναφέρονταν στην εσχάτη προδοσία και την επιβουλή του δημοκρατικού πολιτεύματος, την κατασκοπεία, όπως επίσης ετίθετο ως ελάχιστο όριο για τη διακοπή χρηματοδότησης ενός κόμματος το 1/10 των βουλευτών του κόμματος με απλή δίωξη για κακουργηματικές πράξεις. Ακόμη, το κυριότερο, το σύνολο των ρυθμίσεων προβλεπόταν να τίθενται εν ισχύει με κοινή απόφαση, εκτός Βουλής, των υπουργών Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη.

Μετά από μια συστηματική διαπραγμάτευση με την κυβερνητική πλευρά και σε συνεννόηση με τα άλλα κόμματα έγινε δυνατόν να παραμείνουν μόνο τα άρθρα του ΠΚ 187, 187Α (κατά παραχώρηση δική μας με έκφραση της δεδομένης διαφωνίας μας από τότε που ψηφίστηκαν για το περιεχόμενό τους), να απαιτείται ως ελάχιστος αριθμός βουλευτών το 1/5 της κοινοβουλευτικής ομάδας και μόνο μετά την άσκηση δίωξης και την προφυλάκισή τους, να ορίζεται ότι τα κακουργήματα πρέπει να έχουν απόλυτη σχέση με την διάπραξή τους στα πλαίσια των κομματικών καθηκόντων, να έχει η Βουλή την απόλυτη ευθύνη και να δίνει τη σχετική εντολή με πλειοψηφία 151 και ονομαστική ψηφοφορία.

Με την υποβολή της δικιάς μας τροπολογίας που «φωτογράφιζε» την ΧΑ στην αιτιολογική έκθεση (γιατί κάτι τέτοιο δεν μπορεί να μπει σε νομοθετική ρύθμιση), όπως επίσης έθετε το ζήτημα της αυξημένης πλειοψηφίας των 180 βουλευτών και βέβαια την ισχύ μόνο του άρθρου 187 του ΠΚ, είχαμε δώσει έγκαιρα και δημόσια το δικό μας περίγραμμα για μια απολύτως σωστή, κατά τη γνώμη μας, ρύθμιση. Σε αυτά τα θέματα επιμένουμε και θα τα θέσουμε στις ομιλίες μας στη σχετική συζήτηση της Ολομέλειας της Βουλής, χωρίς όμως να θεωρούμε ότι είναι επιπλέον προϋποθέσεις με βάση τις οποίες δεν θα υπερψηφίσουμε την επιτευχθείσα συναίνεση στην τροπολογία που κατατίθεται από τον υπουργό Εσωτερικών.

Είναι σαφές ότι δεν υπερψηφίζουμε ούτε το 187Α του ΠΔ, ούτε το 187 του ΠΚ όταν συναινούμε σε μια τροπολογία και στη σχετική νομοθετική ρύθμιση, που θα την υλοποιήσει και που αναφέρεται στις ισχύουσες σήμερα διατάξεις του ΠΚ. Άλλωστε, ομόφωνα υπερψηφίσαμε και τις άρσεις ασυλιών των βουλευτών της ΧΑ ενώ το παραπεμπτικό βούλευμα των εισαγγελέων, με το οποίο ζητήθηκαν οι άρσεις των ασυλιών εμπεριείχε πλήθος άρθρων του ΠΚ, με τα οποία έχουμε μεγάλες ή μικρότερες διαφωνίες. Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει και με τις αναφορές μας και τις καταγγελίες μας προς την κυβερνητική πλειοψηφία για την αντισυνταγματικότητα των ενεργειών και των νομοθετικών ρυθμίσεων που φέρνουν στη Βουλή, ενώ επίσης είναι γνωστό ότι δεν έχουμε υπερψηφίσει το σχετικό πλαίσιο ή και διαφωνούμε με πολύ συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος.

Εν τέλει η συνεπής τακτική μας, κατ’ αρχήν σε επίπεδο ανάπτυξης τους αντιφασιστικού κινήματος, αλλά και μέσα στη Βουλή θα διαμορφώνει πάντοτε τους πολιτικούς συσχετισμούς που καθιστούν ανενεργό ή «αξιοποιήσιμο» το ισχύον νομικό οπλοστάσιο. Αυτή η αρχή της ριζοσπαστικής Αριστεράς και των κινημάτων υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι βασική και μας προφύλασσε, πάντοτε όπως πρέπει να γίνει και τώρα, τόσο από την «σχετικοποίηση» των ανθρωπίνων, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων οποιουδήποτε (ακόμα και των χρυσαυγιτών), όσο και από νομικισμούς που καταλήγουν σε πολιτικό σεχταρισμό.

Η αρχική τροπολογία της ΝΔ
Η αρχική τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ
- See more at: http://left.gr/news/arthro-toy-n-voytsi-sto-leftgr-gia-tin-anastoli-hrimatodotisis-tis-hrysis-aygis#sthash.jSvK838e.dpuf

Η απόφασή μας για την υπερψήφιση της τροπολογίας σχετικά με την αναστολή της χρηματοδότησης της ΧΑ είναι απολύτως συμβατή και υλοποιεί, ως προς αυτό το επιμέρους θέμα από το πλήθος των ζητημάτων που έχουν ανακύψει μετά την πρωτόγνωρη κατάσταση που συνιστά η παραπομπή και εξάρθρωση ενός νομίμου κατά τα άλλα κόμματος στη Βουλή ως εγκληματική οργάνωση, τη γενική άποψη και εκτίμησή μας ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί νίκη του αντιφασιστικού κινήματος.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπάρξει, πάντοτε στα πλαίσια της εφαρμογής του υπάρχοντος δικαιακού μας συστήματος, η μεγαλύτερη δυνατή αποκάλυψη και εκκαθάριση των θυλάκων μέσα στην αστυνομία, το στρατό, τις υπηρεσίες και στην ίδια τη δικαιοσύνη που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέονται και συγκάλυψαν τη δράση αυτής της εγκληματικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα να αποκαλύψουμε πολιτικά τις τεράστιες κυβερνητικές ευθύνες, τις πολιτικές συλλογικές και προσωπικές ευθύνες όσων θέλουν σήμερα να εμφανίζονται ως «αρχάγγελοι της κάθαρσης», ενώ επί ενάμιση χρόνο τουλάχιστον υπήρξαν «αρχάγγελοι της συγκάλυψης».

