Η Δημοκρατική Αριστερά στο μεταίχμιο των εξελίξεων

Του Σίμου Ανδρονίδη*



Η πολύ κακή εκλογική καταγραφή της Δημοκρατικής Αριστεράς στις πρόσφατες ευρωεκλογές σκιαγράφησε με ενάργεια τα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετώπιζε όλο το προηγούμενο διάστημα το κόμμα. Η κοινωνική, πολιτική και εκλογική απίσχνανση της ΔΗΜΑΡ θέτει επί τάπητος το μείζον ζήτημα της στρατηγικής κατεύθυνσης καθώς και του ρόλου που καλείται να διαδραματίσει το κόμμα σε συνθήκες «ποιοτικού» βαθέματος της οικονομικής κρίσης. Η συμμετοχή του κόμματος στην τρικομματική, τελικώς, κυβέρνηση που προέκυψε μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012 αποτέλεσε την αποκρυστάλλωση, σε κυβερνητικό επίπεδο, του ιδεολογήματος της «υπεύθυνης» και «κυβερνώσας» Αριστεράς. Η στρατηγική σύμπλευση της ΔΗΜΑΡ με τους άλλους δύο κυβερνητικούς εταίρους (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ) επηρέασε δομικά την όλη κατεύθυνση και πορεία του κόμματος. Η συγκεκριμένη στρατηγική σύμπλευση, που συνδέθηκε οργανικά με τη μνημονιακή διαχείριση της οικονομικής κρίσης, απέκοψε το κόμμα από τις απαραίτητες κοινωνικές προσβάσεις. Σε αυτή την περίπτωση, το αρχικό «κοινωνικό» κόστος μετασχηματίστηκε σε πολιτικό και εκλογικό κόστος.

Μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, τον Ιούνιο του 2013, με αφορμή την κατάργηση της ΕΡΤ, το κόμμα βυθίστηκε σε μία εσωτερική πολιτική και οργανωτική περιδίνηση. Οι πολιτικές διαφωνίες και αντιπαραθέσεις επηρέασαν τη «μετεξέλιξή» του από κόμμα που διαχειρίστηκε κυβερνητικές ευθύνες σε κόμμα της αντιπολίτευσης. Το κόμμα αδυνατούσε να αρθρώσει εναλλακτικό πολιτικό λόγο εναντίωσης στις πολιτικές διαχείρισης της οικονομικής κρίσης. Ετσι, αντιμετώπισε μία δομική αντίφαση η οποία και αντανακλάστηκε και στο εσωτερικό του κόμματος: η απομάκρυνση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση δεν συνέβαλε και στην «οργανική αποσύνδεση» του κόμματος από τις πολιτικές και τα μέτρα που συνέχισαν να λαμβάνουν οι δύο πλέον κυβερνητικοί εταίροι (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ).

Το πολιτικό διάστημα που ακολούθησε σημαδεύτηκε από την εσωτερική πολιτική και οργανωτική περιδίνηση του κόμματος. Ο δομικός δυϊσμός που αποκρυσταλλώθηκε στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ έλαβε τα χαρακτηριστικά μιας οιονεί πολιτικής, προγραμματικής και ιδεολογικής απόκλισης μεταξύ της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας του κόμματος. Η πλειοψηφία, συσπειρωμένη γύρω από το πρόσωπο του προέδρου Φώτη Κουβέλη, είχε στρατηγικό στόχο το να μπορέσει η ΔΗΜΑΡ να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς. Σε αυτό το πλαίσιο, απέρριπτε τις εκκλήσεις της μειοψηφίας για συνεργασία με διάφορα κόμματα και ομαδοποιήσεις της ευρύτερης Κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ, Κίνηση των «58» κ.ά.). Η πλειοψηφία είχε στρατηγικό στόχο να διαδραματίσει η ΔΗΜΑΡ τον ρόλο του πολιτικού «καταλύτη» στις προσπάθειες ανασυγκρότησης του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Από την άλλη πλευρά, η μειοψηφία του κόμματος επεδίωκε τη στρατηγική σύμπλευση με κόμματα και πολιτικές κινήσεις του ευρύτερου χώρου της Κεντροαριστεράς. Στο πλαίσιο αυτό επεδίωκε τη διεξαγωγή ενός πολιτικού διαλόγου που θα είχε στόχο τη συγκρότηση και την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς που θα τοποθετούνταν μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Η «εμφάνιση» του εσωτερικού δομικού δυϊσμού επηρέασε τη συνολική στρατηγική κατεύθυνση του κόμματος και συμφύθηκε οργανικά με την αδυναμία άρθρωσης ενός, έστω και τύποις, «ενιαίου» πολιτικού και προγραμματικού λόγου· ενός πολιτικού και προγραμματικού λόγου που αφενός θα έδινε το πολιτικό στίγμα του κόμματος, αφετέρου θα μετατόπιζε οργανικά το κόμμα από το πεδίο της μνημονιακής διακυβέρνησης στο αντιπολιτευτικό πεδίο της πολιτικής εναντίωσης. Ακόμη και μετά την αποχώρησή της από την κυβέρνηση, η ΔΗΜΑΡ «ανασυγκροτήθηκε» ως οιονεί πολιτικό κόμμα που είναι πρόθυμο να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Κάτι που σχετίζεται και με τις καταβολές του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου.

Την επαύριο των ευρωεκλογών και της πολιτικής και εκλογικής απίσχνανσης του κόμματος, έχει τεθεί επί τάπητος η συνολική πολιτική στρατηγική κατεύθυνσή του. Ο δομικός δυϊσμός και οι δομικές αντιφάσεις που ορίζουν και προσδιορίζουν την πορεία του δεν φαίνεται να έχουν ξεπεραστεί. Αντιθέτως, έχουν λάβει καινούργιες μορφές. Πλέον, το κρίσιμο διακύβευμα είναι αν η ΔΗΜΑΡ ακολουθήσει μια πορεία σταδιακής προγραμματικής σύγκλισης με τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα φτάσει έως το πεδίο της διακυβέρνησης με σαφή προοδευτικό προσανατολισμό. Η εμφάνιση του συγκεκριμένου επίδικου πολώνει την κατάσταση στο εσωτερικό του πολιτικού οργανισμού της ΔΗΜΑΡ.

Η μειοψηφία του κόμματος διαφωνεί έντονα με τη σταδιακή πολιτική και προγραμματική σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που δεν αποκλείεται να οδηγήσει το κόμμα στη διάσπαση. Η απόρριψη της σύγκλισης με τον ΣΥΡΙΖΑ, από πλευράς μειοψηφίας, ισοδυναμεί με την «ολική» απόρριψη των θέσεων και των στόχων που έχει υιοθετήσει η πλειοψηφία του κόμματους αμέσως μετά τον εκλογικό «Αρμαγεδδώνα». Η δομική αυτή διαφοροποίηση έχει οδηγήσει στην εμφάνιση ξεχωριστών «κομμάτων μέσα στο κόμμα». Αυτά τα ξεχωριστά «κόμματα», οι ξεχωριστές ομαδοποιήσεις, συγκροτούν το τύποις ενιαίο πολιτικό «όλο» που λέγεται ΔΗΜΑΡ.

Ολες οι παθογένειες και οι αντιφάσεις που ταλάνιζαν τον χώρο έχουν ανέλθει με δραματικό τρόπο στην πολιτική «επιφάνεια». Οι αντιφάσεις που διατρέχουν τον χώρο της «ανανεωτικής» Αριστεράς έχουν «πηγή» προέλευσης το θολό ιδεολόγημα της «υπεύθυνης» και «κυβερνώσας» Αριστεράς. Το συγκεκριμένο ιδεολόγημα παρήγαγε τους όρους για τη σύγκλιση ενός σημαντικού κομματιού της «ανανεωτικής» Αριστεράς με τα «σχέδια» και τους στόχους διακυβέρνησης (βλ. εκσυγχρονισμός), που συνέτειναν όχι στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, αλλά κυρίως στην άντληση κέρδους από πλευράς συγκεκριμένων κοινωνικών στρωμάτων. Η ΔΗΜΑΡ οφείλει να αποκτήσει ενιαία πολιτική γραμμή, ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, καθώς και δεσμούς εκπροσώπησης με τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα. Οφείλει να σκεφτεί πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο συμμετοχής της σε ένα ευρύτερο πλαίσιο προοδευτικής διακυβέρνησης, με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.


* Υποψήφιος διδάκτωρ στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

 efsyn.gr

Η ιστορική σημασία της μάχης για την ΔΕΗ

Του Αλέξη Τσίπρα

 

H ίδρυση της ΔΕΗ έγινε το καλοκαίρι του 1950. Ακριβώς 64 χρόνια μετά, έρχεται στη Βουλή νόμος που προβλέπει την ιδιωτικοποίηση, καλύτερα την εκποίηση των "φιλέτων" της ΔΕΗ. Των πιο παραγωγικών μονάδων, των λιγνιτικών πεδίων, των υδροηλεκτρικών εργοστασίων, των φραγμάτων, ενός πλούτου που είναι εξαιρετικά δύσκολο κανείς να τον κοστολογήσει. Και αυτός ο νόμος προωθείται στο θερινό τμήμα των 100 βουλευτών μέσα από διαδικασίες-εξπρές, που φανερώνουν την πρόθεση να αποκρυφτεί ένα μεγάλο εθνικής σημασίας θέμα από το λαό αλλά και από το σύνολο των βουλευτών.
Όταν το 1950 αποφασίστηκε η ίδρυση της ΔΕΗ, υπήρχαν 385 ιδιωτικές εταιρείες που παρήγαγαν ηλεκτρική ενέργεια, από τις οποίες κάποιες είχαν απλή άδεια, κάποιες προνομιακή άδεια, κάποιες ήταν δημοτικές ή κοινοτικές. Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιούσαν ήταν το πετρέλαιο και ο γαιάνθρακας. Εισαγόμενα υλικά, πράγμα που έκανε την παραγωγή ενέργειας εξαιρετικά δαπανηρή, που σήμαινε, για όσους τα έζησαν, ότι ηλεκτρισμό είχε μονάχα το 55% του ελληνικού πληθυσμού. Η πρόσβαση στο ηλεκτρικό ρεύμα ήταν ένα αγαθό πολυτελείας. Χρειάστηκε να ιδρυθεί η ΔΕΗ με χρήματα από τον κρατικό  προϋπολογισμό, από το σχέδιο Μάρσαλ, από τις ιταλικές επανορθώσεις, για να γίνει αυτό το αναπτυξιακό θαύμα. Να γίνει φθηνή η παραγωγή και το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας προς τους πολίτες και να πάει σταδιακά και στο πιο απομακρυσμένο χωριό, στο πιο απομακρυσμένο νησί της πατρίδας μας.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι αν δεν είχαν επιλεγεί τότε η λύση της ΔΕΗ κι άφηναν αυτό το μοντέλο στο οποίο σήμερα θέλουν να μας γυρίσουν πίσω, αυτό το θαύμα δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
-ΠΡΩΤΟΝ διότι μόνο μέσα από μια ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ μπορούσε να γίνει ενοποίηση της παραγωγής σε ένα ενιαίο διασυνδεδεμένο δίκτυο ώστε τα φορτία να επιμερίζονται σε εθνική κλίμακα.
-ΔΕΥΤΕΡΟΝ διότι η ύπαρξη ενός ενιαίου φορέα επέτρεψε τόσα χρόνια τώρα, τον επιμερισμό του κόστους ανάμεσα στις κερδοφόρες και τις ζημιογόνες περιοχές της χώρας. Κυρίως όμως διότι η αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, απαιτούσε τεράστιες επενδύσεις που κανένας ιδιώτης δε θα επέλεγε ή δεν θα μπορούσε να κάνει. Επενδύσεις που και τώρα χρειαζόμαστε, για να κάνουμε ακόμα πιο αποτελεσματικό το δίκτυο της ΔΕΗ και να αμβλύνουμε τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, διατηρώντας μια επιχείρηση η οποία όχι μόνο θα παράγει και θα μεταφέρει το ρεύμα,  αλλά θα μπορεί να ασκεί και κοινωνική πολιτική.
Ιδίως στην περίοδο της κρίσης, μια τέτοια πολιτική έχει ανάγκη τόσο μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού που βρίσκεται στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης, όσο και οι πολύπαθες περιοχές της Δυτ. Μακεδονίας. Περιοχές που όλα τα προηγούμενα χρόνια έχουν επιφορτιστεί δυσβάσταχτο κόστος, ανθρώπινο και περιβαλλοντικό, προκειμένου όλη η Ελλάδα και όλος ο ελληνικός λαός να  έχει τη δυνατότητα πρόσβασης στο αγαθό που λέγεται ηλεκτρισμός.
Δεν υπερασπιζόμαστε -όπως κάποιοι λένε- μια συντεχνία εργαζομένων που ασχολούνται μόνο με το να υπερασπιστούν κάποια προνόμια. Ακόμα κι αν τα προνόμια αυτά κάποτε υπήρχαν, σήμερα όλοι μας ζούμε στις εποχές της μνημονιακής βαρβαρότητας, των μεγάλων περικοπών στους μισθούς στα εισοδήματα. Συνεπώς, σήμερα καλούμαστε να υπερασπιστούμε όχι μονάχα το ιερό δικαίωμα των εργαζόμενων στην εργασία αλλά και το δικαίωμα του ελληνικού λαού να διατηρήσει τον έλεγχο και την ιδιοκτησία μιας επιχείρησης που στήθηκε από το δικό του υστέρημα και το δικό του ιδρώτα, πριν από 64 χρόνια.
Για όλους τους παραπάνω λόγους αποτελεί έγκλημα οικονομικό και εθνικό η εκποίηση και τελικώς η διάλυση της ΔΕΗ. Θέλω να δώσω ένα παράδειγμα, για να καταλάβουμε τι θα συμβεί και στον καταναλωτή,  αν αφήσουμε αυτό το έγκλημα να υλοποιηθεί. Με την διαδικασία απελευθέρωσης τα προηγούμενα χρόνια,  δόθηκε η δυνατότητα επενδύσεων σε ιδιώτες. Έγινε διαγωνισμός -ως συνήθως αυτοί οι διαγωνισμοί γίνονται για να πάει σε έναν τελικά η δουλειά, αυτή είναι η παρακαταθήκη της σύγχρονης οικονομικής και πολιτικής διαπλοκής- κανένας όμως δεν προχώρησε σε καμία πραγματική επένδυση. Γιατί θέλουν να πάρουν έτοιμα τα εργοστάσια παραγωγής, και δωρεάν τον ορυκτό πλούτο. Τον εθνικό μας πλούτο, και μάλιστα έναντι ενός ευτελούς τιμήματος που μπορεί να συγκριθεί με το κόστος κατασκευής ενός μονάχα υδροηλεκτρικού σταθμού. Πρόκειται για αετονύχηδες και αεριτζήδες, παρά για επενδυτές.
Οι δε παραγωγοί ενέργειας, μέχρι πρόσφατα κοστολογούσαν την ενέργεια που πουλούν 60-70 ευρώ τη μεγαβατώρα. Μόλις πληροφορήθηκαν ότι η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ εξέταζε την περίπτωση κινητοποιήσεων που μπορεί να οδηγήσoυν και σε απεργίες, πριν καν ξεκινήσουν οι απεργίες, άρχισαν να κοστολογούν τη μεγαβατώρα 150 ευρώ! Αν αυτοί οι άνθρωποι που έχουν μοναδικό στόχο το κέρδος αποκτήσουν όλα τα εργοστάσια, ούτε θα κάνουν αποκαταστάσεις στις περιοχές της Δυτ. Μακεδονίας και στο δίκτυο, ούτε θα σεβαστούν τους εργαζόμενους και φυσικά δεν θα νοιάζονται αν το ρεύμα ακριβύνει 2 και 3 φορές.
Στην περίπτωση της ΔΕΗ δεν πρόκειται για μια αντίθεση ιδεολογική ή πολιτική που μπορεί να έχει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την πολιτική της κυβέρνησης για ιδιωτικοποιήσεις, γενικά και αόριστα, δημόσιων οργανισμών. Εδώ πρόκειται για ένα εθνικής σημασίας θέμα. Γι αυτό τον λόγο, ανεξάρτητα από πιθανές διαφορετικές οπτικές που μπορούμε να έχουμε με άλλες πολιτικές δυνάμεις σε μια σειρά από ζητήματα, ακόμα και στο μείζον θέμα του ενεργειακού σχεδιασμού, στόχος μας είναι να συγκροτήσουμε ένα παλλαϊκό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, για την υπεράσπιση της ΔΕΗ που έχει στρατηγική σημασία για την εθνική οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας μας. Είναι ιστορική μας υποχρέωση.