Ιδιαίτερα για το ζήτημα της χρηματοδότησης, η τροπολογία την οποία κατέθεσε η κυβερνητική πλειοψηφία εμπεριείχε απολύτως απαράδεκτες ρυθμίσεις που διαμόρφωναν μία άκρως επικίνδυνη νομολογία για πιθανή διαχείρισή της στο διηνεκές από ακροδεξιάς αντίληψης κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Είναι γνωστό ότι σε αυτήν την τροπολογία υπήρχαν άρθρα του Ποινικού Κώδικα που αναφέρονταν στην εσχάτη προδοσία και την επιβουλή του δημοκρατικού πολιτεύματος, την κατασκοπεία, όπως επίσης ετίθετο ως ελάχιστο όριο για τη διακοπή χρηματοδότησης ενός κόμματος το 1/10 των βουλευτών του κόμματος με απλή δίωξη για κακουργηματικές πράξεις. Ακόμη, το κυριότερο, το σύνολο των ρυθμίσεων προβλεπόταν να τίθενται εν ισχύει με κοινή απόφαση, εκτός Βουλής, των υπουργών Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη.

Μετά από μια συστηματική διαπραγμάτευση με την κυβερνητική πλευρά και σε συνεννόηση με τα άλλα κόμματα έγινε δυνατόν να παραμείνουν μόνο τα άρθρα του ΠΚ 187, 187Α (κατά παραχώρηση δική μας με έκφραση της δεδομένης διαφωνίας μας από τότε που ψηφίστηκαν για το περιεχόμενό τους), να απαιτείται ως ελάχιστος αριθμός βουλευτών το 1/5 της κοινοβουλευτικής ομάδας και μόνο μετά την άσκηση δίωξης και την προφυλάκισή τους, να ορίζεται ότι τα κακουργήματα πρέπει να έχουν απόλυτη σχέση με την διάπραξή τους στα πλαίσια των κομματικών καθηκόντων, να έχει η Βουλή την απόλυτη ευθύνη και να δίνει τη σχετική εντολή με πλειοψηφία 151 και ονομαστική ψηφοφορία.

Με την υποβολή της δικιάς μας τροπολογίας που «φωτογράφιζε» την ΧΑ στην αιτιολογική έκθεση (γιατί κάτι τέτοιο δεν μπορεί να μπει σε νομοθετική ρύθμιση), όπως επίσης έθετε το ζήτημα της αυξημένης πλειοψηφίας των 180 βουλευτών και βέβαια την ισχύ μόνο του άρθρου 187 του ΠΚ, είχαμε δώσει έγκαιρα και δημόσια το δικό μας περίγραμμα για μια απολύτως σωστή, κατά τη γνώμη μας, ρύθμιση. Σε αυτά τα θέματα επιμένουμε και θα τα θέσουμε στις ομιλίες μας στη σχετική συζήτηση της Ολομέλειας της Βουλής, χωρίς όμως να θεωρούμε ότι είναι επιπλέον προϋποθέσεις με βάση τις οποίες δεν θα υπερψηφίσουμε την επιτευχθείσα συναίνεση στην τροπολογία που κατατίθεται από τον υπουργό Εσωτερικών.

Είναι σαφές ότι δεν υπερψηφίζουμε ούτε το 187Α του ΠΔ, ούτε το 187 του ΠΚ όταν συναινούμε σε μια τροπολογία και στη σχετική νομοθετική ρύθμιση, που θα την υλοποιήσει και που αναφέρεται στις ισχύουσες σήμερα διατάξεις του ΠΚ. Άλλωστε, ομόφωνα υπερψηφίσαμε και τις άρσεις ασυλιών των βουλευτών της ΧΑ ενώ το παραπεμπτικό βούλευμα των εισαγγελέων, με το οποίο ζητήθηκαν οι άρσεις των ασυλιών εμπεριείχε πλήθος άρθρων του ΠΚ, με τα οποία έχουμε μεγάλες ή μικρότερες διαφωνίες. Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει και με τις αναφορές μας και τις καταγγελίες μας προς την κυβερνητική πλειοψηφία για την αντισυνταγματικότητα των ενεργειών και των νομοθετικών ρυθμίσεων που φέρνουν στη Βουλή, ενώ επίσης είναι γνωστό ότι δεν έχουμε υπερψηφίσει το σχετικό πλαίσιο ή και διαφωνούμε με πολύ συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος.

Εν τέλει η συνεπής τακτική μας, κατ’ αρχήν σε επίπεδο ανάπτυξης τους αντιφασιστικού κινήματος, αλλά και μέσα στη Βουλή θα διαμορφώνει πάντοτε τους πολιτικούς συσχετισμούς που καθιστούν ανενεργό ή «αξιοποιήσιμο» το ισχύον νομικό οπλοστάσιο. Αυτή η αρχή της ριζοσπαστικής Αριστεράς και των κινημάτων υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι βασική και μας προφύλασσε, πάντοτε όπως πρέπει να γίνει και τώρα, τόσο από την «σχετικοποίηση» των ανθρωπίνων, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων οποιουδήποτε (ακόμα και των χρυσαυγιτών), όσο και από νομικισμούς που καταλήγουν σε πολιτικό σεχταρισμό.

Η αρχική τροπολογία της ΝΔ
Η αρχική τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ
- See more at: http://left.gr/news/arthro-toy-n-voytsi-sto-leftgr-gia-tin-anastoli-hrimatodotisis-tis-hrysis-aygis#sthash.jSvK838e.dpuf

Η απόφασή μας για την υπερψήφιση της τροπολογίας σχετικά με την αναστολή της χρηματοδότησης της ΧΑ είναι απολύτως συμβατή και υλοποιεί, ως προς αυτό το επιμέρους θέμα από το πλήθος των ζητημάτων που έχουν ανακύψει μετά την πρωτόγνωρη κατάσταση που συνιστά η παραπομπή και εξάρθρωση ενός νομίμου κατά τα άλλα κόμματος στη Βουλή ως εγκληματική οργάνωση, τη γενική άποψη και εκτίμησή μας ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί νίκη του αντιφασιστικού κινήματος.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπάρξει, πάντοτε στα πλαίσια της εφαρμογής του υπάρχοντος δικαιακού μας συστήματος, η μεγαλύτερη δυνατή αποκάλυψη και εκκαθάριση των θυλάκων μέσα στην αστυνομία, το στρατό, τις υπηρεσίες και στην ίδια τη δικαιοσύνη που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέονται και συγκάλυψαν τη δράση αυτής της εγκληματικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα να αποκαλύψουμε πολιτικά τις τεράστιες κυβερνητικές ευθύνες, τις πολιτικές συλλογικές και προσωπικές ευθύνες όσων θέλουν σήμερα να εμφανίζονται ως «αρχάγγελοι της κάθαρσης», ενώ επί ενάμιση χρόνο τουλάχιστον υπήρξαν «αρχάγγελοι της συγκάλυψης».