2o camping νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

2o camping νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

2-10 Αυγούστου 2014 στο camping Δίας, στο Βαθύ Γυθείου:

Workshops, συζητήσεις, εκδρομές, beach bar, συναυλίες, συλλογική κουζίνα και άλλα!

Επικοινωνία-δηλώσεις συμμετοχής:

Θεμιστοκλέους 52, Αθήνα,

210 3809319

neolaia.syriza@yahoo.gr

http://neolaiasyriza.gr/

Χαλάρωση με... σκλήρυνση!

Το μακιγιάζ δεν μαλακώνει τις σκληρές γραμμές της μάσκας. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, στην πρώτη σύνοδό τους μετά τις ευρωεκλογές, συμφώνησαν για τη μοιρασιά των θέσεων αποφεύγοντας να συζητήσουν τα επείγοντα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία επιδεινώνονται από την επιμονή τους στις πολιτικές λιτότητας. Κι όμως, τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό Νότο το νόημα της ψήφου προς τα αριστερά ήταν σαφώς η καταδίκη της λιτότητας.
Στη Σύνοδο Κορυφής, με τη συμφωνημένη κατανομή των αξιωμάτων, επιτεύχθηκε ένας "μεγάλος συνασπισμός". Η γαλλο-γερμανική συμφωνία ή, ακριβέστερα, η υποταγή της εξασθενημένης Γαλλίας στην αυτοκρατορική Γερμανία (με την απομόνωση της Βρετανίας του Κάμερον, που τίθεται εκτός ευρωπαϊκών ισορροπιών) στηρίζεται στη συνέχιση της σοσιαλ-φιλελεύθερης συναίνεσης.
Η δήλωση των Ευρωπαίων ηγετών ότι είναι αποφασισμένοι να αξιοποιήσουν πλήρως την ευελιξία (!) που προσφέρει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι άλλη μια άσκηση ισορροπίας εις βάρος των συμφερόντων των Ευρωπαίων πολιτών. Το Παρίσι και η Ευρώπη διερμηνεύουν την κοινή δήλωση ως άνοιγμα προς την ανάπτυξη. Και το Βερολίνο την ερμηνεύει αυθεντικά ως επιμονή στον δρόμο της σωτηρίας, δηλαδή ως δημοσιονομική πειθαρχία.
Στη Βουλή η κυβέρνηση επιταχύνει τη νομοθετική εργασία για τις λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές ("μικρή ΔΕΗ", ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας με αιχμή τους αιγιαλούς, προοπτική κατεδάφισης συντάξεων), επιχειρώντας με τα τετελεσμένα να δεσμεύσει την κυβέρνηση της Αριστεράς. Η δέσμευση Τσίπρα ότι ως κυβέρνηση δεν θα αναγνωρίσει την πώληση της δημόσιας περιουσίας και τη διάλυση στρατηγικών τομέων της οικονομίας, καθώς και οι πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, προδιαγράφει τα στενά όρια του επιχειρούμενου από την κυβέρνηση εκβιασμού. Το πρώτο βήμα έγινε με τη συνάντηση των αντιμνημονιακών - δημοκρατικών πολιτικών κομμάτων με τα κινήματα και τις κοινωνικές οργανώσεις, με αιχμή την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ. Θα υπάρξει συνέχεια προκειμένου με βάση προγραμματικές συγκλίσεις να σφυρηλατηθεί η συνεργασία ή και η νέα ενότητα, ώστε να αφαιρεθεί από τον πρωθυπουργό η ικανότητα πολιτικών πρωτοβουλιών, που διαθέτει λόγω του παρόντος κοινοβουλευτικού συσχετισμού, με κορυφαία επιδίωξη την αποτροπή σχηματισμού πλειοψηφίας για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από αυτή τη Βουλή.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, μαζί τους και ο Σαμαράς, δείχνουν να μην έλαβαν το μήνυμα των ευρωεκλογών. Εκείνοι μπορούν να έχουν περιθώρια κινήσεων. Ο Σαμαράς καθημερινά δείχνει να εκτελεί εργολαβίες με το άγχος του πολιτικού ατυχήματος. Η επιλεκτική εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων ικανοποιεί ψηφοθηρικά ανοίγματα, καθώς και την επανεξισορρόπηση των σχέσεων ανάμεσα στην εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί ομολογία ρήγματος στη δημοκρατική νομιμότητα και επιβεβαίωση της δυναμικής ήττας που συνοδεύει την κυβέρνηση λόγω του αποτελέσματος των ευρωεκλογών.

 29.06.2014, Το κύριο άρθρο της Αυγής.

avgi.gr

«Είμαι άθεος, αλλά προσεύχομαι στον θεό να νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ»

ΣΛΑΒΟΪ ΖΙΖΕΚ, Σλοβένος φιλόσοφος.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου (Εφημερίδα των Συντακτών).




• Εκτός από την Ελλάδα, όπου η ριζοσπαστική Αριστερά τερμάτισε πρώτη στις ευρωεκλογές, στις υπόλοιπες χώρες οι επιδόσεις των κομμάτων της ήταν από μέτριες έως χαμηλές. Την προηγούμενη περίοδο είχαμε αναταραχές, αλλά η κατάσταση δεν ευνόησε τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις. Γιατί;

Είναι καθαρό το γιατί. Μπορεί να μην ενισχύθηκε η αντικαπιταλιστική Αριστερά, αλλά ενισχύθηκε η λαϊκιστική αντιμεταναστευτική Δεξιά. Ο μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών ήταν αυτή η Δεξιά, η οποία αναδείχθηκε το ισχυρότερο κόμμα σε μεγάλες χώρες, όπως η Γαλλία και η Βρετανία. Και αυτό δεν είναι παράδοξο. Το πρόβλημα με την Αριστερά για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι το εξής: ναι, είχαμε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, αλλά, μέχρι σήμερα, με ορισμένες εξαιρέσεις όπως η Ελλάδα, και εδώ λέω «ίσως», είμαι ακόμα προβληματισμένος, αλλά και η Ισπανία με το Podemos, η Αριστερά δεν κατόρθωσε να παρουσιάσει ένα βιώσιμο πρόγραμμα. Ενα πρόγραμμα για το τι να κάνουμε, το οποίο θα είναι αποδεκτό από τη μεγάλη πλειονότητα. Είναι εύκολο να είσαι αντικαπιταλιστής και να κατηγορείς τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, αλλά το θέμα είναι τι να κάνουμε. Ετσι, η Αριστερά δεν αντιμετώπισε τη ριζοσπαστική αντιμεταναστευτική Δεξιά. Δείτε σε όλη την Ευρώπη: σήμερα στη Γαλλία το Εθνικό Μέτωπο γίνεται πιο «πολιτισμένο». Η Μαρίν Λεπέν ασκεί κριτική ακόμα και στον πατέρα της και έτσι αρκετοί αριστεροί αρχίζουν και συμπαθούν τώρα το Εθνικό Μέτωπο. Το πρόγραμμα αυτού του κόμματος δεν είναι πια ρατσιστικό. Βασικά τάσσεται κατά της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, η οποία είναι υπηρέτης του διεθνούς Κεφαλαίου, λέει ότι χρειαζόμαστε ένα ισχυρότερο κυρίαρχο κράτος που θα νοιάζεται για τους εργαζομένους του κ.λπ. κ.λπ.

• Αυτό σημαίνει μια μεταλλαγμένη Ακροδεξιά;

Οχι. Νομίζω ότι την τελευταία δεκαετία δημιουργείται μια νέα πολιτική διαίρεση στην Ευρώπη. Παλιότερα ήταν όπως στην Ελλάδα: Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ένα κεντροδεξιό και ένα κεντροαριστερό κόμμα που εναλλάσσονταν στην εξουσία. Το ίδιο με τους Συντηρητικούς και τους Εργατικούς στην Αγγλία. Τώρα όμως αναδύεται κάτι καινούργιο. Εχουμε ένα κύριο κόμμα, το οποίο θα ονομάζαμε «κόμμα της φιλελεύθερης τεχνοκρατίας». Είναι καθαροί καπιταλιστές, αλλά την ίδια στιγμή είναι ανοιχτοί σε πολιτιστικά μέτρα, όπως για παράδειγμα οι γάμοι των ομόφυλων ζευγαριών κ.λπ. Και έτσι έχουμε ένα, ας πούμε, μεταδημοκρατικό κόμμα, που υποστηρίζει ότι χρειαζόμαστε τεχνοκράτες ειδικούς για να διαχειριστούν την οικονομία και ταυτόχρονα ότι πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε θέματα όπως το σεξ, η θρησκεία κ.λπ. Μ’ αυτόν τον τρόπο η μόνη σοβαρή εναλλακτική είναι αυτή η λαϊκιστική δεξιά εξέγερση.

• Και η ριζοσπαστική Αριστερά;

Αυτή σε όλη την Ευρώπη ισχυριζόταν για δεκαετίες ότι ζούμε σ’ ένα ψευδοκράτος Δικαίου και ότι σε λίγο θα έρθει η κρίση, οπότε θα έχει φτάσει και η ώρα της. Τώρα που η κρίση είναι εδώ, με εξαίρεση την Ελλάδα, η Αριστερά δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την απλή διαμαρτυρία του τύπου «σταματήστε την κερδοσκοπία των τραπεζών» κ.λπ.

• Εδωσε μόνο αμυντικούς αγώνες.

Ναι. Δεν είχε ένα ζωντανό πρόγραμμα. Γι’ αυτόν τον λόγο θαυμάζω ακόμα την Ελλάδα. Είναι το μοναδικό παράδειγμα, όπου απ’ αυτές τις μαζικές διαμαρτυρίες βγήκε ένα μαζικό οργανωμένο κίνημα. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα θα έλεγα ότι είναι παγκόσμιας και ιστορικής σημασίας, αν και δεν θα πρέπει να περιμένουμε και τόσο πολλά, διότι η Αριστερά δεν πρότεινε κάποια εναλλακτική. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αριστερά είναι ανόητη. Υπάρχει όντως εναλλακτική. Το πραγματικό πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ θα φανεί σε περίπτωση που κερδίσει τις εθνικές εκλογές. Θα αφορά το πού θα πάμε, με τι πρόγραμμα.

• Τι πρέπει να γίνει κατά τη γνώμη σας;



Σε αντίθεση με διάφορους αναλυτές στην Ελλάδα, που λένε ότι ο Τσίπρας θα εγκαθιδρύσει ένα ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος, λέω ότι η μόνη δυνατότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η μετριοπάθεια. Η μόνη περίπτωση για να πετύχεις κάτι στην Ελλάδα δεν είναι να δοκιμάσεις μια παλαβή αριστερίστικη ριζοσπαστική επανάσταση και μετά να αποτύχεις και στη συνέχεια να έχεις μια καλή ιστορική ανάμνηση του στιλ «Α, τι ωραία που ήταν!». Οχι. Το κράτος στην Ελλάδα είναι διεφθαρμένο και πελατειακό. Ξέρω ότι αυτό που θα πω ακούγεται τρελό και ίσως ορισμένοι μαρξιστές θα με κρέμαγαν γι’ αυτό. Ομως ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να προσεγγίσει κάποιους παραγωγικούς καπιταλιστές, οι οποίοι, επίσης, πρέπει να έχουν κουραστεί απ’ αυτή την κατάσταση, απ’ αυτό το πελατειακό και παρασιτικό κράτος. Πρέπει να είμαστε ολοκληρωτικά πραγματιστές. Ισως εάν ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα τίμιο αστικό κόμμα, το οποίο θα μετέτρεπε την Ελλάδα απλώς σ’ ένα κανονικό κράτος (βέβαια κανένα δεν είναι κανονικό, όλα τα κράτη είναι τρελά), σ’ ένα κράτος που να μοιάζει κάπως περισσότερο σ’ ένα κανονικό φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος. Και αυτό είναι ένα εμπόδιο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ταυτόχρονα και μια μοναδική ευκαιρία.

• Τι εννοείτε;

Για να χρησιμοποιήσουμε την παλιά μαρξιστική γλώσσα, τα αστικά κόμματα είναι ηλίθια, διότι αφήνουν αυτό το πεδίο ελεύθερο και οι πολίτες το γνωρίζουν. Ξέρω ότι οι πολίτες που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι όλοι αριστεροί, αλλά έχουν αηδιάσει από τα υπάρχοντα κόμματα. Επιζητούν μια αποτελεσματική διακυβέρνηση. Εδώ υπάρχει μια υποκρισία της Ε.Ε. Επιτίθενται στην Ελλάδα ως μια διεφθαρμένη χώρα και στις τελευταίες εκλογές υποστήριξαν τη Νέα Δημοκρατία, η οποία αποτελεί την ενσάρκωση αυτής της διαφθοράς. Θα το ξαναπώ. Είναι προς το συμφέρον ακόμα και των δυτικών τραπεζών να είναι πιο ανοιχτόμυαλες.