Ιδιαίτερα για το ζήτημα της χρηματοδότησης, η τροπολογία την οποία κατέθεσε η κυβερνητική πλειοψηφία εμπεριείχε απολύτως απαράδεκτες ρυθμίσεις που διαμόρφωναν μία άκρως επικίνδυνη νομολογία για πιθανή διαχείρισή της στο διηνεκές από ακροδεξιάς αντίληψης κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Είναι γνωστό ότι σε αυτήν την τροπολογία υπήρχαν άρθρα του Ποινικού Κώδικα που αναφέρονταν στην εσχάτη προδοσία και την επιβουλή του δημοκρατικού πολιτεύματος, την κατασκοπεία, όπως επίσης ετίθετο ως ελάχιστο όριο για τη διακοπή χρηματοδότησης ενός κόμματος το 1/10 των βουλευτών του κόμματος με απλή δίωξη για κακουργηματικές πράξεις. Ακόμη, το κυριότερο, το σύνολο των ρυθμίσεων προβλεπόταν να τίθενται εν ισχύει με κοινή απόφαση, εκτός Βουλής, των υπουργών Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη.

Μετά από μια συστηματική διαπραγμάτευση με την κυβερνητική πλευρά και σε συνεννόηση με τα άλλα κόμματα έγινε δυνατόν να παραμείνουν μόνο τα άρθρα του ΠΚ 187, 187Α (κατά παραχώρηση δική μας με έκφραση της δεδομένης διαφωνίας μας από τότε που ψηφίστηκαν για το περιεχόμενό τους), να απαιτείται ως ελάχιστος αριθμός βουλευτών το 1/5 της κοινοβουλευτικής ομάδας και μόνο μετά την άσκηση δίωξης και την προφυλάκισή τους, να ορίζεται ότι τα κακουργήματα πρέπει να έχουν απόλυτη σχέση με την διάπραξή τους στα πλαίσια των κομματικών καθηκόντων, να έχει η Βουλή την απόλυτη ευθύνη και να δίνει τη σχετική εντολή με πλειοψηφία 151 και ονομαστική ψηφοφορία.

Με την υποβολή της δικιάς μας τροπολογίας που «φωτογράφιζε» την ΧΑ στην αιτιολογική έκθεση (γιατί κάτι τέτοιο δεν μπορεί να μπει σε νομοθετική ρύθμιση), όπως επίσης έθετε το ζήτημα της αυξημένης πλειοψηφίας των 180 βουλευτών και βέβαια την ισχύ μόνο του άρθρου 187 του ΠΚ, είχαμε δώσει έγκαιρα και δημόσια το δικό μας περίγραμμα για μια απολύτως σωστή, κατά τη γνώμη μας, ρύθμιση. Σε αυτά τα θέματα επιμένουμε και θα τα θέσουμε στις ομιλίες μας στη σχετική συζήτηση της Ολομέλειας της Βουλής, χωρίς όμως να θεωρούμε ότι είναι επιπλέον προϋποθέσεις με βάση τις οποίες δεν θα υπερψηφίσουμε την επιτευχθείσα συναίνεση στην τροπολογία που κατατίθεται από τον υπουργό Εσωτερικών.

Είναι σαφές ότι δεν υπερψηφίζουμε ούτε το 187Α του ΠΔ, ούτε το 187 του ΠΚ όταν συναινούμε σε μια τροπολογία και στη σχετική νομοθετική ρύθμιση, που θα την υλοποιήσει και που αναφέρεται στις ισχύουσες σήμερα διατάξεις του ΠΚ. Άλλωστε, ομόφωνα υπερψηφίσαμε και τις άρσεις ασυλιών των βουλευτών της ΧΑ ενώ το παραπεμπτικό βούλευμα των εισαγγελέων, με το οποίο ζητήθηκαν οι άρσεις των ασυλιών εμπεριείχε πλήθος άρθρων του ΠΚ, με τα οποία έχουμε μεγάλες ή μικρότερες διαφωνίες. Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει και με τις αναφορές μας και τις καταγγελίες μας προς την κυβερνητική πλειοψηφία για την αντισυνταγματικότητα των ενεργειών και των νομοθετικών ρυθμίσεων που φέρνουν στη Βουλή, ενώ επίσης είναι γνωστό ότι δεν έχουμε υπερψηφίσει το σχετικό πλαίσιο ή και διαφωνούμε με πολύ συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος.

Εν τέλει η συνεπής τακτική μας, κατ’ αρχήν σε επίπεδο ανάπτυξης τους αντιφασιστικού κινήματος, αλλά και μέσα στη Βουλή θα διαμορφώνει πάντοτε τους πολιτικούς συσχετισμούς που καθιστούν ανενεργό ή «αξιοποιήσιμο» το ισχύον νομικό οπλοστάσιο. Αυτή η αρχή της ριζοσπαστικής Αριστεράς και των κινημάτων υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι βασική και μας προφύλασσε, πάντοτε όπως πρέπει να γίνει και τώρα, τόσο από την «σχετικοποίηση» των ανθρωπίνων, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων οποιουδήποτε (ακόμα και των χρυσαυγιτών), όσο και από νομικισμούς που καταλήγουν σε πολιτικό σεχταρισμό.

Η αρχική τροπολογία της ΝΔ
Η αρχική τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ
- See more at: http://left.gr/news/arthro-toy-n-voytsi-sto-leftgr-gia-tin-anastoli-hrimatodotisis-tis-hrysis-aygis#sthash.jSvK838e.dpuf

Η απόφασή μας για την υπερψήφιση της τροπολογίας σχετικά με την αναστολή της χρηματοδότησης της ΧΑ είναι απολύτως συμβατή και υλοποιεί, ως προς αυτό το επιμέρους θέμα από το πλήθος των ζητημάτων που έχουν ανακύψει μετά την πρωτόγνωρη κατάσταση που συνιστά η παραπομπή και εξάρθρωση ενός νομίμου κατά τα άλλα κόμματος στη Βουλή ως εγκληματική οργάνωση, τη γενική άποψη και εκτίμησή μας ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί νίκη του αντιφασιστικού κινήματος.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπάρξει, πάντοτε στα πλαίσια της εφαρμογής του υπάρχοντος δικαιακού μας συστήματος, η μεγαλύτερη δυνατή αποκάλυψη και εκκαθάριση των θυλάκων μέσα στην αστυνομία, το στρατό, τις υπηρεσίες και στην ίδια τη δικαιοσύνη που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέονται και συγκάλυψαν τη δράση αυτής της εγκληματικής οργάνωσης. Ταυτόχρονα να αποκαλύψουμε πολιτικά τις τεράστιες κυβερνητικές ευθύνες, τις πολιτικές συλλογικές και προσωπικές ευθύνες όσων θέλουν σήμερα να εμφανίζονται ως «αρχάγγελοι της κάθαρσης», ενώ επί ενάμιση χρόνο τουλάχιστον υπήρξαν «αρχάγγελοι της συγκάλυψης».

Ιδιαίτερα για το ζήτημα της χρηματοδότησης, η τροπολογία την οποία κατέθεσε η κυβερνητική πλειοψηφία εμπεριείχε απολύτως απαράδεκτες ρυθμίσεις που διαμόρφωναν μία άκρως επικίνδυνη νομολογία για πιθανή διαχείρισή της στο διηνεκές από ακροδεξιάς αντίληψης κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Είναι γνωστό ότι σε αυτήν την τροπολογία υπήρχαν άρθρα του Ποινικού Κώδικα που αναφέρονταν στην εσχάτη προδοσία και την επιβουλή του δημοκρατικού πολιτεύματος, την κατασκοπεία, όπως επίσης ετίθετο ως ελάχιστο όριο για τη διακοπή χρηματοδότησης ενός κόμματος το 1/10 των βουλευτών του κόμματος με απλή δίωξη για κακουργηματικές πράξεις. Ακόμη, το κυριότερο, το σύνολο των ρυθμίσεων προβλεπόταν να τίθενται εν ισχύει με κοινή απόφαση, εκτός Βουλής, των υπουργών Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη.

Μετά από μια συστηματική διαπραγμάτευση με την κυβερνητική πλευρά και σε συνεννόηση με τα άλλα κόμματα έγινε δυνατόν να παραμείνουν μόνο τα άρθρα του ΠΚ 187, 187Α (κατά παραχώρηση δική μας με έκφραση της δεδομένης διαφωνίας μας από τότε που ψηφίστηκαν για το περιεχόμενό τους), να απαιτείται ως ελάχιστος αριθμός βουλευτών το 1/5 της κοινοβουλευτικής ομάδας και μόνο μετά την άσκηση δίωξης και την προφυλάκισή τους, να ορίζεται ότι τα κακουργήματα πρέπει να έχουν απόλυτη σχέση με την διάπραξή τους στα πλαίσια των κομματικών καθηκόντων, να έχει η Βουλή την απόλυτη ευθύνη και να δίνει τη σχετική εντολή με πλειοψηφία 151 και ονομαστική ψηφοφορία.

Με την υποβολή της δικιάς μας τροπολογίας που «φωτογράφιζε» την ΧΑ στην αιτιολογική έκθεση (γιατί κάτι τέτοιο δεν μπορεί να μπει σε νομοθετική ρύθμιση), όπως επίσης έθετε το ζήτημα της αυξημένης πλειοψηφίας των 180 βουλευτών και βέβαια την ισχύ μόνο του άρθρου 187 του ΠΚ, είχαμε δώσει έγκαιρα και δημόσια το δικό μας περίγραμμα για μια απολύτως σωστή, κατά τη γνώμη μας, ρύθμιση. Σε αυτά τα θέματα επιμένουμε και θα τα θέσουμε στις ομιλίες μας στη σχετική συζήτηση της Ολομέλειας της Βουλής, χωρίς όμως να θεωρούμε ότι είναι επιπλέον προϋποθέσεις με βάση τις οποίες δεν θα υπερψηφίσουμε την επιτευχθείσα συναίνεση στην τροπολογία που κατατίθεται από τον υπουργό Εσωτερικών.

Είναι σαφές ότι δεν υπερψηφίζουμε ούτε το 187Α του ΠΔ, ούτε το 187 του ΠΚ όταν συναινούμε σε μια τροπολογία και στη σχετική νομοθετική ρύθμιση, που θα την υλοποιήσει και που αναφέρεται στις ισχύουσες σήμερα διατάξεις του ΠΚ. Άλλωστε, ομόφωνα υπερψηφίσαμε και τις άρσεις ασυλιών των βουλευτών της ΧΑ ενώ το παραπεμπτικό βούλευμα των εισαγγελέων, με το οποίο ζητήθηκαν οι άρσεις των ασυλιών εμπεριείχε πλήθος άρθρων του ΠΚ, με τα οποία έχουμε μεγάλες ή μικρότερες διαφωνίες. Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει και με τις αναφορές μας και τις καταγγελίες μας προς την κυβερνητική πλειοψηφία για την αντισυνταγματικότητα των ενεργειών και των νομοθετικών ρυθμίσεων που φέρνουν στη Βουλή, ενώ επίσης είναι γνωστό ότι δεν έχουμε υπερψηφίσει το σχετικό πλαίσιο ή και διαφωνούμε με πολύ συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος.

Εν τέλει η συνεπής τακτική μας, κατ’ αρχήν σε επίπεδο ανάπτυξης τους αντιφασιστικού κινήματος, αλλά και μέσα στη Βουλή θα διαμορφώνει πάντοτε τους πολιτικούς συσχετισμούς που καθιστούν ανενεργό ή «αξιοποιήσιμο» το ισχύον νομικό οπλοστάσιο. Αυτή η αρχή της ριζοσπαστικής Αριστεράς και των κινημάτων υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι βασική και μας προφύλασσε, πάντοτε όπως πρέπει να γίνει και τώρα, τόσο από την «σχετικοποίηση» των ανθρωπίνων, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων οποιουδήποτε (ακόμα και των χρυσαυγιτών), όσο και από νομικισμούς που καταλήγουν σε πολιτικό σεχταρισμό.

Η αρχική τροπολογία της ΝΔ
Η αρχική τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ
- See more at: http://left.gr/news/arthro-toy-n-voytsi-sto-leftgr-gia-tin-anastoli-hrimatodotisis-tis-hrysis-aygis#sthash.jSvK838e.dpuf

Η αλήθεια για την «πιο σοβαρή Χρυσή Αυγή». Της Βασιλικής Σιούτη.

Το σενάριο μιας «πιο σοβαρής Χρυσής Αυγής» που έφερε πριν από λίγο καιρό στο δημόσιο διάλογο (ηθελημένα ή άθελά του) δημοσιογράφος-σχολιαστής φιλοκυβερνητικού τηλεοπτικού σταθμού, συζητιόταν εδώ και αρκετό καιρό στο πολιτικό παρασκήνιo.Το θέμα απασχολούσε βασικά το Μέγαρο Μαξίμου και επιχειρηματικούς κύκλους που ελέγχουν και ΜΜΕ.

Ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του, όπως είναι πλέον γνωστό, αρχικά υποτίμησαν και τη δυναμική της Χρυσής Αυγής, αλλά και τον αρχηγό της Ν. Μιχαλολιάκο. Πέρα από την ιδεολογική συγγένεια που αισθάνονταν μερικοί, όπως οι κ.κ Μπαλτάκος, Βορίδης, Κρανιδιώτης, τους θεωρούσαν εύκολη «λεία» και πίστευαν ότι όταν κι αν θα έφτανε η ώρα να τους χρειαστούν, θα τους μετέτρεπαν εύκολα σε ΛΑΟΣ και Καρατζαφέρη. Ο κ.Μπαλτάκος -σύμφωνα με πληροφορίες- διατηρούσε ανοιχτούς διαύλους και συνομιλούσε με στελέχη της, όπως τον -έγκλειστο σήμερα- Χρ.Παππά. ΄

Σύντομα διαπίστωσαν δύο πράγματα: πρώτον, ότι ο Ν.Μιχαλολιάκος δεν ήταν η περίπτωση του Γ.Καρατζαφέρη, αλλά αρκετά δυσκολότερη. Δεύτερον, ότι η εντυπωσιακή δυναμική της και η ανεξέλεγκτη -μέχρι τότε- δημοσκοπική άνοδος, από εν δυνάμει σύμμαχο την καθιστούσε επικίνδυνη απειλή. Ο συνδυασμός των δύο προκάλεσε τρόμο.