• Βλέπουμε όμως ότι η Μέρκελ και ο Σόιμπλε επιμένουν στην ίδια συνταγή. Εχουν άγνοια κινδύνου ή ο φανατισμός τους δεν τους επιτρέπει να δουν τις συνέπειες των επιλογών τους;

Εδώ παίζεται ένα πολύ βρόμικο πολιτικό παιχνίδι το οποίο δεν είναι ορθολογικό ακόμα και για τη δική τους ατζέντα. Δεν μιλώ ως μαρξιστής, αλλά ως ένας γενικός παρατηρητής των κοινωνικών εξελίξεων. Σε αντίθεση με χώρες όπως η Κίνα και η Σιγκαπούρη ή οι ΗΠΑ, νομίζω ότι στην Ευρώπη, και δεν εννοώ σε περιθωριακές χώρες αλλά σε χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, η κυρίαρχη τάξη χάνει την ικανότητά της να κυβερνά. Και δεν εννοώ να κυβερνά εξ ονόματος του λαού, αλλά απλά να επιδιώκει ορθολογικά συμφέροντα κ.λπ. Ακόμα και με τη λιτότητα. Φυσικά, όταν βρίσκεσαι σε κρίση πρέπει να κάνεις οικονομία, όμως ακόμα και ένα αναγκαίο επίπεδο λιτότητας πρέπει να εντάσσεται σ’ έναν θετικό σκοπό, δηλαδή να αναδιαρθρώσεις την οικονομία. Νομίζω ότι ο τρόπος που η Ευρώπη χρησιμοποιεί τη λιτότητα είναι ένας ανορθολογικός τελετουργικός τρόπος: είμαστε χρεωμένοι, άρα πρέπει να κάναμε κάτι κακό, άρα πρέπει να υποφέρουμε για να πληρώσουμε το τίμημα.

• Μοιάζει με θρησκευτική προσέγγιση.

Η λιτότητα δεν αποτελεί ορθολογική πολιτική. Είναι μια θρησκευτική τελετουργία.

• Και φυσικά ο ευρωπαϊκός Βορράς την ίδια ώρα έχει τεράστια κέρδη από τις περιοριστικές πολιτικές στον Νότο.

Αυτή είναι η πιο σκοτεινή πλευρά του παιχνιδιού. Και δεν είναι το μόνο παράδοξο. Δείτε τι κάνει η Μέρκελ στη Γερμανία. Εξαιτίας της συμμαχίας με τους Σοσιαλδημοκράτες, κινείται σχεδόν προς τα αριστερά. Δεν εφαρμόζεται πολιτική λιτότητας στη Γερμανία. Ξανακινείται λιγάκι προς ένα κράτος Πρόνοιας. Ετσι, έχουμε αυτή την παράλογη πολιτική. Το πλούσιο κομμάτι της Ευρώπης εκμεταλλεύεται το φτωχό προκειμένου να χρηματοδοτεί την ευημερία του. Ισως αντιτείνετε ότι η Μέρκελ κάνει ό,τι είναι ορθολογικό για τη Γερμανία. Εγώ αμφιβάλλω. Διότι μακροπρόθεσμα αυτό δεν θα έχει αποτέλεσμα. Στο τέλος θα καταρρεύσει και αυτό θα είναι το τέλος του γερμανικού κράτους Πρόνοιας.

• Και ταυτόχρονα γεννιέται ένα ισχυρό αντιγερμανικό αίσθημα σε όλη την Ευρώπη.

Ναι, διότι ακόμα και η Μαρίν Λεπέν και αυτός ο τρελάρας, ο Νάιτζελ Φάρατζ, της αντιμεταναστευτικής Δεξιάς στην Αγγλία, τον οποίο συνάντησα πρόσφατα σε ένα πάνελ, είναι πολύ ευγενικός και «πολιτισμένος». Δεν παραδέχεται ότι τάσσεται κατά των μεταναστών. Μου είπε: «Εάν οι μετανάστες είναι καλοί και σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι, είναι καλοδεχούμενοι στην Αγγλία». Πρόσθεσε ότι δεν θα είχε πρόβλημα με έναν Ελληνα γείτονα, αλλά με έναν Ρουμάνο Ρομά που είναι εγκληματικό στοιχείο. Θέλει τους καλούς και όχι τους κακούς μετανάστες. Ολοι ξέρουμε όμως ότι όντως είναι ρατσιστής. Εχουμε αυτή τη νέα «πολιτισμένη» αντιμεταναστευτική Δεξιά κι αυτό είναι επικίνδυνο.

• Εχουν επιρροή στους απλούς ανθρώπους.

Ακριβώς. Και είναι αποτελεσματικοί. Σε μια μακροπρόθεσμη προοπτική, ίσως αυτές οι δύο τάσεις, δηλαδή οι φιλελεύθεροι τεχνοκράτες και ο αντιμεταναστευτικός λαϊκισμός, ανακαλύψουν ότι μπορούν να δουλέψουν από κοινού. Η επίσημη πολιτική του αστικού κράτους να είναι η φιλελεύθερη τεχνοκρατία με ταυτόχρονη ρατσιστική λαϊκιστική ρητορική.

• Ηδη στην Ελλάδα τα κύρια παραγωγικά υπουργεία τα έχουν νεοφιλελεύθεροι υπουργοί, ενώ η διαχείριση της επικοινωνιακής πολιτικής γίνεται από λαϊκιστές της Δεξιάς.

Ακριβώς. Νομίζω ότι το μήνυμά μας στους ειλικρινείς φιλελεύθερους που τάσσονται κατά της αντιμεταναστευτικής Δεξιάς πρέπει να είναι ότι συμφωνούμε με τους στόχους τους, όπως η ανθρώπινη ελευθερία κ.λπ. Ωστόσο, μόνο μια ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να διασφαλίσει ό,τι αξίζει σε μια φιλελεύθερη ατζέντα. Μόνο εμείς οι αριστεροί μπορούμε να σώσουμε τους φιλελεύθερους. Εάν δεν τους βοηθήσουμε, θα υποταχτούν σ’ αυτή τη νέα λαϊκιστική Δεξιά.

• Εδώ και δύο χρόνια ο Τζούλιαν Ασάνζ κατάφερε ένα ισχυρό πλήγμα στη μυστική διπλωματία και στα κρατικά μυστικά. Την ίδια περίοδο είχαμε τις αποκαλύψεις για τις μαζικές παράνομες παρακολουθήσεις από την αμερικανική NSA. Μπορούμε να αντισταθούμε σ’ αυτές τις ολοκληρωτικές πρακτικές;

Πολλοί μιλώντας για τα WikiLeaks λένε ότι η διαφάνεια είναι ουτοπία. Ομως αυτά άλλαξαν ήδη τον κόσμο. Μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε σε τι κόσμο ζούμε. Και, παρότι έχουμε αρκετές μάχες μπροστά μας, αυτό ήταν μια επιτυχία. Το ευρύ κοινό δεν εμπιστεύεται πλέον τους κρατικούς μηχανισμούς. Είναι ένα σχεδόν ιστορικό επίτευγμα. Γνωρίζαμε ότι γίνονται βασανιστήρια, αλλά λέγαμε «ας είναι, βασανίζουν κάποιους τρομοκράτες». Ετσι, υποκρινόμασταν ότι δεν ξέραμε και τους αφήναμε να κάνουν τη βρόμικη δουλειά μυστικά. Τώρα δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Μακροπρόθεσμα αυτές οι ηλίθιες μυστικές υπηρεσίες θα είναι καταστροφή για τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ θα έπρεπε να αρχίσουν να σκέφτονται για όλα αυτά. Οσοι σήμερα είναι εχθροί τους κάποτε ήταν οι πράκτορές τους. Ο Μπιν Λάντεν χρηματοδοτήθηκε κατά των Ρώσων στο Αφγανιστάν. Δεν είναι μόνο ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν κάποια ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Μακροπρόθεσμα οδηγούνται σε μια αυτοκαταστροφή. Τα έχουν κάνει τελείως θάλασσα.