Η Χρυσή Αυγή μέχρι τότε εξυπηρετούσε την κυβέρνηση με το να διοχετεύονται εκεί όσοι ψηφοφόροι ήθελαν να περάσουν «απέναντι», με τη χρήσιμη ατζέντα της, αλλά και τον εκφοβισμό των αριστερών αντιπάλων (π.χ το ξύλο στην Κανέλη, οι προσωπικές επιθέσεις στον Δραγασάκη κτλ). Στην πορεία ωστόσο, αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσε να τεθεί υπό πλήρη έλεγχο, ενώ ταυτόχρονα πλήθαιναν οι πιέσεις από το εξωτερικό για το επιδεικτικά νεοναζιστικό τους προφίλ. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της «πιο σοβαρής» Χρυσής Αυγής.

Στην Ελλάδα υπήρχε πάντα ένα ακροδεξιό κράμα φιλοχουντικών, φασιστών, εθνικιστών, φιλοβασιλικών και άλλων, που μετά τη μεταπολίτευση απορροφήθηκε σταδιακά κυρίως στη Νέα Δημοκρατία. Η πρώτη μεγάλη κρίση της μεταπολίτευσης, που ζούμε όμως, φαίνεται να απελευθερώνει δυνάμεις, που πετάγονται έξω σκορπώντας τρόμο, όπως το κουτί της Πανδώρας.

Άλλη μία διαπίστωση του κυβερνητικού επιτελείου, ήταν ότι τη Ν.Δ και τον Αντώνη Σαμαρά εγκατέλειπαν μαζικά το τελευταίο διάστημα ψηφοφόροι-οπαδοί του, επειδή «παρέδωσε την πατρίδα στους ξένους». Πολλοί από αυτούς τον ακολουθούσαν από την εποχή της Πολιτικής Άνοιξης. Κάποιοι άλλοι είναι αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικιστές (όπως και πολλοί στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού) και αρκετοί είναι από εκείνους που δεν μπόρεσαν να χωνέψουν τη φιλομνημονιακή κολοτούμπα του Α.Σαμαρά όταν ανέλαβε να κυβερνήσει. Όλοι αυτοί, αφού δεν μπορούσαν να παραμείνουν στη Ν.Δ, έπρεπε να μεταφερθούν σε κάποιο πιο φιλικό και ελέγξιμο περιβάλλον. Σε κάποιο συγκοινωνούν δοχείο.

Αναζητώντας τον «καταλληλότερο»

Τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου, όσο και στα επιχειρηματικά μηντιακά κέντρα -όχι πάντα σε συνεργασία, καθώς παίρνουν και δικές τους πρωτοβουλίες- άρχισαν να ψάχνουν για τα κατάλληλα πρόσωπα. Κάπως έτσι άρχισαν να βολιδοσκοπούνται διάφορες προσωπικότητες που είχαν πέσει χρόνια τώρα στον κάλαθο της μεταπολίτευσης κι άλλοι από τα αζήτητα ή το πολιτικό περιθώριο.

Ξαναθυμήθηκαν τον Γ. Καρατζαφέρη, ο οποίος υποψιάστηκε ότι έχει μια δεύτερη ευκαιρία κι έσπευσε να την αρπάξει. Άρχισαν μάλιστα να τον προσκαλούν στα τηλεοπτικά στούντιο, προκειμένου να διαπιστώσουν εάν διαθέτει ακόμα κάποια απήχηση και αν θα μπορούσε να προσελκύσει τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Οι ενδείξεις ωστόσο δεν ήταν ενθαρρυντικές.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η ανάσυρση από τη ναφθαλίνη του -και κατά δήλωσή του- φασίστα Κώστα Πλεύρη. Με ολοσέλιδη συνέντευξή του στο «Έθνος» παρουσιαζόταν ως ένας πολιτικά ορθός και ιδεολόγος φασίστας, που δεν έχει σχέσεις με τον υποκόσμο. Όπως είπε κι ο ίδιος: «Εγώ είμαι φασίστας, αλλά δεν έχω τατουάζ με τη σβάστικα».

Το άλλο πρόσωπο που σκέφτηκαν -στο Μέγαρο Μαξίμου αυτή τη φορά- ήταν ο μακεδόνας πρώην βουλευτής και υφυπουργός της Ν.Δ, Κώστας Κιλτίδης, που πριν πάει στη Νέα Δημοκρατία επί Κ.Μητσοτάκη, ήταν στέλεχος του φασιστικού κόμματος που αποτέλεσε τη συνέχεια της 4ης Αυγούστου.


Έτσι ο κ. Κιλτίδης, από εκεί που ήταν ξεχασμένος και όλα αυτά τα χρόνια –ειδικά μετά τη δεκαετία του ’80- δεν αναφερόταν στο παρελθόν του, ξαφνικά είδε τις μετοχές του να ανεβαίνουν, ακριβώς για αυτό. Ο ίδιος σήμερα δηλώνει ότι όταν πριν από δύο χρόνια αποχώρησε από την πολιτική, λόγω μνημονίων, είχε υποτιμήσει την πολιτική του εμβέλεια που τώρα διαπιστώνει.

Τόσο για τον Κ.Κιλτίδη όσο και για τον Γ.Καρατζαφέρη συζητήθηκαν δύο σενάρια.

Το ένα είναι αυτό της δημιουργίας και προβολής ενός εθνικιστικού κόμματος στα δεξιά της Ν.Δ, ώστε να υποδέχεται τους πρόσφυγες της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και όσους, τρομαγμένοι από τις τελευταίες αποκαλύψεις, εγκαταλείπουν τη Χρυσή Αυγή. Ένα κόμμα που να μπορεί επίσης να αποτελέσει κι έναν εν δυνάμει σύμμαχο, αν χρειαστεί.

Το άλλο είναι να επιστρέψουν κι οι δυο τους εν χορδαίς και οργάνοις στη Ν.Δ, ενισχύοντας έτσι την ακροδεξιά φαρέτρα, με σκοπό και να συγκρατήσουν τις διαρροές από την πατριωτική δεξιά και να προσελκύσουν ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής.

Κάποιοι ωστόσο, υποστηρίζουν ότι όλες οι παραπάνω περιπτώσεις είναι καμμένα χαρτιά και η χρησιμότητα τους ελάχιστη.

Επιμένουν στην ανάγκη δημιουργίας νέου κόμματος, όμως κατά προτίμηση από κάποιον άφθαρτο και ίσως όχι με τόσο δεξιό, όσο εθνικιστικό προφίλ, που όμως να μπορούν και να συνεννοηθούν μαζί του. Κάπως έτσι, έπεσε στο τραπέζι και το όνομα του Φράγκου Φραγκούλη, πρώην αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού και πρώην υπηρεσιακού υπουργού Εθνικής Άμυνας, στην κυβέρνηση Πικραμένου.

Ο κ.Φράγκος έχει δεχθεί πολλές προτάσεις τελευταία να κάνει το βήμα στην πολιτική, καθώς διαθέτει και προσωπικούς οπαδούς όχι μόνο στον στρατό και στους απόστρατους, αλλά και σε έναν κύκλο δικαστικών, καθηγητών, επιχειρηματιών κτλ.

Ο ίδιος αρνείται το χαρακτηρισμό του «ακροδεξιού» και ενοχλείται με όσους του τον αποδίδουν, καθώς δηλώνει μόνο «πατριώτης». Όσο για τα σενάρια των συγκεκριμένων κύκλων που τον περιλαμβάνουν, απαντά ότι δεν τον αφορά καμία κίνηση «με τους δικούς τους όρους».

Συμπερασματικά: σε θεωρητικό επίπεδο το σενάριο της «πιο σοβαρής Χρυσής Αυγής» έχει προετοιμαστεί αρκετά καλά, εκεί που χωλαίνει όμως, είναι στην εξεύρεση του κατάλληλου προσώπου που θα το υλοποιήσει.

ThePressProject.gr

Το πανεπιστήμιο είναι κληρονομιά του λαού: Ομιλία στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο του Λας Βίγιας

Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα (Ernesto Guevara de la Serna) (14 Μαΐου 1928 στο Ροσάριο, Αργεντινή έως 9 Οκτωβρίου 1967 στη Λα Ιγκέρα, Βολιβία).
Με αφορμή τα 46 χρόνια από την δολοφονία του, αναδημοσιεύουμε ομιλία του Τσε στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο του Λας Βίγιας στην Σάντα Κλάρα, στις 28 Δεκέμβρη 1959. Στην τελετή που έλαβε χώρα το Πανεπιστήμιο απονεμήθηκε στο Γκεβάρα ο τίτλος του “επίτιμου διδάκτορα” της Παιδαγωγικής Σχολής. 

 

Αγαπητοί συναγωνιστές, νέοι συνάδελφοι στην πανεπιστημιακή σύγκλητο και παλιοί συνάδελφοι στον αγώνα για την απελευθέρωση της Κούβας,

Θα πρέπει να ξεκινήσω την ομιλία μου λέγοντας ότι μπορώ να αποδεχθώ το πτυχίο που μου απονέμετε σήμερα, ως μια τιμητική διάκριση προς τον λαϊκό μας στρατό. Δεν θα μπορούσα να το αποδεχθώ ως άτομο. Και αυτό, για τον απλό λόγο ότι στη νέα Κούβα οτιδήποτε δεν είναι αυτό που διατείνεται ότι είναι στερείται οποιασδήποτε αξίας. Πως θα μπορούσα εγώ ως άτομο, ο Ερνέστο Γκεβάρα, να δεχθώ το βαθμό του επίτιμου διδάκτορα που μου απονεμήθηκε από την Παιδαγωγική Σχολή, αφού οι μόνες εμπειρίες που έχω ως παιδαγωγός είναι στην παιδαγωγική του αντάρτικου στρατοπέδου, της βρισιάς και της αγριάδας (χειροκροτήματα). Και πιστεύω ότι αυτά σίγουρα δεν θα μπορούσαν να μεταφραστούν σε τήβεννο. Γι’ αυτό συνεχίζω να φοράω τη στολή του Αντάρτικου Στρατού, ακόμα και εδώ που ήρθα για να βρεθώ μπροστά σας, σε αυτή την Πανεπιστημιακή Σύγκλητο, στο όνομα, και εκ μέρους του στρατού μας. Αποδεχόμενος αυτόν τον τίτλο, ο οποίος είναι τιμή για όλους μας, θα ήθελα να παρουσιάσω και το μήνυμα μας, το μήνυμα ενός λαϊκού στρατού, ενός νικηφόρου στρατού.

Κάποτε είχα υποσχεθεί στους φοιτητές αυτού του πανεπιστημίου μια σύντομη ομιλία με την οποία θα παρουσίαζα τις απόψεις μου για τον ρόλο του πανεπιστημίου. Ωστόσο, η δουλειά και μια ατελείωτη σειρά γεγονότων με εμπόδισαν να το κάνω. Σήμερα, όμως, θα μιλήσω, μια που έχω και τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα (χειροκροτήματα).

Τι πρέπει, λοιπόν, να πω για το βασικό καθήκον που πανεπιστημίου, το πρωταρχικό καθήκον που υπερέχει όλων, σε αυτή τη νέα Κούβα; Αυτό που πρέπει να πω είναι ότι το πανεπιστήμιο θα πρέπει να βαφτεί με το χρώμα των μαύρων και με το χρώμα των μιγάδων, όχι μόνο όσον αφορά τους φοιτητές αλλά και όσον αφορά τους καθηγητές. Θα πρέπει να βαφτεί με το χρώμα των εργατών και των αγροτών. Με το χρώμα του λαού, αφού το πανεπιστήμιο είναι κληρονομιά του λαού της Κούβας και κανενός άλλου. Εάν αυτός ο λαός, του οποίου οι αντιπρόσωποι πλέον καταλαμβάνουν όλες τις κυβερνητικές θέσεις, πήρε τα όπλα και έριξε όλους τους φραγμούς που είχε υψώσει η αντίδραση, αυτό δεν έγινε επειδή αυτοί οι φραγμοί ήταν άκαμπτοι. Ούτε οι αντιδραστικές δυνάμεις ήταν τόσο άμυαλες ώστε να μην δείξουν ευλυγισία, προκειμένου να επιβραδύνουν την προέλαση του λαού. Ωστόσο, ο λαός θριάμβευσε. Και είναι λίγο κακομαθημένος από τη νίκη του. Έχει συνείδηση της δύναμης του. Ξέρει ότι κανένας δε μπορεί να τον αναχαιτίσει. Σήμερα, ο λαός στέκεται μπροστά στην πύλη του πανεπιστημίου, και είναι το πανεπιστήμιο αυτό που θα πρέπει να δείξει ευλυγισία. Θα πρέπει να βαφτεί με τα χρώματα των μαύρων, των μιγάδων, των εργατών, των αγροτών, ή αλλιώς θα βρεθεί χωρίς πόρτες. Γιατί τότε ο λαός θα τις σπάσει με ορμή, θα μπει μέσα και θα το βάψει με τα χρώματα που θεωρεί κατάλληλα.