• Και ο Ομπάμα;

Κοιτάξτε, σήμερα είναι της μόδας να είσαι κατά του Ομπάμα. Ομως αυτός έκανε ορισμένα καλά πράγματα, έστω μετριοπαθή, ενώ υπήρξαν και άλλα που δεν έκανε. Για παράδειγμα αντιστάθηκε στον πειρασμό να εισβάλει στη Συρία. Αυτό που φοβάμαι είναι η τρομακτική προπαγάνδα κατά του Ομπάμα και το ενδεχόμενο να έρθουν πάλι διάφοροι παρανοϊκοί δεξιοί που θα αρχίσουν τις επεμβάσεις.

• Εννοείτε τους νεοσυντηρητικούς;

Ναι. Γι’ αυτό να μη θεωρούμε τα WikiLeaks αποτυχία. Ηταν επιτυχία. Ακόμα και εάν είμαστε κριτικοί, να μην ξεχνάμε ότι τώρα όλοι ξέρουν ότι μας παρακολουθούν. Νομίζω ότι αυτό το κίνημα των WikiLeaks πρέπει να οικουμενικοποιηθεί. Ολες οι μεγάλες δυνάμεις πρέπει να το φοβούνται. Είναι σημαντικό.

• Το μήνυμά σας για την Ελλάδα;

Είμαι άθεος αλλά προσεύχομαι στον θεό, όπως και εκατομμύρια άλλοι στη Δύση έχουν μια κρυφή ελπίδα, να νικήσει στις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά να μην ξεχνάμε ότι κάθε σαράντα-πενήντα χρόνια αφήνουν κάποιο τέτοιο κόμμα να έρθει στην εξουσία για έναν χρόνο και τότε όλα πάνε στραβά, ακολουθεί οικονομικό χάος και οι άνθρωποι παίρνουν το μάθημά τους.


……………………………………..

Ποιος είναι

Γεννημένος το 1949, ο Ζίζεκ διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα. Θεωρείται κριτικός θεωρητικός που δουλεύει στο πλαίσιο των παραδόσεων του χεγκελιανισμού, του μαρξισμού και της λακανικής ψυχαναλυτικής. Εχει σημαντική συμβολή σε τομείς όπως η πολιτική θεωρία, η θεωρία του κινηματογράφου και η θεωρητική ψυχανάλυση. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του από τις εκδόσεις Scripta: «Πρώτα σαν τραγωδία και μετά σαν φάρσα» (2011), «Βία: έξι λοξοί στοχασμοί» (2010), «Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας» (2006), «Ιράκ: η δανεική χύτρα» (2006), «Η μαριονέτα και ο νάνος» (2005), «Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού» (2003), «Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό;» (2002). Από τις εκδόσεις Πατάκη «Λακάν» (2009).

efsyn.gr

«Μικρή» ΔΕΗ – Μέγα σκάνδαλο!

Νίκος Μπογιόπουλος

 

 

Γιατί ξεπουλιέται η ΔΕΗ; Για να έχει ο λαός… φτηνό ρεύμα; Αυτή είναι η αγωνία της τρόικας; Να έχει ο λαός φτηνό ρεύμα; Γι’ αυτό με το που πάτησε το πόδι της στην Ελλάδα έθεσε - ήδη από το πρώτο Μνημόνιο - ως «προαπαιτούμενο» των περίφημων δόσεων την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ; Αυτή είναι η αγωνία και του ΔΝΤ που στην τελευταία του έκθεση απαίτησε την επίσπευση των διαδικασιών του ξεπουλήματος; Να έχει ο λαός φτηνό ρεύμα; Ο λόγος που οι πολυεθνικοί κολοσσοί έχουν βγάλει τα μαχαίρια ποιος θα κατασπαράξει τη ΔΕΗ, από τις γερμανικές «RWE»και «EON» μέχρι την ιταλική «Edison» και τις γαλλικές «EDF» και «Gaz De France – Suez», είναι η αγωνία τους να έχει φτηνό ρεύμα ο ελληνικός λαός;
Κάτι μας λέει ότι άλλοι είναι οι λόγοι του ξεπουλήματος. Όπως, για παράδειγμα, ότι σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του Α’ τριμήνου 2014, ο τζίρος της ΔΕΗ άγγιξε το 1,5 δισ. ευρώ και τα προ φόρων, τόκων κλπ κέρδη (EBITDA) της επιχείρησης ανήλθαν στα 309 εκατ. ευρώ. Ο λόγος που έχουν πέσει σαν τα κοράκια πάνω από το σώμα της ΔΕΗ είναι, για παράδειγμα, ότι σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα χρήσης 2013, ο κύκλος εργασιών της ΔΕΗ ανήλθε στα 6 δισ. ευρώ! Ότι τα κέρδη (EBITDA) την ίδια περίοδο εκτινάχτηκαν στα 987 εκατ. ευρώ! Ο λόγος είναι πως όταν αποβιβάστηκε η τρόικα στην Ελλάδα, ήξερε πως σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του έτους 2009 τα προ φόρων κέρδη της ΔΕΗ ήταν 993,1 εκατ. ευρώ και ο κύκλος εργασιών της 6,030 δισ. ευρώ.
Αυτός είναι ο λόγος που η ΔΕΗ τεμαχίζεται, κομματιάζεται και – στην πραγματικότητα – χαρίζεται σε μεγάλους «επενδυτικούς» ομίλους: Τα 6 δισ. ευρώ που κατ’ έτος ανέρχεται ο τζίρος της εταιρείας και τα οποία θέλουν να ξεκοκαλίσουν εγχώριοι και ξένοι όμιλοι.
Γιατί θέλει η κυβέρνηση και τα κόμματα που την απαρτίζουν να ξεπουλήσουν τη ΔΕΗ; Γιατί τους πιέζει η τρόικα; Μα ήδη από το 2004, τότε που ούτε τρόικα υπήρχε, ούτε Μνημόνια, στα προεκλογικά τους μάλιστα προγράμματα, διαφήμιζαν τα εξής:  «Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακολουθήσει "επιθετική" πολιτική στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων, τόσο στις μετοχοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων όπως ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΗ, η ΕΧΑΕ, τα ΕΛΠΕ (...)» (Προεκλογικό πρόγραμμα ΠΑΣΟΚ, 2004, σελίδα 12).
Αυτά έγραφαν, αυτά ομολογούσαν, γι' αυτά τα πεπραγμένα τους πανηγύριζαν, αυτά είχαν συμπεριλάβει στο προεκλογικό τους πρόγραμμα.  Ήδη από το 2004! Και επαναλαμβάνουμε ότι τότε ούτε τρόικα υπήρχε, ούτε δημόσια χρέη, ούτε ελλείμματα στην πολιτική επικαιρότητα. Τι υπήρχε, όμως, και τότε και σήμερα; Υπήρχαν και υπάρχουν τα συμφέροντα των μονοπωλίων.
Υπήρχαν και υπάρχουν τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και η επιθυμία τους να βάλουν πιο βαθιά το χέρι στον τομέα της ενέργειας και γενικά στο δημόσιο τομέα της οικονομίας. Ως εκ τούτου, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, έχουν δίκιο όταν λένε πως δεν είναι το ΔΝΤ, δεν είναι η ΕΕ, δεν είναι η ΕΚΤ που τους «αναγκάζουν» να γίνονται ξεπουληματίες του τόπου. Ο... εαυτός τους είναι που τους «αναγκάζει»! Οι άνθρωποι έχουν το ξεπούλημα στο πολιτικό DNA τους. Και είναι τόσο περήφανοι γι' αυτό που το διαλαλούσαν και προεκλογικά!
Μήπως, όμως, το ξεπούλημα (σσ: ιδιωτικοποίηση το λένε αυτοί) μπορεί να επιφέρει κάποια οφέλη στο δημόσιο ταμείο, ειδικά στην δύσκολη συγκυρία που περνάει η Ελλάδα, με το τόσο υψηλό δημόσιο χρέος;
Μα εδώ έρχονται να απαντήσουν τα αποτελέσματα του προηγούμενου ξεπουλήματος που συντελέστηκε υπό την κωδική ονομασία «μετοχοποίηση». Από τις αρχές του 2001 ξεκίνησε και ως τα τέλη του 2003 ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της λεγόμενης «μετοχοποίησης» της ΔΕΗ που έφτασε στο 49% των μετοχών της. Ιδού τι συνέβη:

• Το ελληνικό δημόσιο από την πώληση του 49% των μετοχών της ΔΕΗ σε ιδιώτες το 2001-2003, εισέπραξε 1,8 δισ. ευρώ.
• Ναι, αλλά την ίδια περίοδο, τα καθαρά κέρδη (μετά από φόρους, τόκους και αποσβέσεις) της ξεπουλημένης κατά το ήμισυ ΔΕΗ ΑΕ ήταν 2,4 δισ. ευρώ!!

Τι έκανε, δηλαδή, η τότε κυβέρνηση του Σημίτη, με υπουργό Εξωτερικών τον κ. Παπανδρέου και υπουργό Πολιτισμού τον κ.Βενιζέλο; Ξεπούλησε τη μισή ΔΕΗ, εξασφαλίζοντας σίγουρα κέρδη σε αυτούς που την ξεκοκάλισαν, έσοδα που τελικά πήγαν στις τσέπες των ιδιωτών και όχι στα δημόσια ταμεία. Εκτοτε η «συνετή» και «νοικοκυρεμένη» αυτή πολιτική, συνεχίζεται. Ακάθεκτη. Και παράλληλα συνεχίζεται το ψεύδος ότι με αυτή την πολιτική - την πολιτική του ξεπουλήματος - «μειώνεται το δημόσιο χρέος». Στο μεταξύ, βέβαια, το δημόσιο χρέος αυξάνει. Ακάθεκτα, κι αυτό…
Αυτό που ετοιμάζονται να διαπράξουν με τη λεγόμενη «μικρή ΔΕΗ» είναισκάνδαλο μεγατόνων:
α) Παραδίδουν στα ιδιωτικά συμφέροντα μεγάλο μέρος σημαντικότατων υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας.
β) Βγάζουν στο σφυρί δέκα μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και μεγάλος μέρος των κοιτασμάτων λιγνίτη που αντιστοιχούν σε κοιτάσματα 450 εκατομμυρίων τόνων!
γ) Κόβουν από τη ΔΕΗ το 30% του σώματός της, το πιο προσοδοφόρο, και το παραδίδουν στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
δ) Μαζί παραδίδουν έτοιμες υποδομές, το δικαίωμα στον «επενδυτή» να παράγει και να διανέμει ρεύμα, να προχωρά στην εξόρυξη λιγνίτη, και
ε) ταυτόχρονα με όλα αυτά του παραδίδουν και εξασφαλισμένο πελατολόγιο που αντιστοιχεί στο 30% της ηλεκτρικής ενέργειας που πουλά η ΔΕΗ! Με άλλα λόγια: Έτοιμη περιουσία, έτοιμη δουλειά, έτοιμη «μπίσνα»…
Εδώ οφείλεται, λοιπόν, η «έγνοια» τους για τη ΔΕΗ. Το βλέμμα τους είναι στραμμένο στον τεράστιο τζίρο της εταιρείας, λόγω της στρατηγικής της θέσης στην ελληνική οικονομία, και όχι φυσικά στην «εξυπηρέτηση» του καταναλωτή, που ήδη πληρώνει το ρεύμα χρυσάφι και αύριο θα το πληρώνει πολύ ακριβότερο.
(Παρένθεση - γιατί στο σημείο αυτό πρέπει να είμαστε σαφείς): Όποιος υπερασπίζεται τον δημόσιο χαρακτήρα της ΔΕΗ δεν μπορεί να υπερασπίζεται την σημερινή και τάχα «δημόσια» ΔΕΗ. Άλλωστε είναι αυτή η σημερινή ΔΕΗ, η τάχα «δημόσια»,  που αγοράζει από ιδιώτες ρεύμα σε τιμή ακριβότερη απ' ό,τι το παράγει η ίδια. Είναι αυτή η ΔΕΗ, η σημερινή και τάχα «δημόσια», που πουλάει το ρεύμα με προνομιακό τιμολόγιο σε κεφαλαιοκράτες με ενεργοβόρες βιομηχανικές δραστηριότητες, την ώρα που ο λογαριασμός του ρεύματος για τα λαϊκά νοικοκυριά έχει μετατραπεί σε «κεφαλικό φόρο»! Είναι αυτή η ΔΕΗ, η σημερινή και τάχα «δημόσια» που, την εποχή των μαγκαλιών, κόβει το ρεύμα σε χίλια νοικοκυριά και επιχειρήσεις την ημέρα!
Αυτό που σήμερα μας παρουσιάζουν σαν «δημόσια» ΔΕΗ δεν είναι παρά ένας δυνάστης. Που κάνει πλάτες στους «μεγάλους» και χαρατσώνει τους μικρούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η υπόθεση «ΠΕΣΙΝΕ». Το σκάνδαλο κράτησε για πάνω από 3 δεκαετίες! Το 1975 αποκαλύφθηκε ότι η ΠΕΣΙΝΕ έπαιρνε το ρεύμα από τη ΔΕΗ στο 1/3 του κόστους! Είναι ενδεικτικό ότι η πρώτη ανατιμολόγηση ακόμα και αυτού του «συμβολικού» ποσού της τιμής του ρεύματος στην ΠΕΣΙΝΕ, από το 1963 που άρχισε να λειτουργεί η πολυεθνική, έγινε το 1993, δηλαδή μετά από τριάντα χρόνια.  Με πρόχειρους υπολογισμούς, η συσσωρευμένη ζημιά δεκαετιών που προκάλεσε η πολυεθνική στη χώρα, ξεπερνά, στην προ ευρώ εποχή, τα 100 δισ. δραχμές...
Μιλάμε, επομένως, για μια πραγματικά δημόσια ΔΕΗ, ενταγμένη σε μια οικονομική πολιτική που θα υπηρετεί τις ανάγκες του λαού, που θα αποτελεί εργαλείο μεγέθυνσης του κοινωνικού οφέλους και όχι του ιδιωτικού, ατομικού, καπιταλιστικού κέρδους. Τέτοια ΔΕΗ δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε. Και με ό,τι κάνουν σήμερα, επιδιώκουν μέσα στο αντικοινωνικό πλαίσιο που ήδη λειτουργεί η ΔΕΗ, να οδηγήσουν τα πράγματα στα ακρότατα αντικοινωνικά τους όρια, με την παράδοση ακόμα μεγαλύτερης πίττας του τομέα της ενέργειας απευθείας στο μεγάλο κεφάλαιο, μέσω της λεγόμενης «απελευθέρωσης». Για τα κέρδη των λίγων. Εκεί αποβλέπει είτε το πλήρες ξεπούλημά της, είτε η περαιτέρω υπονόμευσή της.
   Και κάτι ακόμα: Οι ιδιωτικοποιήσεις, λένε οι κυβερνώντες, λειτουργούν προς το συμφέρον του καταναλωτή…