Αυτό είναι το πρώτο μήνυμα, ένα μήνυμα που ήθελα να μεταφέρω από τις πρώτες κιόλας μέρες της νίκης (χειροκροτήματα) και στα τρία πανεπιστήμια της χώρας, αλλά στάθηκε εφικτό να το κάνω μόνο στο πανεπιστήμιο του Σαντιάγο. Αν ζητούσατε την συμβουλή μου εκ μέρους του λαού και του Αντάρτικου Στρατού, καθώς και ως καθηγητή πανεπιστημίου, θα έλεγα ότι για να προσεγγίσεις τον λαό θα πρέπει να νιώθεις ότι είσαι κομμάτι του. Θα πρέπει να ξέρεις τι θέλει ο λαός, τι ανάγκες έχει και τι αισθάνεται. Θα πρέπει να κοιτάξεις λίγο μέσα σου – να μελετήσεις τις στατιστικές του πανεπιστημίου, και να ρωτήσεις πόσοι εργάτες, πόσοι αγρότες, πόσοι άνθρωποι που κερδίζουν το ψωμί τους με τον ιδρώτα τους, δουλεύοντας οκτώ ώρες την ημέρα βρίσκονται εδώ σε αυτό το πανεπιστήμιο.

Αφού έχετε θέσει αυτά τα ερωτήματα, θα πρέπει επίσης να αναρωτηθείτε, ανατρέχοντας στην αυτοανάλυση, εάν η κυβέρνηση της Κούβας αντιπροσωπεύει σήμερα τη θέληση του λαού. Αν η απάντηση είναι ναι, αν αυτή η κυβέρνηση πραγματικά αντιπροσωπεύει τη θέληση του λαού (χειροκροτήματα) τότε θα πρέπει κανείς να θέσει τα ακόλουθα ερωτήματα: Που είναι αυτή η κυβέρνηση, η οποία αντιπροσωπεύει τη θέληση του λαού, σε αυτό το πανεπιστήμιο και τι κάνει; Θα βλέπαμε ότι δυστυχώς, η κυβέρνηση που αντιπροσωπεύει ολόκληρο σχεδόν τον κουβανικό λαό δεν έχει καμία φωνή στα κουβανικά πανεπιστήμια, φωνή με την οποία θα μπορούσε να σημάνει τον συναγερμό, να προσφέρει καθοδήγηση, και να εκφράσει, χωρίς μεσολαβητές, τη θέληση, τους πόθους και τα αισθήματα του λαού.

Το Κεντρικό Πανεπιστήμιο του Λας Βίγιας έκανε πρόσφατα ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Στην εκδήλωση που οργάνωσε με θέμα την εκβιομηχάνιση, κάλεσε όχι μόνο τους βιομήχανους της Κούβας αλλά και την κυβέρνηση. Ζητήθηκε η γνώμη μας και η γνώμη όλων των τεχνικών που εργάζονται στις κρατικές και ημι-κρατικές υπηρεσίες. Επειδή σε αυτόν τον πρώτο χρόνο από την απελευθέρωση – και αυτό μπορώ να το πω χωρίς να καυχηθώ – κάνουμε πολύ περισσότερα από όσα έχουν κάνει άλλες κυβερνήσεις, και πολύ περισσότερα από αυτούς που με στόμφο αποκαλούν εαυτούς τους υπερασπιστές της “ελεύθερης πρωτοβουλίας”. Έτσι, έχουμε το δικαίωμα να δηλώσουμε ότι η εκβιομηχάνιση της Κούβας, η οποία είναι άμεσο αποτέλεσμα της αγροτικής μεταρρύθμισης, θα επιτευχθεί από την επαναστατική κυβέρνηση και υπό την καθοδήγηση της (χειροκροτήματα). Η ιδιωτική πρωτοβουλία θα παίξει, φυσικά, έναν σημαντικό ρόλο σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης της χώρας. Θα είναι, όμως, η κυβέρνηση που θα δίνει τις κατευθύνσεις και θα το κάνει βασιζόμενα στα δικά της επιτεύγματα (χειροκροτήματα). Θα το κάνει γιατί ξεκίνησε την εκστρατεία εκβιομηχάνισης ανταποκρινόμενη σε μία από τις πιο βαθιές, ίσως, προσδοκίες των μαζών, και όχι λόγω κάποιας βίαιης πίεσης από τους βιομήχανους της χώρας. Η εκβιομηχάνιση και η προσπάθεια που αυτή συνεπάγεται, είναι παιδί της επαναστατικής κυβέρνησης. Γι’ αυτό η κυβέρνηση θα την καθοδηγήσει και θα τη σχεδιάσει.

Τα καταστροφικά δάνεια της αποκαλούμενης Τράπεζας Ανάπτυξης έχουν εκλείψει πια. Αυτή η τράπεζα, για παράδειγμα, δάνειζε δεκαέξι εκατομμύρια πέσος σε έναν βιομήχανο, ο οποίος κατέβαλε 400.000 πέσος (αυτά είναι τα πραγματικά ποσά). Αλλά ακόμα και αυτά τα 400.000 πέσος δεν είχαν βγει απ’ την τσέπη του. Βγήκαν από το 10% που πήρε ο βιομήχανος ως δωροδοκία από τον πωλητή, ο οποίος του πούλησε τον μηχανολογικό εξοπλισμό. Παρόλο που η κυβέρνηση είχε καταβάλει δεξαέξι εκατομμύρια πέσος, αυτός ο κύριος που κατέβαλε 400.000 πέσος ήταν ο μοναδικός ιδιοκτήτης της επιχείρησης. Και αφού η κυβέρνηση ήταν ο δανειστής του, μπορούσε να πληρώσει το χρέος του με ευνοϊκούς όρους και όποτε τον βόλευε. Τώρα η κυβέρνηση έχει παρέμβει, αρνούμενη να ανεχτεί αυτή την κατάσταση. Διεκδικεί την ιδιοκτησία οποιασδήποτε επιχείρησης έχει συσταθεί με τα χρήματα του λαού. Εάν “ιδιωτική πρωτοβουλία” σημαίνει ότι λίγα παράσιτα απολαμβάνουν όλα τα χρήματα του κουβανικού έθνους, τότε αυτή η κυβέρνηση δηλώνει ξεκάθαρα ότι αντιτίθεται στην “ιδιωτική πρωτοβουλία”, στον βαθμό που αυτή αντιτίθεται στον κρατικό σχεδιασμό.

 

Και μιας και τώρα αναφέρθηκα στο ακανθώδες ζήτημα του σχεδιασμού, θα ήθελα να σας πω ότι μόνο η επαναστατική κυβέρνηση, η οποία σχεδιάζει τη βιομηχανική ανάπτυξη σε όλη τη χώρα, έχει το δικαίωμα να καθορίσει το είδος και τον αριθμό του τεχνικού προσωπικού που θα χρειαστεί στο μέλλον για να καλύψει τις ανάγκες αυτής της χώρας. Η επαναστατική κυβέρνηση θα πρέπει τουλάχιστον να ακουστεί όταν λέει ότι χρειάζεται μόνο έναν συγκεκριμένο αριθμό δικηγόρων ή γιατρών, αλλά χρειάζεται 5.000 μηχανικούς και 15.000 τεχνικούς βιομηχανίας όλων των ειδικοτήτων )(χειροκροτήματα) και ότι θα πρέπει να εκπαιδευτούν, θα πρέπει να βρεθούν, γιατί αυτή είναι η εγγύηση για τη μελλοντική μας ανάπτυξη.

Σήμερα δουλεύουμε ακούραστα για να μεταμορφώσουμε την Κούβα σε μια διαφορετική χώρα. Βέβαια, ο καθηγητής της παιδαγωγικής που βρίσκεται εδώ μπροστά σας σήμερα δεν έχει αυταπάτες. Ξέρει ότι είναι τόσο καθηγητής της παιδαγωγικής όσο είναι και πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας και θα ασκήσει το ένα ή το άλλο καθήκον ανάλογα με τις ανάγκες του λαού. Μαθαίνουμε βήμα βήμα. Γι’ αυτό και τίποτα δε μπορεί να επιτευχθεί χωρίς και ο λαός ο ίδιος να ταλαιπωρηθεί. Μαθαίνουμε πάνω στη δουλειά. Αφού συνεχώς αναλαμβάνουμε κανούριες ευθύνες, και δεν είμαστε αλάθητοι – δεν γεννηθήκαμε ξέροντας τι να κάνουμε – πρέπει να ζητήσουμε από τον λαό να διορθώσει τα λάθη.

Ο καθηγητής που βρίσκεται εδώ μπροστά σας σήμερα ήταν κάποτε γιατρός και, λόγω των περιστάσεων, υποχρεώθηκε να πάρει τα όπλα, και ύστερα από δύο χρόνια αποφοίτησε ως διοικητής ανταρτών. Αργότερα θα πρέπει να αποφοιτήσει ως πρόεδρος τράπεζας ή ως συντονιστής της εκβιομηχάνισης της χώρας, ή ίσως ακόμα και ως καθηγητής παιδαγωγικής (χειροκροτήματα). Αυτός ο ίδιος, ο γιατρός, ο διοικητής, ο πρόεδρος και ο καθηγητής της παιδαγωγικής εύχεται οι εργατικοί και φιλομαθείς νέοι της χώρας να προετοιμαστούν έτσι ώστε ο καθένας τους, στο κοντινό μέλλον, να μπορεί να αναλάβει τη θέση που θα του ανατεθεί, χωρίς δισταγμό, και χωρίς την ανάγκη να μαθαίνει πάνω στη δουλειά. Αλλά ο καθηγητής που είναι μπροστά σας – ένας γιός του λαού, δημιούργημα του λαού – θέλει επίσης αυτός ο λαός να έχει δικαίωμα στη μόρφωση. Τά τείχη του εκπαιδευτικού συστήματος πρέπει να πέσουν. Η εκπαίδευση δεν θα πρέπει να είναι ένα προνόμιο μόνο των παιδιών των ανθρώπων εκείνων που έχουν χρήματα. Η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι ο άρτος ο επιούσιος του κουβανικού λαού (χειροκροτήματα).

Φυσικά, δεν έχω την απαίτηση από τους σημερινούς καθηγητές και τους φοιτητές του πανεπιστημίου του Λας Βίγιας να κάνουν το θαύμα της εγγραφής των μαζών των εργατών και αγροτών στο πανεπιστήμιο. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας. Θα χρειαστεί να περάσουμε μια διαδικασία που την έχετε ζήσει όλοι σας, μια διαδικασία πολλών ετών προπαρασκευαστικής εκπαίδευσης. Αυτό που ελπίζω να καταφέρω, πάντως, βασιζόμενος στη μικρή μου εμπειρία ως επαναστάτης και αντάρτης διοικητής, είναι να γίνει κατανοητό από τους φοιτητές του πανεπιστημίου του Λας Βίγιας ότι η εκπαίδευση δεν είναι πλέον το αποκλειστικό δικαίωμα του καθενός, και ότι αυτές οι πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις όπου σπουδάζετε δεν αποτελούν πια κανενός το φέουδο. Ανήκουν σε όλον το λαό της Κούβας και είτε θα παραχωρηθούν στον λαό ή ο λαός θα τις καταλάβει (χειροκροτήματα).

Ξεκίνησα την καριέρα μου αυτή με τα πολλά σκαμπανεβάσματα ως φοιτητής πανεπιστημίου – ως μέλος της μεσαίας τάξης, ένα γιατρός που μοιραζόταν τους ίδιους ορίζοντες, τις ίδιες νεανικές φιλοδοξίες που έχετε και σεις. Ωστόσο, στην πορεία του αγώνα, άλλαξα και πείστηκα για την επιτακτική αναγκαιότητα της επανάστασης, και για το δίκαιο των αγώνων του λαού. Γι’ αυτό, λοιπόν, ελπίζω ότι εσείς, οι σημερινοί κάτοχοι του πανεπιστημίου, θα το παραχωρήσετε στον λαό. Το ότι αύριο ο λαός θα το πάρει από εσάς, δεν το λέω ως απειλή. Όχι. Απλά λέω ότι εάν οι κάτοχοι του πανεπιστημίου του Λας Βίγιας, οι φοιτητές, το παραχωρούσαν στον λαό, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από την επαναστατική κυβέρνηση, αυτό θα ήταν άλλη μία από τις παραδειγματικές πράξεις που βλέπουμε στην Κούβα σήμερα.

Και στους καθηγητές, τους συναδέλφους μου, έχω κάτι παρόμοιο να πω: θα πρέπει να πάρετε το χρώμα των μαύρων, των μιγάδων, των εργατών και αγροτών. Θα πρέπει να πάτε στον λαό. Θα πρέπει να ζείτε και αναπνέετε ως ένα σώμα με τον λαό, δηλαδή θα πρέπει να νιώσετε στο πετσί σας τις ανάγκες ολόκληρης της Κούβας. Όταν θα το καταφέρετε, κανείς δεν θα είναι χαμένος. Όλοι μας θα έχουμε κερδίσει και η Κούβα θα έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει την πορεία της προς το μέλλον με πιο σταθερό βηματισμό.

Και δεν θα υπάρχει ανάγκη να συμπεριλάβετε στις τάξεις των πανεπιστημιακών αυτόν τον γιατρό, τον διοικητή, τον πρόεδρο τράπεζας και τώρα καθηγητή της παιδαγωγικής, που σας αποχαιρετά (χειροκροτήματα).

Πηγή: guevaristas.net