• Ε, τότε, γι’ αυτό, μάλλον, την περίοδο της «ευημερίας», από τους  Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, όταν πια η ΔΕΗ δούλευε υπό το καθεστώς της ιδιωτικοποίησης του 49% των μετοχών της, οι αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος ξεπέρασαν μέσα στην τριετία το 25%...
• Γι’ αυτό και σήμερα, η μετοχοποιημένη και ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ έχει επιβάλλει περίπου 15 ανατιμήσεις (!) στα τιμολόγια της από το 2008 και μετά που έχουν οδηγήσει σε αύξηση των τιμών κατά 44%...
• Γι’ αυτό, μάλλον, οι κάτοικοι του Βερολίνου και του Αμβούργου έχουν ξεσηκωθεί από τις αυξήσεις 21% της τιμής του ρεύματος μέσα σε δυο χρόνια και ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενάντια στην ιδιωτικοποίησή του…
• Γι’ αυτό, μάλλον, ο λαός της Βουλγαρίας ξεσηκώθηκε πέρσι και ανέτρεψε την κυβέρνηση Μπορίσοφ με αίτημα την εθνικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, η ιδιωτικοποίηση της οποίας είχε ως αποτέλεσμα αύξηση της τιμής του ρεύματος κατά 140%...
• Γι’ αυτό, μάλλον, η ιδιωτικοποίηση στη Βρετανία οδήγησε 3,5 εκατομμύρια νοικοκυριά σε «ενεργειακή φτώχεια», οι εταιρείες (σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα) κέρδισαν μεταξύ 9 – 11 δισ. ευρώ αλλά οι καταναλωτές έχασαν περί τα 5 δισ. ευρώ, η τιμή του ρεύματος αυξήθηκε από το 1997 έως το 2008 κατά 68% και συνεχίζει να αυξάνεται 8% ετησίως κατά μέσο όρο, και γι’ αυτό, «τελικά, μετά από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης, η «Ofgem» (η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας της Βρετανίας), που ήταν ανέκαθεν ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της ιδιωτικοποίησης«αναγνώρισε πέρυσι κι επισήμως πως το μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς ενέργειας δεν δουλεύει…» (carnagio.wordpress.com/2012/11/)

enikos.gr , 24 Ιουν. 2014

 

Ιδιωτική σοβιετία

Κυρίτσης Γιώργος

Στην προσπάθειά της να ιδιωτικοποιήσει τη ΔΕΗ, για την ακρίβεια να αποσπάσει το φιλέτο και να το παραδώσει, με προίκα τους καταναλωτές, σε κολλητούς (Μυτιληναίο, Μπόμπολα κ.λπ.), η κυβέρνηση και τα φιλοκυβερνητικά μίντια επαναφέρουν τη ρητορική της τελευταίας Σοβιετίας. Υπονοούν πως η ΔΕΗ είναι δημόσια και γι' αυτό δεν πάει καλά ως επιχείρηση, άρα πρέπει να την ξεφορτωθούμε.
Φυσικά όλα αυτά είναι ψέματα, και το γνωρίζουν. Η ΔΕΗ δεν είναι δημόσια, είναι κατ' ουσίαν ιδιωτική, εισηγμένη στο Χρηματιστήριο και, παρά το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις που θέλουν να την πουλήσουν φρόντισαν διά πράξεων και παραλείψεων να τη λεηλατήσουν, η ΔΕΗ παραμένει κερδοφόρα επιχείρηση, μοιράζει μάλιστα και μέρισμα.
Το επόμενο επιχείρημα, λογική συνέπεια του προηγούμενου, είναι ότι το κράτος δεν μπορεί να κάνει τον επιχειρηματία. Πρόκειται περί ενός ιδεολογικού επιχειρήματος, το οποίο δεν δικαιώνεται από την πράξη. Η εμπειρία της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας στην Ελλάδα μπορεί να περιγραφεί κάλλιστα με την περίπτωση των Hellas Power και Energa, των δύο εταιρειών - παρόχων που εισέπρατταν κανονικά το χαράτσι και, αντί να το αποδίδουν στο Δημόσιο, το έστελναν στην Ελβετία... Είναι μάλιστα τόση η απέχθεια της κυβέρνησης προς όσους "ποινικοποιούν την επιχειρηματικότητα", που στη δίκη των δύο εταιρειών συνήγορος υπεράσπισης είναι ο υπουργός Υγείας Μάκης Βορίδης.
Οι "επενδυτές" της "μικρής ΔΕΗ" είχαν την επιλογή να φτιάξουν οι ίδιοι εργοστάσια, αλλά αφού μπορούν να πάρουν τα έτοιμα, γιατί να ξοδευτούν; Άλλωστε, ως γνωστόν, είμαστε σοβιετία... Το επιχείρημα "κράτος vs ιδιώτης" θα μπορούσε, όμως, να απαντηθεί και με άλλον τρόπο, ενσωματώνοντάς το. Ωραία, το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας. Τα βασικά δημόσια αγαθά, νερό, ενέργεια κ.λπ., μπορεί να είναι αντικείμενο επιχειρηματικότητας; Η κυβέρνηση απαντά "ναι" και προσπαθεί να ξεπουλήσει και το νερό και το ρεύμα και οτιδήποτε άλλο είναι στρατηγικής σημασίας. Πιθανόν οι ιδιώτες να είναι πιο αποτελεσματικοί στη στρατηγική. Αλλά είναι η στρατηγική για το ιδιωτικό οικονομικό τους όφελος, το οποίο δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με το γενικό όφελος, κατά κανόνα μάλιστα το αντιστρατεύεται.
Το παράδειγμα της ΔΕΗ είναι προσφυές: το κοινό όφελος υπαγορεύει την κατανάλωση της μικρότερης ποσότητας ενέργειας στην πιο καθαρή της μορφή. Το ιδιωτικό όφελος επιβάλλει τη μεγαλύτερη δυνατή κατανάλωση ενέργειας, στην πιο φθηνή, άρα και βρόμικη μορφή της.
Για τη δημόσια αντίληψη, η φθηνή ενέργεια είναι κοινωνική πολιτική και τα ακριβά φίλτρα στα εργοστάσια ηλεκτρισμού είναι οικολογική πολιτική. Για το ιδιωτικό συμφέρον είναι χασούρα. Όπως χασούρα είναι και τα κοινωνικά τιμολόγια και το να μην κόβεται το ρεύμα σε οικογένειες που έχουν ανάγκη. Αλλά μπροστά στην επιχειρηματικότητα...

 25.06.2014 avgi.gr